Doktorske disertacije

Molarne trudnoće spadaju u gestacijske bolesti trofoblasta. Genetska osnova, patohistološka prezentacija i rizik za razvoj komplikacija, temelj je podjelu na kompletne i parcijalne molarne trudnoće. Istraživanje je sprovedeno na ukupno 100 uzoraka molarne trudnoće, 50 uzoraka kompletne i 50 uzoraka parcijalne molarne trudnoće. Izvršena je semikvantitativna analiza morfoloških kriterija bitnih za postavljanje dijagnoze molarne trudnoće. Preparati su podvrgnuti imunohistohemijskom bojenju na protein p57 i na protein p53. Ekspresija proteina p57, pokazatelja porijekla gena u stanicama zametka, pokazuje različitu ekspresiju u kompletnoj I parcijalnoj moli. U kompletnoj moli, koja se razvija bez prisustva majčinih gena, ekspresija ovog proteina bila je negativna. U parcijalnoj moli, koja ima jedan set majčinih i dva seta očevih gena, ekspresija će bila pozitivna. Ekspresija proteina p53 analizirana je semikvantitativnom metodom s ciljem procjene proliferativnog potencijala referentne stanične populacije, citotrofoblasta resica i procjene rizika za razvoj najčešće komplikacije, trofoblastne neoplazije. Rezultati istraživanja su pokazali da se molarne trudnoće u pravilu završavaju u prvom trimestru trudnoće. Na osnovu rezultata ekspresije protiena p57 može se zaključiti da se kompletne molarne trudnoće u pravilu ispravno dijagnostikuju patohistološkom analizom, a da u 8% uzoraka parcijalnih molarnih trudnoća patohistološka dijagnoza nije tačna ili nije potpuna. Ekspresija proteina p53, izražena kroz intenzitet ekspresije ali ne i procenat pozitvinih stanica, značajno je bila veća u grupi kompletnih molarnih trudnoća. Također, ekspresija p53 je pokazala da morfološke karakteristike, bitne za patohistološko postavljanje dijagnoze molarne trudnoće, nisu siguran pokazatelj za predikciju razvoja neoplazije (p53 negativne kompletne molarne trudnoće). Istraživanje je pokazalo da se kompletne molarne trudnoće ispravno dijagnostikuju na osnovu patohistološkog pregleda uzoraka začeća, a da parcijalne molarne trudnoće predstavljaju veći dijagnostički izazov, za ginekologa i patologa. Niti jedan morfološki kriterij nije pouzdan pokazatelj za predikciju razvoja komplikacija bolesti. 10 Ključne riječi: molarna trudnoća, imunohistohemijsko bojenje, semikvantitativna analiza, p57, p53

UVOD: Broj prijevremeno rođene djece je u stalnom porastu, a komplikacije prijevremenog rođenja su vodeći uzrok smrti djece do 5 godina. Respiratorni distres sindrom (RDS) je najčešće tretirano oboljenje u jedinicama neonatalne intenzivne njege, ali nedonoščad ne obolijevaju samo od RDS-a, nego od različitih oboljenja koja su direktna posljedica njihove nezrelosti. Tokom prethodnih godina učinjeni su mnogi napori kako bi se unaprijedio respiratorni, ali i sveobuhvatni ishod ovih pacijenata. Permisivna hiperkapnija je strategija ventilacije koja može biti poštedna po pluća nedonošadi, ali njeni efekti još uvijek nisu dovoljno istraženi. CILJ: Cilj ovog rada je istražiti uticaj ventilacione strategije permisivne hiperkapnije na respiratorni, ali i ne-respiratorne ishode prijevremeno rođene djece sa RDS-om. METODE: Radom je obuhvaćno 200 nedonoščadi, koja su na osnovu srednjih vrijednosti nalaza pCO2 podijeljena u tri skupine: 1. permisivna hiperkapnija (69 pacijenata, 43.7%), 2. normokapnija (89 pacijenata, 56.3%) pacijenata i 3. neklasificirani, koji dalje nisu analizirani (42 pacijenta). Na prijemu su uzeti anamestički podaci o zdravlju majke i trudnoći, porođajnoj masi, gestacijskoj dobi, Apgar skoru, CRIB skoru, prenatalno ordiniranoj kortikosteroidnoj terapiji. Svim pacijentima je učinjen RTG snimak pluća. RDS je tretiran prema principima Evropskog vodiča za tretman RDS-a (iz 2013.godine) upotrebom nazalnog kontinuiranog pozitivnog pritiska (CPAP), konvencionalnom mehaničkom ventilacijom, ili visokofrekventnom oscilatornom ventilacijom. U indiciranim slučajevima ordiniran je bovini surfaktant (Survanta®). Pacijenti su prema težini RDS-a podijeljeni u grupe a) teški distres-ukoliko su trebali surfaktant i/ili mehaničku ventilaciju i b) blagi distres (ostali slučajevi). Također su prikupljeni podaci o preživljavanju. Test distribucije realiziran je Kolmogorov-Smirnov testom, a Chi kvadrat testom su poređene frekvencije. Analiza kontinuiranih varijabli učinjena je Mann-Whitney testom. Statističke analize realizirane su sa nivoom signifikantnosti od 5%. REZULTATI: Dvije grupe analiziranih pacijenata ne razlikuju se prema gestacijskoj dobi, prenatalno ordiniranoj steroidnoj terapiji, kondiciji na rođenju, primjeni surfaktanta i težini RDS-a. Dokazano je kraće trajanje mehaničke ventilacije 5.84 vs. 8.20 dana (P=0.08), CPAP-a 3.67 vs. 4.71 (P<0.0001), i ukupne ovisnosti o kisiku 11.38 vs. 15.41 (P=0.0097) u skupini permisivna hiperkapnija. Nije bilo razlike u pojavi bronhopulmonalne displazije (P=0.20), retinopatije prematuriteta (P=0.55), nekrotizirajućeg enterokolitisa (P=0.34 i 0.85), IVH/PVL (P=0.07), pneumotoraksa (P=0.68) i plućne hemoragije (P=0.25), rane i kasne neonatalne sepse (P=0.60 i 0.18), trajanju hospitalizacije (P=0.36), niti letalnom ishodu pacijenata (P>0.9). ZAKLJUČCI: Permisivna hiperkapnija skraćuje vrijeme respiratorne potpore i ukupne ovisnosti o kisiku kod prematurusa sa RDS-om, ali nedovoljno da reducira učestalost BPD-a. Ona je jednako sigurna kao i normokapnija u pogledu nastanka pneumotoraksa i plućne hemoragije. Nema uticaja na evaluirane ne-respiratorne ishode, dužinu trajanja hospitalizacije, niti na preživljavanje. U tretmanu nedonoščadi sa RDS-om postoje benefiti ventilacione strategije permisivne hiperkapnije, ali ovakav način tretmana treba primjenjivati selektivno i sa oprezom. Ključne riječi: nedonošče, respiratorni distres sindrom, permisivna hiperkapnija

Uvod: Bračna neplodnost je bolest reproduktivnog sistema, definirana kao izostanak kliničke trudnoće nakon 12 ili više mjeseci redovnih nezaštićenih spolnih odnosa.Kontrolirana ovarijska stimulacija (KOS) sa niskim dozama lijekova u step-up protokolu tokom intrauterine inseminacije (IUI) je efikasna metoda asistirane reprodukcije. Cilj ovog istraživanja je bilo utvrditi efikasnost postupka KOS/IUI u grupama neplodnih žena high respondera, normo respondera i poor respondera. Materijal i metode: Prospektivnom randomiziranom studijom ispitivanjem je obuvaćeno 180 neplodnih parova sa neobjašnjenom neplodnosti, blagim muškim, ženskim i miješanim faktorom, zbog bračne neplodnosti trajanja dužeg od 1 godine. Istraživanje je provedeno od januara 2014. do kraja decembra 2016. godine u Zavodu za humanu reprodukciju „Dr Hajder“ Tuzla. Parovi su randomizirani prema ESHRE kriterijima u tri grupe: normo responderi (n=60), high responderi(n=60) i poor responderi(n=60) i tretirani do ciljne vrijednosti predovulacijskog folikula. Potom su grupe podijeljene na podgrupe A i B, gdje su podgrupe A1, A2, A3 bile kontrolne, a B1, B2, i B3 ispitivane. Rezultati: U neplodnih žena normo respondera u ispitivanoj podgrupi (B1), ovarijalna stimulacija sa niskim dozama gonadotropina bila je superiornija na stopu kliničkih trudnoća po ciklusu (CC 5.4% vs. hMG 6.3%, RR=0.85, 95% CI: 082-092, p<0.05) , stopu živorođenih po ciklusu (CC 3.6% vs. hMG 4.7%, RR=0.76, 95% CI: 0.71-082, p<0.04) p<0.01) u odnosu na ovarijalnu stimulaciju u kontrolnoj podgrupi (A1) tretirane sa klomifen citratom. U neplodnih žena poor respondera stopa kliničkih trudnoća po ciklusu u podgrupi A2 je bila značajno niža (CC+hMG+GnRH antagonisti 5.4% vs. Letrozol+hMG+GnRH antagonisti 6.3%, RR=0.85, 95% CI: 082-092, p<0.05) , stopa živorođenih po ciklusu (CC+hMG+GnRH antagonisti 3.6% vs. Letrozol+hMG+GnRH antagonisti 4.7%, RR=0.76, 95% CI: 0.71-082, p<0.04) u odnosu na podgrupu B2. Stopa otkazanih ciklusa po pacijentu bila je značajno viša u podgrupi A2 (33.3% vs. 26.6%, RR=0.80, 95%CI: 0.71-087, p<0.03) u odnosu na podgrupu B2. U neplodnih žena high respondera stopa kliničkih trudnoća po ciklusu (Met.+CC 11.9% vs. Met.+CC+hMG 20.5%, RR = 1.7, 95% CI : 1.01-2.5, p <0.02), stopa živorođenih po ciklusu (Met.+CC 9.5% vs. Met.+CC+hMG 17.4%, RR = 1.6, 95% CI : 1.12-2.06, p <0.04) bile su značajno niže u odnosu na ispitivanu podgrupu B3. Zaključci: Rezultati ove studije su ukazali da je intrauterina inseminacija bila efikasna kod pravilnog odabira neplodnih žena prema ovarijskoj rezervi, tretiranih niskim dozama stimulacijskog step-up protokola. Superioran protokol za high respondere bio je protokol sa niskim dozama hMG, za poor respondere protokol sa letrozolom, hMG i GnRH antagonistima, a za normo respondere protokol sa Metforminom, CC i niskim dozama hMG. Ključne riječi: neplodnost, KOS, IUI, normo responder, poor responder, high responder

Hospitalizacija pacijenata je udruzena sa neželjenim događajima lijekova (ADEs) u rangu od 0.2 do 21.7%, od kojih se 72% ocjenjuje da se mogu izbjeći. Opšti cilj ove teze je da se rasvijetli značaj potencijalnih interakcija lijekova (pDDIs) kao doprinoseći faktor u vezi sigurnosti lijekova, da proceni potencijalne interakcije lijekova (pDDIs) tokom procesa hospitalizacije, tokom boravka u bolnici i tokom otpuštanja iz bolnice, i da procijeni učestalost pDDIs zbog promjena terapije tokom hospitalizacije. Dalji cilj je da se istraže faktori rizika za velike i umjerene potencijalne interakcije lijekova (pDDIs) u bolnici, u toku hospitalizacije, boravka u bolnici i tokom otpustanja iz bolnice, i da se procijeni uloga interakcija lijekova kao uzrok trovanja ili trajnog oštećenja usljed velikih interakcija lijekova. Cilj ove studije je da se istovremeno poboljša menadžment potencijalnih interakcija lijekova (pDDIs) intervencijom kliničkih farmaceuta u bolničkim ustanovama. U studiji su bili uključeni hospitalizirani pacijenti na svim odjelima Klinike za unutrašnje bolesti Univerzitetskog kliničkog bolničkog centra Kosova u Prištini. Tokom perioda 01.01.2012. – 31.12.2012. od okupno 4752 hospitaliziranih pacijenata analiziran je uzorak od 750 tretiranih pacijenata izabranih metodom slučajnog izbora. Prevalenca interakcija lijekova je bila 30.7%. Polifarmacija je primijenjena je u 85.9% pacijenata. Prosječan broj propisanih lijekova u kategoriji pacijenata sa interakcijom lijekova bio je značajno veći od kategorije pacijenata bez interakcije lijekova (8.8+/-2.9 vs. 5.5+/-1.9, p<0.001). Teške interakcije lijekova se javljaju u 0.9% slučajeva, a umjerene u 35.8%. Prevalenca sa interakcijom je 30.7. Broj interakcija na 100 pacijenata je 93.5. Broj interakcija po pacijentu je 3.0. Broj klinički značajnih interakcija na 100 bolesnika bio je 0.8. Povećanjem životne dobi pacijenta za jednu godinu raste rizik za pojavu interakcija 1.196 puta. Porastom broja lijekova za jedan,povećava se rizik za pojavu interakcija 1.674 puta. U kategoriji sa 4 i više propisanih lijekova rizik za pojavu interakcija je 1.107 puta veći od grupe sa 1-3 lijeka. Trajanje hospitalizacije povećava rizik za interakciju 1.036 puta. Broj interakcija lijekova na 100 pacijenata otpuštenih sa Klinike za unutrašnje bolesti je bila 50.8 sa najvećom učestalošću u kardiologiji (75.4 interakcija na 100 pacijenata), a najmanja u endokrinologiji (32.6 interakcija na 100 pacienata). Broj propisivanih lijekova je značajan faktor rizika za pojavljivanje interakcije lijekova i tokom otpusta pacijenata iz bolnice. Porast broja lijekova za jedan povećava rizik za interakciju 2.1 puta. Lijekovi koji su se najčešće pojavljivali u interakcijama su bili diuretici (18.4%), ACEI (14.9%), amiodaron (10.8%) i kalij (10.8%). Digoksin i antibiotici su imali približan postotak ućešća u interakcija lijekova (7%, odnosno 7.1%). Među deset najčešćih kombinacija lijekova koji su uzrokovali interakcije su bili: ACEi i diuretici (32.6%), spironolakton sa kalijem (23.8%), digoksin sa furosemidom (13.4%) i beta blokatori sa blokatorima kalcijumskih kanala (7%). Ključne riječi: Interakcije lijekova, hospitalizacija pacijenata, intoksikacije lijekovima, trajna oštećenja.

U studiji je opisana povezanost emocionalne inteligencije, aleksitimije i empatije sa simptomima PTSP-a u ratnih veterana. Osobe sa PTSP-om izjavljuju da doživljavaju manje pozitivnih emocija i opisuju ograničenost vlastitoga emocionalnoga iskustva koja nije postojala prije traumatskoga događaja. To ograničava kvalitet života i narušava odnose sa drugima. S obzirom na ranije ispitivanu ulogu IQ u razvoju PTSP-a, to smo u ovom istraživanju ispitivali moguću prediktivnu ulogu emocionalne inteligencije (EI) u nastanku PTSP-a. Na moguću prediktivnu ulogu EI u PTSP-u upućuju, iako malobrojna, istraživanja provedena u drugim populacijskim skupinama. Pretraživanjem baza podataka nisu nađene studije u kojima je do sada ispitivana emocionalana inteligencija kao osobina ličnosti u ratnih veterana. Povezanost aleksitimije sa drugim oboljenjima, pa tako, i sa PTSP-om je relativno često istraživana. Danas je traumatizacija, koja se događa bilo u djetinjstvu ili odrasloj dobi, prepoznata kao jedan od najznačajnijih poznatih faktora za nastanak aleksitimije. Malo se zna o tome kako kritični životni događaji kao što je traumatsko iskustva utiču na empatiju. Postoji vjerovanje da bi žrtve ekstremnog nasilja trebale biti osjetljivije na patnje drugih iako brojna psihosocijalna literatura ukazuje na suprotno. Istraživanje je provedeno s ciljevima: Utvrditi vrijednosti emocionalne inteligencije u veterana rata sa i bez simptoma posttraumatskog stresnog poremećaja; utvrditi vrijednosti aleksitimije u veterana rata sa i bez simptoma posttraumatskog stresnog poremećaja; utvrditi vrijednosti empatije u veterana rata sa i bez simptoma posttraumatskog stresnog poremećaja; ispitati povezanost emocionalne inteligencije, aleksitimije i empatije sa simptomima posttraumatskog stresnog poremećaja. Rađena je presječna studija koja je provedana u periodu od marta do jula 2015 godine. Uzorak sačinjava 205 veterana rata (1992. - 1995.) članova Jedinstvene organizacije boraca sa područja Tuzlanskog kantona koji su dobrovoljno pristali na ispitivanje i koji su zadovoljavali opšte kriterije za uključivanje u studiju. Formiran je obrađivani uzorak od 205 ispitanika koji je, na osnovu rezultata Harvardskog upitniku za trauma (HTQ), podijeljen u dvije grupe: eksperimentalnu (E) i kontrolnu (K) grupu. Eksperimentalnu grupu sačinjava 104 veterana rata u kojih je na Harvardskom upitniku za trauma (HTQ) ukupni skor bio 2.5 i veći od 2.5. Kontrolnu grupu sačinjava 101 veteran rata u kojih je ukupni skor na HTQ bio manji od 2.5. Emocionalna inteligencija je mjerena Upitnikom emocionalne inteligencije kao osobine (Trait Emotional Intelligence Questionnaire-TEIQue) koji je sveobuhvatan i dosta istraživan test za emocionalnu inteligenciju kao osobinu i koji je specifično dizajniran za mjerenje emocionalne inteligencije kao osobine. Upitnik sačinjavaju 153 pitanja. Na svako pitanje postoji 7 mogućih odgovora u rasponu od 1 = nikako se ne slažem do 7 = potpuno se slažem. U skladu sa teorijom emocionalne inteligencija kao osobine, nema tačnih i netačnih odgovora, niti loših rezultata nego samo izjave o emocijama koje mogu ili ne mogu biti relevantne za određeno zanimanje. Na pitanja se odgovaralo brzo i intuitivno, bez predugog razmišljanja o tome šta pojedine izjave znače. TEIQue obuhvata 15 faceta organiziranih u četiri faktora: dobrostanje, samokontrola, emocionalnost i socijabilnost i dvije nezavisne facete: adaptabilnost i samomotivacija. Za mjerenje aleksitimije je korištena Torontskoa skala aleksitimije – 20 (Toronto Alexithymia Scale- 20 - TAS-20) koja je trenutno najraširenije sredstvo za mjerenje aleksitimije. Ova skala je sigurno provjeren instrument za procjenu aleksitimije. Praktična je za primjenu i obradu. Zadatak ispitanika je bio da na Likertovoj skali od pet stepeni, (od 1 – izrazito se ne slažem do 5 – izrazito se slažem), koji se odnose na stepen u kojem neko može identificirati i opisivati vlastite emocije te koliko je sklon tzv. eksternalnom mišljenju, zaokruže onaj broj koji najbolje odražava njihovu percepciju vlastitih mogućnosti i sklonosti. TAS-20 ima tri faktora: otežano identificiranje osjećanja i njihovo razlikovanje od tjelesnih senzacija, otežano opisivanje osjećanja drugima i eksternalno orijentirano razmišljanje. Sastavljena je od 20 tvrdnji. Empatija je mjerena Torontskim upitnikom empatije (Toronto Emotion Questionnaire - TEQ) koja se sastoji od 16 pitanja koja obuhvataju širok spektar atributa povezanih sa teorijskim aspektima empatije. Analiza rezultata je pokazala da veterani rata sa simptomima PTSP-a imaju niži skor globalne emocionalne inteligencije, te niže vrijednosti faktora dobrostanje, samokontrola, emocionalnost i socijabilnost, kao i niže skorove na svih 15 aspekata (faceta) emocionalne inteligencije. Rezultati ovoga istraživanja su u skladu sa ranijim nalazima o značajnom nivou aleksitimije u osoba sa PTSP. U ukupnom uzorku dobiveno je da 89 (43.4%) ispitanika ima aleksitimiju. Između ispitivanih grupa veterana rata u ukupnom skoru aleksitimije utvrđena je statistički značajna razlika (t-test = -10.676, p<0.001). Dobiveni rezultati upućuju da u veterana rata sa PTSP-om postoji povezanost PTSP-a sa sve tri subskale TAS-20. Utvrđena je razlika srednjeg uticaja u skoru empatskog odgovora između veterana sa PTSP-om i bez PTSP-a. Veterani sa PTSP-om imali su veći ukupni skor empatskog odgovora, te veće vrijednosti u odgovorima na percepciju emocionalnih stanja drugih, proživljavanje percipirane emocije u drugih i učestalosti ponašanja koja pokazuju primjerenu senzitivnost. Nađena je negativna korelacija između emocionalne inteligencije i aleksitimije, emocionalne inteligencije i ukupnog skora simptoma PTSP-a. Simptomi PTSP-a su u negativnoj korelaciji sa sve četiri faktora emocionalne inteligencije i dvije nezavisne facete, te u pozitivnoj korelaciji sa teškoćama u verbaliziranju emocija, teškoćama u prepoznavanju emocija i eksternalno orijentiranom mišljenju. Analiza rezultata je pokazala korelaciju sa fizičkim kažnjavanjem u djetinjstvu. Ispitanici koji su imali iskustvo fizičkog kažnjavanja u djetinjstvu i koji su imali hroničnu bolest pokazuju značajno niže srednje vrijednosti ukupnog skora emocionalne inteligencije kao osobine. Osim toga ispitanici koji su naveli da su imali nesretno djetinjstvo, loš odnos s majkom, loš odnos s ocem imali su niže srednje vrijednosti emocionalne inteligencije. Ispitanici koji su u djetinjstvu fizički kažnjavani pokazivali su značajno niže vrijednosti u emocionalnosti, samokontroli i dobrostanju. Samomotivacija je bila značajno veća u ispitanika koji nisu u djetinjstvu fizički kažnjavani u odnosu na ispitanike koji jes. Na osnovu rezultata istraživanja prva, druga i četvrta nulta hipoteza se mogu odbaciti dok se treća ne može odbaciti.

Operativna tehnika Lihtenštajn (Lichtenstein) se preporučuje kao standard za operacije svih vrsta hernija kod pacijenata svih životnih doba, zato što pokazuje ranije vraćanje normalnim životnim aktivnostima i signifikantno manju učestalost ranih i kasnih postoperativnih komplikacija. Međutim, javljaju se izvještaji da modificirana “darn” tehnika ima prednosti u odnosu na Lihtenštajn metodu. Transingvinalna preperitonealna tehnika koja koristi preperitonealnu mrežicu sa stalnim memorijskim prstenom i predstavlja uprošćenu Riv (Rives) tehniku, zadržava prednosti preperitonealnog pristupa i potencijalno ima prednosti u odnosu na Lihtenštajn (Lichtenstein) i Šouldajz (Shouldice) tehniku reparacije ingvinalne hernije. Materijal i metode: Istraživanje je bilo prospektivnog karaktera i obuhvatilo je 300 pacijenata sa preponskom hernijom, hospitaliziranih u Specijalnoj hirurškoj bolnici “Hirurgija Dr Đoković”. Pacijenti su podeljeni u 3 grupe nasumičnim izborom: 1. grupa od 100 pacijenata, kod kojih je reparacija ingvinalne hernije izvršena Lihtenštajn tehnikom, 2. grupa od 100 pacijenata, kod kojih je reparacija hernije izvršena Šouldajz tehnikom, 3. grupa od 100 pacijenata, kod kojih je reparacija ingvinalne hernije izvršena transingvinalnom preperitonealnom tehnikom (TIPP). Parametri za praćenje su bili pol, godine, vrsta hernije, prosečno operativno vreme, prosečni gubitak krvi (broj natopljenih tufera - 4ml/tuferu), postoperativni otok, upotreba antibiotika, dužina hospitalizacije, vreme povratka svakodnevnim aktivnostima, postoperativne komplikacije, postoperativna bol, efektivnost u uklanjanju simptoma, pacijentov skor zadovoljstva. Za procenu postoperativne boli korišćena je VAS skala (Visual Analog Scale) nakon 6, 12 sati i na 1, 2. i 14. dan. U terapiji bola korišćeni su analgetici na sledeći način: VAS <3 - paracetamol, VAS 3-5 - paracetamol kodein, dextropropoxy-pheneparacetamol, VAS > 5 - morfin iv. sa paracetamolom. Pacijentov skor zadovoljstva praćen je nakon 6 nedelja. Ocenjivan je kao; Skor od -3 do +3 (-3 izrazito nezadovoljan, +3 izrazito zadovoljan). Kontrola je vršena na 1, 2. i 7. dan, nakon 4 nedjelje, 3 meseca, 6 meseci i godinu dana Rezultati: Srednja dob pacijenata je bila 47 godina kod Šouldajz grupe, 43 godine kod Lihtenštajn grupe i 44 godine kod TIPP grupe. Dužina operacije u grupi Lihtenštajn statistički je značajno duža (P<0.0001) od onog u grupi TIPP, a statistički značajno kraća od one u grupi Šouldajz (P=0.012). Dužina trajanja operacije statistički je značajno manja u grupi TIPP od one u grupi Šouldajz (P<0.0001). Dužina reza u grupi Lihtenštajn statistički je značajno duža nego u grupi TIPP (P<0.0001). Nije utvrđena statistički značajna razlika dužine reza između grupa Lihtenštajn i Šouldajz (P=0.220). Dužina reza u TIPP statistički je značajno manja od one u Šouldajz tehnici (P<0.0001). Dužina hospitalizacije u grupi Lihtenštajn stastistički je značajno manja od one u grupi Šouldajz (P=0.036). Statistički je značajno manja dužina hospitalizacije u grupi TIPP od one u grupi Šouldajz (P=0.036). Nije utvrđena statistički značajna razlika dužine trajanja hospitalizacije u grupama Lihtenštajn i TIPP (P=1.000). VAS skor posle 6 sati u grupi Lihtenštajn statistički je značajno veći nego u grupi TIPP (P=0.004) a statistički značajno manji nego u grupi Šouldajz (P<0.0001). VAS skor je statistički značajno manji u grupi TIPP nego u grupi Šouldajz (P<0.0001). VAS skor posle 12 sati u grupi Lihtenštajn statistički se značajno ne razlikuje od vrednosti u grupi TIPP (P=0.052), a statistički je značajno manji nego u grupi Šouldajz (P<0.0001). VAS skor je statistički značajno manji u grupi TIPP nego u grupi Šouldajz (P<0.0001). VAS poslije 24 sati u grupi Lihtenštajn statistički se značajno ne razlikuje od vrijednosti u grupi TIPP (P=0.052), niti u grupi Šouldajz (P=1.0). VAS skor je statistički značajno manji u grupi TIPP nego u grupi Šouldajz (P<0.021). VAS skor poslije 48 sati u grupi Lihtenštajn statistički je značajno veći od onog u grupi TIPP (P<0.0001) i u grupi Šouldajz (P<0.006). VAS skor se statistički značajno ne razlikuje u grupama TIPP i Šouldajz (P=0.43). VAS skor posle 14 dana u grupi Lihtenštajn statistički je značajno veći od onog u grupi TIPP (P<0.0001) i u grupi Šouldajz (P<0.006). VAS skor se statistički značajno ne razlikuje u grupama TIPP i Šouldajz (P=0.43). Skor zadovoljstva u grupi Lihtenštajn statistički je značajno manji od onog u grupama TIPP (P<0.0001) i Šouldajz (P<0.0001). Skor zadovoljstva statistički je značajno viši u grupi TIPP od onoga u grupi Šouldajz (P<0.0001). Zaključak: TIPP metoda pokazuje brojne prednosti nad standardnim metodama otvorene reparacije hernija. Ta metoda kraće traje, operativni rez je manji, VAS skor je manji, a pacijentov skor zadovoljstva veći. Ove prednosti su u ravnoteži sa većom cenom koštanja ove operacije.