Doktorske disertacije

UVOD: Muskuloskeletna bol u dječjem uzrastu sve je veći javnozdravstveni problem. Etiologiju ovih poremećaja nalazimo u neadekvatnim ergonomskim uslovima, preteškoj školskoj torbi, neprilagođenom školskom namještaju dječijem uzrastu, lošem držanju tijela, sedentarnom načinu života, smanjenju fizičke aktivnosti i nedovoljnom vježbanju. Postoje upozoravajući dokazi da adolescenti koji prijavljuju bol uzrokovan neaktivnim položajem tijela u toku odrastanja su u riziku za hroničnu bol i u odrasloj dobi, stoga je neophodna rana identifikacija ovih problema. CILJ: Istraživanja je imalo za cilj utvrditi prevalence muskuloskeletne boli različitih dijelova tijela te identificirati faktore rizika za muskuloskeletnu bol prema lokalitetu i trajnosti bola, te odnos muskuloskeletne boli i ergonomskih faktora koji su vezi sa školskim aktivnostima. Istraživanjem je bilo obuhvaćeno 1500 djece oba spola (ukupan uzorak ispitanika je n=1315, 663 djevojčice, 652 dječaka), dobi od 9- 14godina, tokom školske 2016/2017. godine u gradskim i ruralnim sredinama najmnogoljudnijeg kantona u BiH. METODE: Korištena je metoda „claster uzorka“ pri izboru ispitanika. Metode istraživanja činila su: mjerenja težine i visine ispitanika (BMI); mjerenje prazne i pune školske torbe; skrining Nordijskim upitnikom mišićnokoštanih bolova koje ispitanici percipiraju zadnjih 7 dana (akutna) ili tokom cijele godine (hronična bol);skrining depresivnosti i anksioznosti ispitanika Back-ovim skalama. REZULTATI: Prevalenca muskuloskeletne boli u školske djece srednje dobi 11 godina je 48%. Prediktori MSP su: viši školski razred, BMI, vrijeme nošenja školske torbe u školu i iz škole, težina prazne i pune školske torbe, učestalost boli pri nošenju torbe, te ići i vraćati se iz škole pješice. Lokalitet bola najčešći je u desnom ramenu a učestalost iznosi 19%. Najfrekventnija akutna bol je: desnog ramena 19%, vrata 17%, oba ramena 15% i grudnog koša 12%. Najučestalija hronična bol je: oba ramena 22%, vrata 17%, leđa 16 % i grudnog koša 12%.U pogledu razlika u trajanju i lokalicije bola možemo reći da u vratu razlike nema; u desnom ramenu akutna bol je je šest puta veća nego hronična dok u lijevom ramenu nije bilo opterećenja prisilnim posturama i ponavljanjim pokretima a odnos akutne boli u desnom i lijevom ramenu 18,8%:3,2%. Hronična bol u oba ramena više je zastupljena u odnosu na akutnu bol u oba ramena.Što se tiče grudnog koša akutnu bol trpi trpi 10,5%, a hroničnu 12% naših ispitanika. Bol u leđima je u odnosu akutna i hronična 3,4% : 16.3%. Izuzetno je visoka prevalenca hronične boli u grudnom košu i leđima u djece ove dobi dok je bol u leđima komplementarna sa prevalencom boli u vratu. Akutna bol u desnom ramenu i akutna bol u vratu su statistički značajno povezani sa trajanjem sjedenja u školi ili ispred kompjutera kod kuće. Akutna bol u ramenima u negativnoj koleraciji sa percentilnom vrijednošću BMI ispitanika. Akutni bol u vratu je također značajno povezana sa težinom pune školske torbe, kao i vremenom provedenim sjedenjem kod kuće pri izradi domaće zadaće. Akutni bol u leđima je u statistički značajnoj koleraciji sa težinom pune školske torbe i trajanja sjedenjem u školi. Percepcija anksionosti i depresije je značajno povezana sa akutnom i hroničnom boli u svim ispitanim lokalitetima s tim da je osjećaj depresije povezan sa hroničnom boli u oba ramena dok anksiozna djeca imaju značajan osjećaj akutne boli u oba ramena. ZAKLJUČAK: Prevalenca muskuloskeletnih bolova kod školske djece, uzrasta 9-14 godina je visoka. Težina školske torbe, način nošenja torbe u školu i iz škole, vrijeme nošenja torbe, vrijeme sjedenja u školi i ispred kompjutera, dužina sjedenja i postura tokom pisanja zadaće, indeks tjelesne mase predstavljaju ergonomske razloge za razvoj mišićno-koštane boli. Identifikacijom nepovoljnih prediktivnih faktora za bol, posebno onih koji se odnose na školu mogu ponuditi učinkovitu preventivnu intervenciju. Za uspostavljanje cjelovitog nadzora nad ovom problematikom potrebno je provođenje adekvatnih zdravstvenih politika koje će unaprijediti ovu oblast. Ključne riječi: muskuloskeletna bol, školska djeca, ergonomski faktori rizika

Uvod. Hirurški postupak, posebno "major" hirurgija, kakva je kolorektalna, potiče endokrini i upalni stresni odgovor doprinoseći nastanku postoperativne inzulinske rezistencije (PIR). Preoperativno gladovanje povećava PIR i umanjuje pacijentov osjećaj perioperativne ugode. PIR ima centralnu ulogu u metaboličkom odgovoru na hiruršku ozljedu. Kontraregulatorni hormoni umanjuju perifernu aktivnost inzulina. PIR je stanje smanjenog inzulinom posredovanog unosa i iskorištavanja glukoze u skeletne mišiće i masno tkivo. Povećana je proizvodnja glukoze kroz glukoneogenezu i glikogenolizu u jetri te proteoliza i lipoliza u perifernim tkivima. Strategije kojima se pokušava umanjiti postoperativni stresni odgovor i PIR uključuju skraćenje preoperativnog gladovanja primjenom preoperativne peroralne ugljikohidratne otopine (UHO). Tradicionalno preporučeno vrijeme gladovanje je 6-8 h prije elektivne hirurgije. Noćno gladovanje je stanje fiziološki umanjene inzulinske senzitivnosti, uslovljeno diurnalnim ritmom hormona. U uslovima prolongiranog preoperativnog gladovanja, inzulinska rezistencija se može razviti i prije operacije. Preoperativna UHO djeluje kao jutarnji obrok, unapređuje inzulinsku senzitivnost i usmjerava metaboličke procese ka anabolizmu. Preoperativno gladovanje i hirurška ozljeda tkiva aktiviraju upalni odgovor posredovan citokinima. Interleukin 6 (IL-6) smanjuje dejstvo inzulina, doprinosi razvoju PIR, stimulira sintezu C-reaktivnog proteina (CRP) i inhibira sintezu albumina. Odnos CRP/albumin, poznat kao Glasgow prognostički skor (GPS) je prediktor infektivnih komplikacija, morbiditeta i mortaliteta nakon kolorektalne hirurgije. Smatralo se da će primjena preoperativne UHO umanjiti metabolički i upalni odgovor, a poboljšati perioperativnu ugodu i hirurške kliničke ishode u otvorenoj kolorektalnoj hirurgiji, u usporedbi sa tradicionalnim protokolom preoperativnog gladovanja. Materijali i metode. U studiju je uključeno 50 ispitanika sa (engl. American Society of Anesthesiologist-ASA) ASA fizikalnim statusom I-II, životne dobi 18-70 godina, pripremljenih za elektivnu, otvorenu kolorektalnu hirurgiju. Ispitanici su randomizirani u dvije skupine. U skupini UHO (studijska skupina), ispitanici su uzeli 400 mL bistre UHO (12.5 g/100 mL maltodekstrin, 50 kcal/100 mL, pH 5.0) u 22 h, uveče, uoči operativnog zahvata i 200 mL UHO na dan operativnog zahvata, 2 h prije uvoda u anesteziju. U skupini PG (skupina preoperativno gladovanje, kontrolna skupina), ispitanici su apstinirali peroralni unos 8 h prije operativnog zahvata. Serumski nivoi glukoze, inzulina, inzulinske rezistencije, inzulinske senzitivnosti, CRP, albumina, GPS i IL-6 su analizirani iz uzoraka periferne venske krvi uzetih u 06 h na dan operativnog zahvata (T1), 6 h nakon buđenja iz anestezije (T2), u 06 h postoperativnog dana 1 (T3), i u 06 h postoperativnog dana 2 (T4). Subjektivni osjećaj ugode (žeđ, glad, suhoća usana, slabost, anksioznost) i bol pri mirovanju i pokretu su procijenjeni Vizuelno Analognom Skalom (VAS) prije uvoda u anesteziju (T1), 0-4 h (T2), 4-8 h (T3), 8-12 h (T4), i 12-24 h (T5) postoperativno. Prisustvo mučnine i povraćanja je procijenjena anketom. Odgovor “ne” je označen kao 1, a odgovor “da” je označen kao 2. Hirurški klinički ishodi uključuju povratak funkcije probavnog sistema; vrijeme do pojave crijevnih zvukova čujnih auskultacijom, vrijeme do prvog postoperativnog flatusa i vrijeme do pojave prve postoperativne stolice. Rezultati. Nivoi glukoze i inzulina u serumu su niži u skupini UHO za svako studijsko vrijeme mjerenja. Postoperativna inzulinska rezistencija je 30% niža (p<0.03), a inzulinska senzitivnost je 15% viša (p<0.05) u skupini UHO u odnosu na skupinu PG. Nivoi CRP u serumu su signifikantno niži u skupini UHO tokom čitavog studijskog perioda (p<0.001). Nivoi albumina u serumu su viši u skupini UHO u postoperativnim vremenskim tačkama mjerenja. GPS je niži u skupini UHO u T1 (p<0.001), T3 (p<0.01) i T4 (p<0.004). Nivoi IL-6 u serumu su niži u skupini UHO u svim analiziranim vremenskim tačkama (p<0.001). VAS skor za osjećaj žeđi, gladi, suhoće usana, slabosti, anksioznosti je niži u skupini UHO (p<0.001); međutim, VAS skor za osjećaj boli nije statistički značajno različit između skupina. Učestalost mučnine je niža u skupini UHO (p<0.02). Učestalost povraćanja nije signifikantno različita između skupina. Analizirani hirurški klinički ishodi; vrijeme do pojave crijevnih zvukova čujnih auskultacijom, vrijeme do pojave prvog postoperativnog flatusa i vrijeme do pojave prve postoperativne stolice su kraći u skupini UHO (p<0.001). Zaključak. Preoperativna UHO smanjuje postoperativni metabolički i upalni odgovor, unapređuje subjektivni osjećaj ugode i hirurške kliničke ishode, ali ne umanjuje VAS skor za osjećaj boli. Bistra UHO bi trebala biti dio standardnih preoperativnih protokola.

Profilaktična mastektomija je metoda smanjenja rizika nastanka karcinoma dojke i predstavlja odstranjenje obje dojke kod pacijentica povišenog rizika, kao i kontralateralne dojke kod dijagnostikovanog karcinoma kontralateralne dojke. Ova metoda predstavlja izazov za ljekara koji mora odstraniti tkivo dojke za što nema adekvatnu patološku potvrdu, a pacijentici mora garantovati estetski prihvatljiv izgled dojke nakon operacije. U izboru profilaktične mastektomije kao metode smanjenja rizika nastanka karcinoma su svesrdno pomogli i mediji koji su publikovali članke o poznatim ličnostima koji su podvrgnuti ovoj metodi. Pacijenti se sve više informiraju o profilaktičnoj mastektomiji kroz medije ali isto tako i preko interneta, foruma, prijatelja i rodbine koji su podvrgnuti toj proceduri. Ljekari su shvatili da ono što je medicinski dobro ne mora uvijek da znači da je i dobro za pacijenta. Bitno je napomenuti da je u SAD-u zakonom ljekar obavezan pacijentima ukazati na sve moguće opcije liječenja karcinoma dojke. Korist u smislu produženog življenja i smanjenog morbiditeta i mortaliteta je danas u potpunosti definisan vrijednostima koje pacijent smatra bitnim. Biološki markeri su molekularne supstance koje se objektivno mjere i određuju, a služe kao indikatori normalnog biološkog odgovora na patogeni proces. Pokazatelj su odgovora na primjenu postojeće ili novouvedene farmakološke terapije. Kod karcinoma se mogu koristiti za otkrivanje bolesti, utvrđivanje stadijuma bolesti, praćenja odgovora na terapiju i predviđanje prognoze toka bolesti pacijent smatra bitnim. Pokušali smo istražiti topoizomerazu II alfa (TI2a) i Ki67 kao dva biološka markera te njihovo ponašanje kod uzorka sa karcinomom dojke i kod uzorka gdje je urađena profilaktična mastektomija sa ciljem da dokažemo da ekspresija TI2a raste sa stepenom histoloških abnormalnosti i intentzitetom ekspresije indeksa proliferacije (Ki67 – MIB1+ćelija), a time dokazati opravdanost profilaktičke mastektomije kod pacijentica sa visokorizičnim, kompleksnim promjenama u dojci baziranu na povečanoj ekspresiji TI2a i Ki67-MIB1. Statističkom analizom u našem kontrolnom uzorku ustanovljeno je i dokazano da je pozitivna ekspresija TI2a povezana sa veličinom karcinoma, stepenom nuklearne diferencijacije, odsustvom ekspresije estrogenskih receptora, odsustvom ekspresije progesteronskih receptora, dok pozitivna ekspresija TI2a nije povezana sa starosnom dobi u odnosu na granicu od 50 godina, histološkim tipom karcinoma, (uopšte nije ispoljen kod lobularnih karcinoma), stepenom histološke diferencijacije i pozitivnom ekspresijom Her2/neu receptora. Statističkom analizom u našem kontrolnom uzoku ustanovljeno je da je pozitivna ekspresija Ki67 povezana je sa veličinom karcinoma,stepenom nuklearne diferencijacije, stepenom histološke diferencijacije, odsustvom ekspresije estrogenskih receptora, odsustvom ekspresije progesteronskih receptora, pozitivnom ekspresijom Her2/neu receptora, dok pozitivna ekspresija Ki67 nije povezana sastarosnom dobi pacijentica i histološkim tipom karcinoma. U ispitivanom uzorku, u podgrupi pacijentica sa kontralateralno verifikovanim karcinomom i u podgrupi bez karcinoma uopšte, visoko pozitivna ekspresija TI2a nije nađena, ali je nađena blaga do umjerena pozitivnost stepena 1 i 2 sa statistički znatno većom zastupljenošću u podgrupi pacijentica koje su imale verifikovan karcinom na suprotnoj dojci.Ekspresija Ki67 u cijelom uzorku je bila negativna ili blago pozitivna ali manja od 20%. Distribucija je podjednako raspoređena u obje podgrupe, tako da rezultati statistički nisu značajni. Mogli bi zaključiti pacijentice sa invazivnim karcinomom dojke lošijih morfoloških karakteristika, imaju visoku ekspresiju TI2a i Ki67-MIB1 u odnosu na pacijentice sa prognostički povoljnijim karcinomima i preinvazivnim promjenama. Profilaktička mastektomija bi mogla predstavljati hirurški terapijski izbor za pacijentice sa invazivnim karcinomom slabijih prognostičkih parametara i visokom ekspresijom TI2a i Ki67-MIB1 i visokorizičnim proliferativnim promjenama uz prisutnu pozitivnost TI2a. Kvalitet istraživanja je u mnogome ograničen malim uzorkom.

Procjena stanja vitreoretinalne granice jedan je od ključnih faktora u dijagnostici odnosno terapiji oboljenja stražnjeg segmenta oka. Stanje vitreoretinalne granice je posebno važno za pacijente koji se nalaze u ranom stadiju različitih oboljenja stražnjeg segmenta oka. Tada je moguća primjena različitih modaliteta liječenja u cilju prevencije progresije oboljenja i nastanka komplikacija osnovnog oboljenja. Preoperativna priprema pacijenata za operativni zahvat stražnjeg segmenta oka uključuje upotrebu indirektne oftalmoskopije, ultrazvuka i optičke koherentne tomografije. Svaka od ovih metoda ima određene prednosti i nedostatke prilikom analize različitih stanja na stražnjem segmentu oka.Ciljevi ovog istraživanja su utvrditi kliničke i epidemiološke karakteristike pacijenata predviđenih za operativni zahvat stražnjeg segmenta oka u Klinici za očne bolesti Univerzitetskog kliničkog centra Tuzla, utvrditi najvažnije sistemske i okularne uzroke za nastanak oboljenja stražnjeg segmenta oka, te analizirati i komparirati nalaze indirektne oftalmoskopije, ultrazvučnog pregleda i pregleda optičke koherentne tomografije u dijagnostici različitih promjena stražnjeg segmenta oka sa intraoperativnim nalazom hromovitrektomije. Kriteriji za uključenje ispitanika u istraživanje su: negativna anamneza i klinički nalaz prethodnih operativnih zahvata na stražnjem segmentu oka, dijagnostikovane promjene stražnjeg segmenta oka koje uključuju postojanje epiretinalne membrane, vitreomakularnog trakcionog sindroma i proliferativne vitreoretinopatije uz očuvanu prozirnost optičkih medija oka koja omogućavaju adekvatan prikaz struktura očnog dna prilikom pregleda indirektne oftalmoskopije i optičke koherentne tomografije. Istraživanje je sprovedeno u periodu oktobar 2013. godine - april 2020. godine. Ovim istraživanjem obuhvaćeno je ukupno 1056 pacijenata sa redovnog operativnog programa za operativne zahvate stražnjeg segmenta oka u Klinici za očne bolesti liječenih u periodu januar 2014. godine - decembar 2019. godine. U toku sprovođenja istraživanja urađeno je 1520 operativnih zahavata, odnosno prosječno 1.44 operativnih zahvata po jednom pacijentu. Prosječna dob pacijenata planiranih za operativni zahvat stražnjeg segmenta oka je 61.27 ± 11.87 godina. Ukupno 674 (44.34%) operativnih zahvata je urađeno kod osoba ženskog pola i operisano je 771 (50.72%) desnih očiju. Najvažniji uzroci nastanka oboljenja stražnjeg segmenta oka su: ablacija mrežnice 33.09%, dijabetes melitus 32.17%, komplikacije operativnih zahvata prednjeg i stražnjeg segmenta oka 11.05%, oboljenja koja zahtjevaju operativne zahvate makularne hirurgije 9.61% i povrede oka 8.02%. Najčešći operativni zahvati u toku perioda istraživanja su bili fakoemulzifikacija sa pars plana vitrektomijom i instilacijom silikonkog ulja 20.53%, pars plana vitrektomija sa instilacijom silikonskog ulja 15.53%, evakuacija silikonskog ulja 15.46% i fakoemulzifikacija sa pars plana vitrektomijom, pilingom granične membrane i tamponadom sa SF6 11.97%. Učestalost najvažnijih oboljenja stražnjeg segmenta oka na 100 000 stanovnika iznosila je: 9.81 za komplikacije dijabetes melitusa, 6.74 za regmatogenu ablaciju mrežnice, 5.26 za oboljenja koja zahtjevaju makularnu hirurgiju i 4.04 za krvarenje u staklasto tijelo. Starija dob ispitanika je povezana sa oboljenjima vezanim za makualrnu hirurgiju (p=0.00) i stanjima veznim za prirodnu leću (p=0.00), dok je mlađa životna dob povezana sa pojavom endoftalmitisa (p=0.00) i intrabulbarnog stranog tijela (p=0.00). Liječenje dijabetes melitusa je povezano sa trakcionom ablacijom mrežnice (p=0.03) i proliferativnom dijabetičkom vitreoretinopatijom (p=0.03). Liječenje hiperlipidemije je povezano sa oboljenjima koja zahtjevaju operativni zahvat makularne hirurgije (p=0.04). Komplikacije uveitisa su povezane sa oboljenjima bubrega (p=0.05) i sistemskim oboljenjima vezivnog tkiva (p=0.01). Preoprativna vidna oštrina manja od 0.1 zabilježena je kod 57.04% pacijenata, dok je 92.30% pacijenata imalo vidnu oštrinu manju od 0.3. Povišena vrijednost intraokularnog pritiska je povezana sa endoftalmitisom (p=0.02), komplikacijama uveitisa (p=0.02) i stanjima vezanim za intraokularnu leću (p=0.02). Liječenje glaukoma je povezano sa operativnim zahvatom komplikacija uveitisa (p=0.02). Aksijalna dužina oka veća od 25 mm je povezana sa nastankom ablacije mrežnice (p=0.04). Raniji operativni zahvati oka su imali povezanost sa stanjima vezanim za IOL (p=0.04). Ranija povreda oka je imala povezanost sa intrabulbarnim stranim tijelom (p=0.04) i endoftalmitisom (p=0.02). Ablacija staklovine je imala povezanost sa stanjima vezanim za intraokularnu leću (p=0.02). Dobra vizuelizacija stražnjeg segmenta oka je bila povezana sa stanjem nakon pars plana vitrektomije (p=0.02), regmatogenom ablacijom mrežnice (p=0.00), makularnom hirurgijom (p=0.00), stanjima vezanim za prirodnu leću (p=0.05) i intraokularnu leću (p=0.03). Kod ispitanika sa rupom u makuli pregled optičke koherentne tomografije je pokazao najpouzdanije rezultate, dok je kod ispitanika sa epiretinalnom membranom, vitreomakularnim trakcionim sindromom i proliferativnom dijabetičkom vitreoretinopatijom ultrazvuk pokazao najpouzdanije rezultate u procjeni stanja vitreoretinalne granice. Kombinacija sve tri dijagnostičke metode ima pozitivnu prediktivnu vrijednost od 81.3% i negativnu prediktivnu vrijednost od 95.2%. Ključne riječi: vitreoretinalna hirurgija, oftalmoskopija, ultrazvuk, optička koherentna tomografija

Hipermetabolički efekat tireotoksikoze (hipertireoidizam), bez obzira na uzrok koji je do njega doveo, utiče na svaki organski sistem. Najčešće ispoljeni štetni hipermetabolički efekti javljaju se u obliku kardiovaskularnih abnormalnosti koje postepeno dovode do hroničnog srčanog zatajenja. Zbog svega navedenog, veoma je važno što prije definitivno terapijski riješiti hipermetabolizam, bez obzira na uzrok koji je do njega doveo. Uglavnom se koriste tri ustaljena terapijska pristupa u ovoj patologiji. To su tireostatska (tireosupresivni lijekovi), radiojodna i operativna terapija. Do danas, još uvijek nisu usaglašeni stavovi o načinu primjene i redoslijedu ovih terapijskih procedura, tako da optimalna terapija hipertireoidizma još uvijek je kontraverzna. Glavni cilj ove studije je procjena učinka radiojodne terapije u hipertireoidizmu u sklopu Gravesove bolesti, toksičnog adenoma i multinodozne toksične strume. Ujedno cilj ove studije je i utvrđivanje značaja parametara u predikciji konačnog ishoda ove terapije. U studiju je uključeno 146 ispitanika, oba spola, od toga 125 ili 85,62 ženskog i 21 ili 4,38 ispitanika muškog spola, prosječne starosne dobi 52,6±18,3 muških i 52,3±13,2 godine ženskih ispitanika. Najčešći uzrok hipermetabolizma u ispitivanoj grupi je Gravesova bolest, koja je nađena u 74 ispitanika ili 50,69%. Ispitanici su podijeljeni u četiri grupe, ovisno o primijenjenim jačinama doza radioaktivnog joda, u njihovom liječenju. Prvu grupu ispitanika činili su pacijenti kojima je aplicirano 10 mCi (370MBq) ra J-131. Drugu grupu činili su ispitanici kojima je aplicirano 15 mCi (555MBq). Treću i četvrtu grupu činili su pacijenti kojima je aplicirano 20mCi (740MBq) ra J-131 odnosno 25mCi (925MBq) ra J-131. Parametri tireoidne funkcije su praćeni tokom perioda od jednog, tri i šest mjeseci nakon aplikacije radiojodne terapije. Tokom perioda praćenja učinka radiojodne terapije, u četiri ispitivane grupe, nađena je statistički značajna razlika (p<0,05) u srednjim vrijednostima hormona FT3 (p=0,000), FT4 (p=0,000) i TSH (p=0,000) prije i nakon primijenjene terapije (u periodima od jednog, tri i šest mjeseci, nakon radiojodne terapije). Također, nađena je statistički značajna razlika u srednjim vrijednostima Tg (p=0,000), TgAt (p=0,002) i TPOAt (p=0,003) prije i poslije aplikacije radiojodne terapije, u intervalima nakon jednog, tri i šest mjeseci. Model, urađen na osnovu multinominalne regresijske analize, u predikciji konačnog ishoda hipertireoidizma, nakon aplikacije radiojodne terapije, u odnosu na eutireoidizam kao referentnu kategoriju, pokazao se statistički značajnim (p<0,001). Vrijednosti varijansi između 41,90% i 51,70% odgovorne za konačan ishod nakon aplikacije radiojodne terapije. U predikciji hipotireoidizma u odnosu na eutireoidizam, nije nađena statistički značajna razlika (p>0,05) u nezavisnim prediktorima koji uključuju starosnu dob, spol ispitanika, uzrok hipertireoidizma, dužinu trajanja bolesti, premedikaciju sa tireosupresivnim lijekovima, parametre tireoidne funkcije (FT3, FT4, TSH, Tg, TgAt i TPOAt). U predikciji hipertireoidizma, statistički značajnim, na nivou značajnosti od 5% (0,05), pokazali su se sljedeći prediktori: Tg, starosna dob i jačina doze radioaktivnog joda od 10 mCi i 15 mCi. Takođe, u predikciji hipertireoidizma statistički značajnim, na nivou značajnosti od 10% (0,10), pokazali su se sljedeći prediktori: vrijeme trajanja bolesti i jačina doze radioaktivnog joda od 20 mCi. Rezultati multinominalne logističke regresije, pokazali su da, svako jedinično povećanje serumskih vrijednosti Tg, povećava šansu hipertireoidizma za 1,004 puta u odnosu na eutireozu. Rezultati multinominalne logističke regresije, pokazali su da, svako povećanje starosne dobi za jednu godinu, povećava šansu hipertireoidizma za 1,09 puta u odnosu na eutireoidizam. Rezultati multinominalne logističke regresije, pokazali su da se smanjivanjem doze radioaktivnog joda uveliko povećava šansa za pojavu hipertireoidizma u odnosu na eutireoidizam. Prema rezultatima ove analize doza radioaktivnog joda od najmanje 20mCi, povećava šansu hipertireoidizma za 25 puta u odnosu na dozu od 25 mCi. Nadalje, doza od 15mCi povećava 57 puta, dok doza ra J-131 od 10mCi povećava za 1491 puta šanse za hipertireoidizam se u odnosu na dozu od 25mCi. Rezultati multinominalne logističke regresije, pokazali su da, svako produženje trajanja bolesti za jednu godinu, povećava šansu hipertireoidizma za 1,28 puta u odnosu na eutireoidizam. Iako se etiologija bolesti nije pokazala statistički značajnom u modelu, ipak se može vidjeti da pacijenti sa Pulmmerovom bolešću imaju 18,36 puta veće šanse za pojavu hipertireoidizma u odnosu na pacijente koji boluju od toksičnog adenoma. Također, šansa za hipertireoidizam je 6,09 puta veća u pacijenata sa Gravesovom bolešću u odnosu na pacijente sa toksični adenom. Ukupno izlječenje hipertireoidnih pacijenata, postignuto u 118 ili 80,82% pacijenata, dok je perzistentni hipertireoidizam zabilježen u 28 ili 19,18%. Od ukupnog broja izliječenih eutireoidizam je zastupljen u 33 ili 27,97% pacijenata, dok je hipotireoidizam u 85 ili 72,03% pacijenata. Rezultati ove studije imaju kliničko-praktični značaj u terapiji hipertireoidizma uzrokovanog Gravesovom bolesti, toksičnim adenomom ili multinodoznom toksičnom strumom. Jer, konačno izlječenje hipertireoidizma, spriječava nastanak komplikacija i bitno utiče na produženje životnog vijeka i kvalitet života oboljelih. Radiojodna terapija je izrazito učinkovita u postizanju konačnog izlječenja pacijenata sa hipertireoidizmom (118 ili 80,82% pacijenata) bez obzira na njegovu etiologiju.