Magistarski radovi

U rezultatima je prikazana distribucija ispitivanih varijabli kao i utvrđivanje značajnosti njihovih razlika, a predstavljeni su kroz 22 slika i 20 tabela. Unutar ispitivane grupe je bilo 30 pacijenata sa infarktom miokarda, dok je 57 pacijenta sa anginom pektoris i ostalih (torakalni bolni sindrom, hypertensio arterialis) bilo 13 pacijenata. Pozitivan egro test je imalo 82 ispitanik, a 18 ispitanika je imalo negativan ergo test. Odnos muških i ženskih ispitanika je 1:3 (muškarci i žene). Nije nađena pozitivna korelacija riziko faktora ishemijske bolesti srca (diabetes mellitus, arterijska hipertenzija, lipidemija, pušenje) osim pozitivne porodične anamneze i pozitivnog nalaza ergometrijskog testiranja. ROC value za kriterij I Bruce stadija pokazuje senzitivnost testa je 64,86; specifičnost 69.23; PPV 85.7%; NPV 40.9%; AUC 0.67, LR+ 2.11; LR- 0.51. Nalaz ergo testa po Burceu stadija u trajanju u minutama ≤ 1,0 senzitivnost testa je 64,9%, a specifičnost je 69,2%. Nalaz ergo testa po Bruce-u stadija u trajanju u minutama ≤ 2,0 minuta senzitivnost testa je 93,2%, a specifičnost je 15,4%. Nalaz ergo testa po Bruce-u stadija u trajanju u minutama ≤ 5,5 minuta senzitivnost testa je 77,0%, a specifičnost je 61,5%. Vrijeme ergometrije u prosjeku je trajalo 4 min. (medijan vremena trajanja testa u uzorku), na tom cut off pointu senzitivnost je 60.8% i specifičnost 69.2%. Dužina trajanja negativnog ergometrijskog testa je u pozitivnoj korelaciji u odnosu na nalaz koronarografije za trosudovnu koronarnu bolest. Pozitivan nalaz ergometrijskog testiranja u prve dvije minute nije u korelaciji sa signifikantnom stenozom glavnog stabla lijeve koronarne arterije, kritičnom stenozom proksimalnog segmenta lijeve prednje descedentne koronarne arterije, ili ekvivalentom signifikantne stenoze glavnog stabla lijeve koronarne arterije.

Analizirano je 72 ispitanika s esencijalnom arterijskom već terapijski tretiranih. Znatno manji broj pacijenata je bio u prvoj grupi bez HLV i to 20 pacijenata (27,77%) a u drugoj grupi sa HLV 52 pacijenta (72,23%). Od toga je u prvoj subgrupi 2. grupe sa HLV 18 pacijenata (34,61%) bilo bez DDLV, a 34 pacijenta (65,39%) sa DDLV. Životna dob ispitanika u prvoj grupi je bila znatno manja i iznosila je 41,9±10,35, dok su u drugoj grupi pacijenti bili znatno stariji te je u subgrupi bez DDLV iznosila 54,55±9,71 a u subgrupi sa DDLV još i stariji 59±11,53 tj. bilježi se signifikantan porast u godinama starosti u grupi sa HLV dok nije bilo signifikatne razlike prema spolu po grupama. U prvoj grupi bez HLV se registruje, također, i signifikantan porast u dužini trajanja arterijske hipertenzije, index tjelesne mase(BMI) i dobi obolijevanja od arterijske hipertenzije. Zatim su prikazani pridruženi faktori rizika i biohemijski parametri, zastupljenost postojeće terapije po grupama a potom i ultrasonografske karakteristike hipertrofije i dijastolne disfunkcije lijevog ventrikula za sve ispitanike u uzorku. Uoči se da su LV mass i LVMI signifikantno veće u grupi sa HLV. U grupi sa HLV postoje signifikantne razlike u parametrima koji odeđuju postojanje dijastolne disfunkcije lijevog ventrikula. E talas i odnos E/A su signifikatno najmanji a pik A najveći u pacijenata sa HLV i DDLV. Također je IVRT signifikatno najduži u grupi sa HLV i DDLV. Lijevi atrij je signifikatno veći u grupi sa HLV. Nije nađena sifnifikantna razlika u veličini ejekcione frakcije. U ukupnom uzorku od 72 ispitanika sa na osnovu ultrazvučnog pregleda mjerenje KP konvencionalnim metodom (KKP) ne pokazuje varijabilnost KP kao metoda AMKP-a. Vrijednosti sKKP i dKKP ne pokazuju signifikatne razlike po grupama (samo danju) jer ne pokazuje noćne vrijednosti KP. Uz to su vrijednosti KP mjerene konvencionalnim metodom signifikantno više u odnosu na vrijednosti KP premjerene metodom AMKP-a. Metodom AMKP-a se bilježi signifikantan porast minimalnog i srednjeg SKP daju a noću i minimalnog, maximalnog i srednjeg SKP-a kao i signifikantan porast minimalnog i srednjeg DKP tokom dana a bez porasta maximalnog DKP-a noću, dakle izraženija varijabilnost SKP i DKP u pacijenata sa HLV. Signifikantan je porast hiperbaric impakta-vremenske dužine trajanja oscilalacija SKP noću a DKP tokom dana u grupi sa HLV bez signifikatne razlike u subgrupama sa i bez DDLV. Registruje se signifikatan porast PP u grupi sa HLV i to u obje subgrupe i danju i noću u odnosu na grupu bez HLV. LVMI pozitivno korelira sa porastom dnevnog i noćnog SKP i to noćni SKP je u pozitivnoj linearnoj korelaciji sa LVMI (r= 0,51) kao i dnevni SKP sa LVMI (r= 0,40). Slabija je korelacija pdKKP sa LVMI (r 0,29) a psKKP pokazuje također slabiju korelaciju sa LVMI (r=0,31) diskretno veću u odnosu na pdKKP. Povezanost LVMI i dipping sistole pokazuje da negativno koreliraju tj.veći porast LVMI daje manji pad noćnog SKP tj. dipping status u odnosu na dnevni SKP je manji od 10%.

Rezultati pokazuju da je na području Tuzlanskog kantona u periodu od 1.1.1998. do 31.12.2007. godine registrovano je 69 pacijenata sa kongenitalnim anomalijama gastrointestinalnog trakta i prednjeg trbušnog zida. Prosječna incidenca javljanja praćenih kongenitalnih anomalija je 1,53 na 1000 živorođene djece. Incidenca ezofagealne atrezije, atrezije ili stenoze drugih dijelova tankog crijeva i kongenitalne dijafragmalne hernije u istraživanju je veća od onih zabilježenih u EUROCAT registru. Vrijednost incidence omfalokele je manja u odnosu na onu zabilježenu u EUROCAT registru. U posmatranom uzorku od 69 novorođenčadi sa praćenim kongenitalnim anomalijama, ženske novorođenčadi je bilo 28 (40,57%), muške novorođenčadi 40 (57,97%) i novorođenčadi nediferenciranog spola 1 (1,44%) što predstavlja granično signifikantnu razliku ( p=0,06). Spolna distribucija praćenih kongenitalnih anomalija se nije značajnije razlikovala osim u slučaju kongenitalne dijafragmalne hernije kod koje je značajno veći broj pacijenata bio muškog spola. Prosječna životna dob majki novorođenčadi se nije značajnije razlikovala prema praćenim kongenitalnim anomalijama. Prosječna dob majki novorođenčadi sa gastrošizom je iznosila 21,15 godina i bila je manja od prosječne dobi majki novorođenčadi sa ostalim praćenim kongenitalnim anomalijama, ali bez statističke značajnosti (p=0,10). Tjelesna težina pri rođenju novorođenčadi sa praćenim kongenitalnim anomalijama se kretala u rasponu od 1385-4000 grama, a prosječna težina je iznosila 2805,14 grama. Ukupan broj novorođenčadi sa praćenim kongenitalnim anomalijama sa niskom porođajnom težinom u istraživanju je bio 25, što je značajno manje u odnosu na preostalih 44 novorođenčadi koji su imali normalnu porođajnu težinu. Prema standardima intrauterinog rasta, novorođenčad sa praćenim kongenitalnim anomalijama se mogu klasificirati kao prijevremeno rođena eutrofična novorođenčad. Udruženost drugih kongenitalnih anomalija sa ezofagealnom atrezijom je postojala u 33,33% (n=5) slučajeva. Duodenalna atrezija ili stenoza je u po jednom slučaju bila udružena sa kardijalnom anomalijom (25%), anomalijom urinarnog trakta (25%), jednom slučaju Down-ovim sindromom (25%). U istraživanju kod 5 pacijenata sa gastrošizom je postojala udružena kongenitalna anomalija, u 3 slučaja (23%) atrezija tankog crijeva i u 2 slučaja (15,3%) anomalija urinarnog trakta. U hirurškom tretmanu ezofagealne atrezije je kod 4 pacijenta (66,67%) korištena palijativna mjera gastrostomije, a kod dva pacijenta je primarno načinjen hirurški zahvat ekscizije traheoezofagealne fistule i primarne ezofagealne anastomoze. Pacijenti sa duodenalnom atrezijom ili stenozom su 1 slučaju (25%) tretirani sa duodenoduodenoanastomozom što je prvi izbor u hirurškom tretiranju ove kongenitalne anomalije U ostala 3 slučaja (75%) je korištena metoda liječenja uspostavljanjem duodenojejunoanastomoze. Atrezija ili stenoza drugih dijelova tankog crijeva je tretirana na sljedeći način: 2 pacijenta (33%) su tretirana sa resekcijom dijela tankog crijeva sa formiranjem termino-terminalne anastomoze, 3 pacijenta (50%) sa resekcijom dijela tankog crijeva i formiranjem latero-lateralne anastomoze, te 1 pacijent (17%) sa resekcijom dijela tankog crijeva i formiranjem termino-lateralne ileokolične anastomoze. Prvi izbor hirurškog tretmana kongenitalne dijafragmalne hernije je primarno zatvaranje defekta dijafragme. Jedan pacijent sa omfalokelom koji je registrovan u ispitivanju je tretiran sa primarnim zatvaranjem defekta prednjeg trbušnog zida, kao i svi pacijenti sa gastrošizom. Rano preživljavanje operisanih pacijenata sa ezofagealnom atrezijom u istraživanju je iznosilo 33,33%, pacijenata sa atrezijom ili stenozom duodenuma 75%, atrezijom ili stenozom drugih dijelova tankog crijeva 33%, kongenitalne dijafragmalne hernije 43% i gastrošize 25%. Rano preživljavanje operisanih pacijenata sa anorektalnom atrezijom ili stenozom i omfalokelom je imalo stopu ranog preživljavanja od 100%.

Rezultati pokazuju da pola ispitanika u obe ispitivane skupine ima nezadovoljavajuću ishranu u pogledu na broj dnevnih obroka. Ispitanici sa hipertenzijom imaju neredovne obroke u 48% slučajeva, a ispitanici bez hipertenzije u 52% slučaja. Najveći broj ispitanika 81% sa i 81% bez hipertenzije izjasnio se da mu je najobimniji obrok ručak.U ispitivanoj skupini sa hipertenzijom najviše se koristi crni kruh 41%, bijeli 35%, dok ispitanici bez hipertenzije koriste bijeli kruh u 45% slučajeva, a crni nešto manje 32%. Konzumiraje voća jedanput dnevno zastupljeno je kod ispitanika sa hipertenzijom u 44% slučajeva a u ispitanika bez hipertenzije u 41% slučajeva. Ispitanici sa hipertenzijom 56% i ispitanici bez hipertenzije 53% izjasnili su se da jednom dnevno konzumiraju povrće. Zastupljenost ribe u ishrani ispitanika nije zadovoljavajuća. Povećane vrijednosti ITM u ispitivanom uzorku sa hipertenzijom prisutne su u mnogo većem procentu 87,23%, u odnosu na ispitivani uzorak bez hipertenzije 60,10% uz postojanje jako pozitivne korelacije (PC=0,737). Srednja vrijednost ITM je kod ispitanika sa hipertenzijom 28, 98 kg /m2, a kod ispitanika bez hipertenzije 26,45 kg/m2. Vrijednost ukupnog holesterola kod ispitanika sa hipertenzijom je u 57,97% slučajeva povećana, što je znatno više nego kod ispitanika bez hipertenzija što iznosi 42,32%.i statsitički je signifikantna ( PC=0,123).

Rad predstavlja retrospektivno-prospektivnu studiju u kojoj su se epidemiološki podaci obrađivali retrospektivno, a imunološki prospektivno. Svim bolesnicima je za vrijeme dijagnostičke fleksibilne bronhoskopije uzet mini-bronhoalveolarni lavat (mini-BAL) iz pluća gdje je smješten karcinom, te iz zdravog pluća. U studiju je biti uključeno 55 bolesnika. To znači da je bilo analizirano 110 uzoraka uzetih miniBAL-om, ili po dva uzorka od svakog bolesnika. Dobijeni rezultati su bili izraženi kao procentualni odnosi pojedinih ćelijskih subpopulacija T-limfocita u BAL-u. Cilj studije je bio utvrditi da li se T-ćelijski posredovan imunološki odgovor se razlikuje kod primarnog karcinoma pluća i zdravog plućnog tkiva istog bolesnika, i u odnosu na pojedine patohistološke tipove karcinoma pluća, kao i da li se dobna i spolna distribucija primarnog karcinoma pluća, njegova lokalizacija i patohistološki tip razlikuju u odnosu na spol i starost bolesnika uz pozitivnu korelaciju sa TNM stadijem. Nezrele forme pomagačkih i citotoksičkih komponenti T-limfocita kod karcinoma jednog pluća su podraženije u odnosu na zdravo plućno istog bolesnika, dok su zrele forme manje podražene u bolesnom. Naivne forme NK i NKT ćelija kod karcinoma pluća su podraženije u odnosu na zdravo plućno tkivo, ali aktivirane NK i NKT ćelija su manje podražene u bolesnom tkivu. Kod mikrocelularnog karcinoma pluća, nezrele i regulatorne komponente T-limfocitnog imunološkog odgovora su značajno više podražene, dok su zrele i aktivirane forme manje podražene u odnosu na ostale patohistološke tipove ovog oboljenja. Sa porastom visine kliničkog stadija karcinoma pluća, podraženost T-limfocitnog imunološkog odgovora postaje izraženija na račun zastupljenosti nezrelih i regulatornih formi pojedinih subpopulacija T-limfocita. Incidenca karcinoma pluća u ispitivanoj skupini imala je pik u dobnoj granici od 60 do 75 godina, a muškarci su oko 2,5 puta češće i za oko 5 godina ranije oboljeli u odnosu na žene. Najučestaliji patohistološki tip karcinoma pluća kod muškaraca je planocelularni karcinom, dok je to kod žena adenokarcinom. U trenutku postavljanja dijagnoze karcinoma pluća, ovo oboljenje se najčešće nalazi ili u III ili u IV kliničkom stadiju.

Od 766 konsekutivno primljenih pacijenata sa moždanim udarom njih 75 je zadovoljavalo uključujuće kriterijume za ovu studiju. Muškaraca je bilo 53.4% i signifikantno su starije životne dobi od žena. Od početnih simptoma bolesti glavobolja je bila najučestalija (44%) i statistički češća kod žena. Vodeći faktor rizika je hipertenzija (61.4%), a nije nađena statistička značajnost u odnosu na prisustvo faktora rizika i konačan ishod ispitanika. Najučestaliji su multipli (32%) i lobarni hematomi (30.7%), a potom subkortikalni (24%) infratentorijalni (10.6%), te intraventrikularno krvarenje (2.7%). Od ukupnog broja ispitanika njih 44% je umrlo u prvih 30 dana, dok je šestomjesečno preživljavanje iznosilo 48%. Najviši mortalitet je verifikovan kod ispitanika sa multiplim hematomima (41%). Najveći broj ispitanika imalo je vrijednosti volumena hematoma do 29 ml (62.7%), a potom preko 60 ml (26.7%). Najbolje šestomjesečno preživljavanje imali su ispitanici sa volumenom hematoma do 29 ml (83.3%), a najveću smrtnost oni sa volumenom većim od 60 ml (85%). Veličina volumena hematoma statistički je značajno povezana sa šestomjesečnim ishodom. Predskazatelji loše prognoze ispitanika sa intracerebralnom hemoragijom su prisustvo edema mozgovine, prisustvo krvi u komornom sistemu i skor Glazgovske skale kome (GSK) 8 i manje i oni statistički značajno utiču na šestomjesečni ishod. Na šestomjesečni ishod ispitanika signifikantno utiču i povišene vrijednosti nekih od markera upale (neutrofili, leukociti), povišene vrijednosti glikemije, dijastolnog krvnog pritiska i pulsa. Od kliničkih karakterisika prisutnih na početku bolesti jedino poremećaj stanja svijesti signifikantno utiče na šestomjesečni ishod bolesnika sa intracerebralnom hemoragijom. Relativan rizik umiranja kod bolesnika sa volumenom hematoma većim od 60 ml je 3.22 puta veći nego kod pacijenata sa hematomom od 30-60 ml. Poremećaj stanja svijesti na početku bolesti povećava relativan rizik umiranja, tako da ovi bolesnici imaju rizik 4.03 puta veći nego oni bez navedene kliničke karakteristike. Stepen onesposobljenosti i funkcionalne ne/ovisnosti bolesnika koji su preživjeli trideset dana od početka bolesti je ocjenjivan Rankin skalom i Bartel indeksom u periodima od jedan, tri i šest mjeseci. U analiziranom periodu smanjivao se broj bolesnika sa većim stepenom onesposobljenosti, a povećavao broj onih sa manjim stepenom onesposobljenosti (Rankin ≤2), što je statistički značajno. Nadalje, broj potpuno i teško ovisnih pacijenata prema Bartel indeksu se smanjivao u analiziranom periodu, a povećavao se broj umjereno ovisnih i potpuno neovisnih pacijenata, a razlika je signifikantna. Kumulativno preživljavanje ispitanika do 30 dana bilo je 56%. U prvih 7 dana umrlo je 34.6% ispitanika. Vjerovatnoća da će pacijent preživjeti prvih 7 dana je 65.3%, dok je vjerovatnoća da će preživjeti 90 dana od početka bolesti 52%, a 180 dana 48%.

U nalazu biopsijskog materijala su registrovane slijedeće bubrežne bolesti koje uzrokuju nefrotski sindrom: membranoproliferativni glomerulonefritis (29.1%), membranozni glomerulonefritis (23.6%), nefroskleroza (18.2%), mezangioproliferativni glomerulonefritis (16.4%), hronični intersticijski nefritis (5.5%), amiloidoza (3.6%). U nalazu biopsije bubrega najčešća patohistološka forma je membranoproliferativni glomerulonefritis (29.6%), a zatim nefroskleroza (26.9%), membranozni glomerulonefritis (17.3%), mezangioproliferativni glomerulonefritis (17.3%), hronični intersticijski nefritis (6.2%), amiloidoza (3.7%). U ispitivanoj grupi su registrovane značajno manje vrijednosti ukupnih proteina i albumina (p<0.0001). Vrijednost biureta (p<0.0001), broj trombocita (p<0.03), vrijednosti holesterola (p<0.006) i triglicerida (p<0.02) su bile značajno veće u ispitivanoj grupi. Pojava edema je izraženija u ispitivanoj grupi (p<0.0001). Nisu registrovane statistički značajne razlike u dobi, spolu ispitanika, zabilježenim vrijednostima uree, kreatinina, klirensa kreatinina, eritrocita, leukocita, pojavi hipertenzije, hiperfibrinogenemije, količine diureze, promjena na očnom dnu i radiološkom pregledu grudnog koša. Takođe, nisu zabilježene značajne razlike između pojedinih patohistoloških formi i pojave proteinurije, proteinskog statusa, uree, kreatinina, klirensa kreatinina, biureta, lipidnog statusa, pojave hipertenzije, edema i radiografskih promjena na plućima ispitivane i kontrolne grupe.

Poređenjem učestalosti komplikacija kod otvorene i laparoskopske holecistektomije utvrđeno je više komplikacija u ukupnom broju kod pacijenata operiranih otvorenom metodom. Utvrđeno je značajno više postoperativnih komplikacija kod pacijenata rađenih otvorenom metodom u poređenju sa laparoskopskom. Smrtnost kod pacijenata rađenih otvorenom metodom bila je veća u poređenju sa pacijentima rađenih laparoskopski. Od ostalih važnijih rezultata utvrđena je značajno veća pojava komplikacija kod pacijenata dobi >65 godina, ASA III ili ASA IV rizika, zatim u pacijenata sa akutnim holecistitisom, u obje grupe operiranih pacijenata godina. Utvrđena je, također, značajno veća pojava komplikacija kod pacijenata muškog pola u grupi pacijenata operiranih laparoskopski kao i kod pacijenata koji su operirani od strane manje iskusnih hirurga. Multivarijantnom analizom riziko faktora koji mogu utjecati na pojavu komplikacija u obje grupe operiranih pacijenata utvrđeno je da dob pacijenata >65 godina, muški pol, zatim veći ASA rizik pacijenata (ASA III-IV), te trajanje operativnih zahvata >90 minuta direktno utiču na veću pojavu ukupnih komplikacija u obje grupe operiranih pacijenata.

Ciljevi ovog istraživanja su bili: utvrditi kvalitet života oboljelih od akni vulgaris, utvrditi nivo depresije i anksioznosti u oboljelih od akni vulgaris i utvrditi korelaciju kliničkog oblika akni vulgaris i kvaliteta života. Među 90 ispitanika koji su predstavljali ispitivanu grupu zabilježena je češća zastupljenosti papulopustuloznog kliničkog oblika akni vulgaris (80%) u odnosu na akne komedonike(10%) i akne konglobate (10%), kao i češća zastupljenost ispitanika ženskog spola (60%) u odnosu na muški spol (40%). Primjenom Skindex-29 upitnika zabilježeni su rezultati u tri skale. U skali emocija, prosječne vrijednosti su bile veće kod ispitanika ženskog spola, u odnosu na muški spol kod sva tri klinička oblika akni vulgaris. Nije zabilježena značajna razlika u odnosu na prosječene vrijednosti skale emocija i klinčki oblik akni vulgaris (p=0,084). U skali simptoma prosječne vrijednosti su bile veće kod ispitanika ženskog spola u odnosu na ispitanike muškog spola kod sva tri klinička oblika akni vulgaris. Zabilježena je statistički značajna razlika prosječnih vrijednosti skale simptoma u odnosu na klinički oblikakni vulgaris (p=0,039). U skali fuskcionisanja prosječne vrijednosti kod akne komedonike i akne papulopustuloze su bile približno jednake kod oba spola, a kod akne konglobate ispitanici ženskog spola su imali veće vrijednosti u odnosu na muški spol. Nije zabilježena statistički značajna razlika prosječnih vrijednosti skale funkcionisanja u odnosu na klinički oblik akni vulgaris (p=0,341). Prema zbirnom skoru Skindex-29 ispitanici u sve tri grupe imali su pogoršan kvalitet života. Nije zabilježena statistički značajna razlika u odnosu na zbitni skor i klinički oblikm akni vulgaris. Analizom ispitanika sa akne konglobate ispitanici ženskog spola su imali veće prosječne vrijednosti u sve tri skale, kao i u zbirnom skoru u odnosu na ispitanike muškog spola. Zabilježena je statistički značajna razlika između muškaraca i žena sa akne konglobate u skali emocija i funkcionisanja, kao i u zbirnom skoru. Vrijednosti nivoa anksioznosti u ispitivanom uzorku su prikazane na tabeli 4. Najveći broj ispitanika je imao umjeren nivo anksioznosti (N=69). 85,6% ispitanika je imalo umjeren i visok nivo anksioznosti, sa približno jednakom zastupljenošću ispitanika muškog (83,3%) i ženskog (72,2%) spola. Nije zabilježena statistički značajna razlika nivoa anksioznosti i kliničkog oblika akni vulgaris (p=0,0575). Najveći broj ispitanika je predstavljao rizičnu grupu (44,4%), a (37,8%) ispitanika je imalo izražene znake depresivnosti. U navedenim grupama bila je približno jednaka zastupljenost ispitanika muškog (77,78%) i ženskog (85,18%) spola. Nije zabilježena statistički značajna razlika nivoa depresivnosti i kliničkog oblika akni vulgaris (p=0,0543). Prosječne vrijednosti CADI indeksa pokazale su veće pogoršanje kvaliteta života kod ispitanika sa težim kliničkim oblikaom akni vulgaris, na nivou signifikantnosti (p=0,008). Grafički prikaz korelacije između kliničkog oblika akni vulgaris i vrijednosti CADI indeksa predstavljen na sl. 7. Zabilježena je korelacija između kliničkog oblika akni vulgaris i vrijednosti CADI indeksa, za koeficijent korelacije (r=0,722).