Magistarski radovi

Prikazani su demografski podaci ispitanika gdje je prosječna starost ispitanika 44.28 ± 9.432 (SD) godine, srednja vrijednost ukupnog radnog staža ispitanika iznosi (M±SD) 9.34 ± 10.457 (medijan 20.0) godina. Od ukupnog broja ispitanika (n=162), bilo je 125 (77,2%) žena i 37 (22,8%) muškaraca (P=0.001) . Među ispitanicima 63,3% je starijih od 40 godina, 75% je u braku, a fakultet je završilo 35,8%. Najviše su zastupljeni socijalni radnici (28%), zdravstveni radnici (20%) i nastavno osoblje (18%). Samo 38 ili 23% ispitanika nije oupšte izloženo stresu na radu. Stresu visokog intenziteta izloženo je 11.1% ispitanika. Svi evaluirani stresori bili su visoko statistički značajni (≥ 2.2) osim za odnos sa kolegama i bliskim osobama u radnom ambijentu, te procjena sopstvenog zdravlja. Stresori s najvećim skorom (>3.00) bio je jedino da rad psihički opterećuje. Zatim drugi značajni stresori koji su identificirani u ovoj grupi uposlenika koji brinu o osobama sa posebnim potrebama odnosno naših ispitanika (oni sa srednjom vrijednošću >2.50) bili su: nemogućnost uticaja na stvari koji se tiču njih samihna poslu, pad nadzora, nedovoljna podrška nadređenog (modificirajući faktori); mora se požuriti da bi se završili radni zadaci, rad ima faze koje su preteške i to da rad fizički opterećuje (u grupi organizacije rada). Sa porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu raste i trend ka razvoju depersonalizacije. Najveći je kad je učestalost ekspozicije stresu česta. Porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu uslovljava pad percepcije ličnog dostignuća. Najizraženiji je kad je ekspozicija stresu često i svaki dan ili visokog intenziteta. Porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu linearno raste emocionalno i tjelesno iscrpljenje. Postoji inverzija u visokom intenzitetu - vjerovatno osoba nema percepciju da je sagorjela. Rezultati prikazani u tabeli 6. otkrivaju da je signifikantni prediktori za pad ličnog dostignuća: nemogućnost uticaja /kontrole na poslu u odnosu na stvari koje se tiču uposlenika, nemogućnost korišćenja znanja, mora se žuriti da bi se završili radni zadaci, rad fizički opterećuje i postoje faze koje su preteške. Samo je jedan prediktor za percepciju emocionalnog i tjelesnog iscrpljenja u zaposlenika koji zbrinjavaju osobe sa posebnim potrebama je samo stresor koji otkriva da postoje faze u poslu koje su preteške. Prediktor za depersonalizaciju je potrebno je požuriti da bi se završio posao. Samo 40 ispitanika ili 24.7 % ima izvrsnu radnu sposobnost i ne treba podršku promotivnih programa i pravovremene rehabilitacije. Lošu radnu sposobnost ima 8% ispitanika. Sindrom sagorijevanja odnosno nijedna dimenzija ličnosti ovog sindroma nije prediktor korišćenju bolovanja u uposlenika koji zbrinjavaju osobe sa posebnim potrebama. Tjelesna i emocionalna iscrpljenost i depersonalizacija su prediktori pada i gubitka radne sposobnosti. Dob je naravno prediktor pada radne sposobnosti. Percepcija ličnog dostignuća nema uticaja na korištenje bolovanja. Percepcija emocionalnog iscrpljenja nema uticaja na korištenje bolovanja. Depersonalizacija nije povezana sa korišćenjem bolovanja.

Ovo istraživanje je pokazalo da su u ukupnom uzorku žene bile statistički značajno više zastupljene u odnosu na muškarce (60% vs. 40%; p=0,007) i da je učestalost hipertenzivnih kriza u Službi hitne medicinske pomoći 47,22%, pri čemu su hipertenzivne urgencije bile statistički značajno više zastupljene u odnosu na emergencije(83,53% vs. 16,47%; p<0,0001). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporcijama ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom i urgencijom u odnosu na spol. Prosječna starosna dob svih ispitanika je 56,91±11,79 godina, a najveći broj ispitanika (27,22%) je pripadao dobnoj skupini 50-59 godina. Najveći broj ispitanika sa hipertenzivnom krizom (28,23%) pripadao je dobnoj skupini od 60 do 69 godina i ima hipertenziju u trajanju do 10 godina (64,70%). Nije nadjena statistički značajna razlika u učestalosti hipertenzivnih kriza u odnosu na spol, dob i dužinu trajanja hipertenzije. Skoro polovina svih ispitanika (49,44%) se javljala u Službu hitne medicinske pomoći u vremenu od 18.00 do 23.59 sati. Najučestaliji vremenski interval javljanja pacijenata sa hipertenzivnom emergencijom u Službu hitne medicinske pomoći je u periodu od 18.00 do 23.59 časa, a kod stanja emergenciji od 18.00-23.59 sati i od 08,00-17.59 sati. Ne postoji statistički značajna razlika u proporciji muških i ženskih ispitanika obzirom na vrijeme javljanja. Prosječan krvni tlak svih ispitanika je visok i iznosi 184,86±25,37/114,80±12,78, dok je prosječan krvni tlak ispitanika sa hipertenzivnom krizom 204,82/126,58 mmHg. Ne postoji statistički značajna razlika u proporciji muških i ženskih ispitanika obzirom na nivo krvnog tlaka. Najveći broj svih ispitanika ima hipertenziju u trajanju do 10 godina (64,70%), a nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji ispitanika sa hipertenzivnom urgencijom i emergencijom prema dužini trajanja hipertenzije. Najučestaliji prateći simptomi kod svih ispitanika su bili: glavobolja (75,00%), stezanje u prsima (48,33%), vrtoglavica (44,44%); gušenje (38,88), mučnina (33,89%). Nadjena je statistički značajna razlika u proporciji ispitanika kontrolne i eksperimentalne skupine obzirom na prateće simptome i to: mučnina, povraćanje, stezanje u prsima, gušenje, koji su u većem procentu zabilježeni kod ispitanika sa hipertenzivnom krizom (p<0,0001). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji između muških i ženskih ispitanika obzirom na prateće simptome. Najučestaliji simptomi u ispitanika sa hipertenzivnom krizom su bili: glavobolja (74,11%); stezanje u prsima i gušenje (62,35%); vrtoglavica (49,41%); mučnina i povraćanje (41,17%). Stezanje u prsima, gušenje, mučnina i povraćanje su statistički značajno više zastupljeni u ispitanika sa hipertenzivnom krizom u odnosu na kontrolnu skupinu (p<0,005). Glavobolja (78,87%), stezanje u prsima (56,34%) i vrtoglavica (49,30%) bili su najčešći prateći simptomi u skupini urgencije, a stezanje u prsima (92,86%) i gušenje (71,43%) u skupini emergencije. Statistički značajno veća proporcija ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom u odnosu na urgenciju je imala prateće simptome: glavobolja, stezanje u prsima i gušenje (p<0,05). Analiza učestalosti pratećih simptoma u odnosu na dužinu trajanja hipertenzije je pokazala da postoji statistički značajna razlika u relativnom učešću (procentualnoj zastupljenosti) pojedinih pratećih simptoma između tri skupine ispitanika grupisanih prema dužini trajanja hipertenzije. Četvrtina svih svih ispitanika je imala diabetes mellitus (25,55%) koji je u pacijenata sa hipertenzivnom krizom bio prisutan kod skoro trećine (31,76%). Angina pectoris, stanje poslije infarkta miokarda i stanje poslije moždanog udara su također zabilježene u većem procentu u ispitanika eksperimentalne skupine, a statistički značajno veća proporcija ispitanika sa hipertenzivnom krizom u odnosu na kontrolnu skupinu ima dijagnozu angine pectoris (p=0,0144). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji pojedinih modaliteta udruženih oboljenja između navedenih stanja, izuzev kod angine pectoris koja je bila statistički značajno više zastupljena u ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom (p=0,008). Statistički značajno veća proporcija ispitanika eksperimentalne skupine imala hipertrofiju lijeve klijetke (p=0,0001), pri čemu je statistički značajno veća proporcija ispitanika sa emergencijom imala hipertrofiju lijeve klijetke u odnosu na ispitanike sa urgencijom (36,62% vs. 100,00%; p<0,0001). Kliničke manifestacije hipertenzivne emergencije su uključivale kod gotovo svakog pacijenta akutni koronarni sindrom (92,86%), a kod jednog pacijenta akutni plućni edem (7,14%).

Analizirano je ukupno 162 ispitanika podvrgnutih operativnim zahvatima adenoidektomije i adenotinzilektomije. Ispitanici su podijeljeni u dvije skupine na one kojima je izvršena adenoidektomija (62) i one kojima je izvršena adenotonzilektomija(100). S obzirom na ITM ispitanici su podjeljeni u četri skupine: pothranjene, normalna tjelesna težina, povećana tjelesna težina i pretilost. Komparacijom spolne zastupljenosti između 2 ispitaničke grupe nije nađena statistički signifikantna razlika između ispitanika. Međutim posmatrajući zastupljenost među spolovima posebno za obje vrste operativnih zahvata može se zaključiti da u skupini adenoidektomirane djece imamo značajno veći procenat muškog spola i to negdje oko 70%. Prevalenca djece sa povećanom tjelesnom težinom u ovoj studiji iznosi 21%, s tim da je povećana tjelsna težina zabilježena kod 10 % a pretilost kod 11% djece. Treba naglasiti da je ovoj studiji nađena veoma visoka incidenca pothranjene djece i to od oko 15%. Analizirajući zastupljenost pojedinih ITM kategorija između A i AT u ovoj studiji došlo se do rezultata da u gupi adenotonzilektomirane djece imamo znatno veći procenat pretile djece i to 61% u odnosu na 38,9% u grupi adenoidektomirane djece. Međutim, situacija je obrnuta kada je u pitanju povećena tjelesna težina gdje je veći procenat (62,5%) pacijenata adenoidektomiran. Takođe je bitno primjetiti i da je znatno većem procenatu (76%) pothranjene djece urađena adenotonzilektomija Najčešće prijemne dijegnoze u ovom istraživanju bile su hipertrophia anuli limphatici u 59% (adenotonzilektomiju) dok je na vegetatio adenoides otpalo 36% (adenoidektomija). Sledeći po učestalost od prijemnih dijagnoza bio je prisutan hronični tonzilitis i to u zastupljenosti od 3%. Dok je po 1% otpao i na jednostranu i na obostranu upalu srednjeg uha. Što se tiče prisustva komorbiditeta u ovoj popualciji djece nije bilo uočeno značajno ponavljanje pojedinih bolesti da bi se mogla uočiti posebna korelacija između operativnog zahvata i bolesti Dužina trajanja anestezije u cijelom uzorku iznosila je 45 minuta međutim treba imati u vidu samo trajanje oba operativna zahvata. U ovoj studiji dužina trajanja hospitalizacija u prosjeku je iznosila dva dana s tim da nije uočena razlika u dužini hospitalizacije između A i AT pacijenata. Posmatrajući dužinu trajanja hospitalizacije djece sa povećanom tjelsnom težinom takođe nije bilo statistički značajne razlike. Analizirajući incidencu anesteziloških komplikacija u toku A i AT u ovom istraživanju došlo je se do podatka od 7,6% . Najveći broj operirane djece bilo je bez komplikacija, najčešće prisutna komplikacija je bronhospazam (3,7%), potom slijedi laringospazam na buđenju (2,5 %) i na kraju otežana intubacija (0,6%). Dvije i više komplikacija prisutne su bile samo kod jednog ispitanika (0,6%). Analizom učestalosti komplikacija i ITM u ovom istraživanju na cjelokupnom uzorku došlo je se do zaključka da postoji povezanost između komplikacija i ITM. Djeca sa povećanom tjelesnom težinom u toku A i AT imaju veći procenat komplikacija. Međutim pojedinačnom analizom posebno za A a posebno za AT dolazi se do zaključka da da ova povezanost više se odnosi na adenotonzilektomiju, tj djeca sa povećanom tjelesnom težinom u toku adenotonzilektomije imaju veću šansu za razvoj komplikacija u odnosu na istu populaciju koja se podvrgava adenoidektomiji. Najveću incidencu komplikacija imala su pretila djeca. Ovo istraživanje je pokazalo da pretila djeca imaju 12,14 puta veće šanse za razvoj anestezioloških komplikacija u odnosu na ostale ITM kategorije. Razmatrjući učestalost komplikacija anestezije između 2 spola kod pretile djece u ovom istraživanju nije nađena signifikantna razlika među spolovima.

Najviše ispitanica je bilo u starosnoj dobi od >45 godina i to u obje skupine; u eksperimentalnoj skupini ispitanica sa karcinomom 83% i 79% u kontrolnoj skupini bez karcinoma. Statistički značajan relativni rizik za razvoj raka dojke je bila dobispitanica preko 45 godina (eksperimentalna skupina) i iznosi OR= 1.2586 uz interval povjerenja (CI, 0.6919 -2.2893). Provedena regresiona analiza za karcinom dojke i dob kao faktor rizika upućuje da se sa povećanjem starosne dobi povećava rizik za razvoj karcinoma dojke. U istraživanju se nije identificirala pretilost kao faktor rizika u razvoju karcinoma dojke. Zanimanje nije imalo signifikantan značaj u razvoju karcinoma dojke (OR=0.9004; CI, 0.7814 -1.037413). Drugi statistički značajni riziko faktori za razvoj karcinoma dojke bili su: imovinski status porodice (OR=1.1449), karcinom dojke je imala sestra (OR=1.5247), karcinom dojke imala baka (OR= 2.211), karcinom dojke imala daleka rodica (OR= 4,422). Također smo otkrili da je izloženost rentgentskom zračenju do 3 godine života (OR=1.290) statistički značajan rizik, a posebno visok izloženost CT dijagnostici 2 ili više x (OR= 2.022). Povećan rizik od karcinoma dojke imaju ispitanice koje: nisu rađale (OR=1.394); koje su upotrebljavale hormonsku nadomjesnu terapiju (OR= 1.826); kasnije im je nastupilo vrijeme menopauze (OR=1.394), pušenje odnosno dužina pušačkog staža (OR= 1.531); izloženost pasivnom pušenju članova porodice (OR= 1.260); izloženost pušenju na radnom mjestu (OR= 1.220); konzumacija alkohola (OR= 1.728). Značajni faktori rizika radnog mjesta od karcinoma dojke su: profesionalna ekspozicija policikličkim aromatima (OR= 1.500), profesionalna ekspozicija živi (OR= 1.140), kao i dužina trajanja ekspozicije (OR= 1.188) i učestalost ekspozicije (OR= 1.111). Statistički značajni karcinogeni bili su vrijeme nastupa menarhe (OR= 2.651) i prethodno cistično promijenjene dojke (OR= 1.165). Kao faktori rizika za karcinom dojke u vezi sa načinom ishrane identificirani su: prekomjeran unos vitamina A, C, i E u suplementu i smanjen unos borovnice i kupine.

Rezultati su sortiranih u dijelovima: učestalost AKS i etiološka struktura bola u grudima; hospitalizovani bolesnici sa AKS-om u odnosu na životnu dob, spol i godišnje doba i etiologija bola u grudima. U dvogodišnjem periodu, na istraživačkom području, rezultati pokazuju neznačajno učestaliji bol u grudima kod ispitanika muškog (62,6%) u odnosu na ispitanike ženskog (37,4%) spola u uzorku od 879 ispitanika, pretežne starosti 41-64 godine. U SHMP Tuzla je kod dijagnostički i terapijski obrađenih 188 ispitanika gdje je utvrđen uzrok bola u grudima, isključeno akutno koronarno dešavnje i vraćeni su kući. Uzrok bola u grudima je najčešće gastrointestinalnog 30% i emocionalnog (psihogenog) porijekla 31% utvrđen u SHMP nakon dijagnostičke i terapijske obrade. Iz SHMP, kod 691 (78,6%) ispitanika na EKG zapisu nije verifikovan AKS, ali nije dobijen ni terapijski odgovor na protokolarnu terapiju i upućeni su na Kliniku za interne bolesti na dalju dijagnostičku obradu. Od ovog broja 113 (16,3%) ispitanika samovoljno, iz nepoznatih, ličnih razloga nisu se javili na Kliniku za interne bolesti. Najčešće dijagnoze kao razlog za upućivanje na Kliniku za interne bolesti radi dalje dijagnostičke obrade već dijagnostifikovana stabilna angina pektoris 37% i stenokardija 41% uz normalan EKG, nema terapijskog odgovora na protokolarnu terapiju - prisutan perzistirajući bol u grudima. Od ostalih 578 (83,7%) ispitanika sa bolom u grudima upućenih na Kliniku za interne bolesti, zbog sumnje na akutno koronarno dešavanje 456 ispitanika je nakon dijagnostičke i terapijske obrade vraćeno kući. Od toga, kod 132 ispitanika postavljena dijagnoza uzroka bola u grudima bez urađenih biohemijski markera miokardne nekroze, a kod 324 su urađeni markeri. Od ukupnog broja upućenih na Kliniku za interne bolesti, 122 ispitanika su hospitalizovana. AKS javlja se kod 13% ispitanika sa bolom u grudima i intenzivnije kod muškaraca. Muškarci u svim godišnjim dobima intenzivnije obolijevaju od AKS-a, a žene u ljeto i jesen. Postoji statistički značajna razlika u učestalosti AKS-a kod muškaraca (p<0,05) u odnosu na žene, a ne postoji statistički značajna razlika učestalosti AKS-a u odnosu na dob kod oba spola. Postoji statistički značajna razlika učestalosti AKS kod muškaraca (p<0,05) životne dobi od 41 do 64 godine u odnosu na žene iste životne dobi, u svim sezonama tokom godine. Značajne razlike učestalosti AKS-a nema u starosti ispitanika >64 godine oba spola u sezonama tokom godine. Uzrok bola u grudima najviše je kardiovaskuarnog porijekla 55%, gastrointesinalnog 18% i emocionalnog-psihogenog porijekla 12%.

Obje skupine ispitivanih pacijenata bile su balansirane prema starosti, spolu, kliničkom stadijumu i performans statusu. U grupi bolesnika koji su primali CDDP, Vinorelbin, 24 bolesnika je bilo muškog a 6 ženskog spola, dok je grupi koji su primali CDDP, Gemcitabin 25 bolesnika muškog a 5 ženskog spola, bez statistički značajne razlike. Medijana starosti ispitanika grupe CDDP, Vinorelbin, bila je 59, a ispitanika grupe CDDP, Gemcitabin 54,5, takođe bez statistički značajne razlike. Opšti status bolesnika procjenjivan Karnofsky skalom se statistički značajno razlikuje u dvije grupe ispitanika, u korist pacijenata na protokolu CDDP, Venorelbin. Planocelularni karcinom je bila češća patohistološka kategorija u grupi pacijenata liječenih protokolom CDDP, Venorelbin. Registrovana je kod 53% bolesnika, a u grupi CDDP, Gemcitabin adenokarcinom je bio češća patohistološka kategorija zastupljena sa 63,3%, bez statistički značajne razlike. U grupi pacijenata liječenih sa CDDP, Venorelbin 13 pacijenata (43%) je bilo u stadiju lokalno odmakle bolesti, a grupa sa CDDP, Bemcitabin je imala 5 pacijenata (16,7%) sa lokalno odmaklom bolešću. Metastatsku bolest je imalo 17 pacijenata (57%) na protokolu CDDP, Vinorelbin, a 25 pacijenata (83,3%) na protokolu CDDP, Gemcitabin što pokazuje da je razlika statistički značajna. Takođe je evidentna statistički značajna razlika između ova dva protokola u raspodjeli mjesta metastaza. Naime, pacijenti protokola CDDP, vinorelbin su imali visok procenat metastaza u jetri, kostima, nadbubregu, kontralateralnom pluću, dok su pacijenti protokola CDDP, Gemcitabin najviše metastaza imali u kontralateralnom pluću, kostima, nadbubregu, a najmanje u jetri. Iako se medijana primijenjenih ciklusa neznatno razlikovala u dvije grupe ispitanika, u grupi CDDP, vinorelbin je bila 4,23, a u grupi CDDP, Gemcitabin bila je 3,63 ciklusa, ova razlika nije bila statistički značajna. Terapijski odgovor je procjenjivan na osnovu RECIST kriterijuma, i to na svaka 2 ciklusa hemioterapije. Rezultati su pokazali statistički značajnu razliku u stopama odgovora u dvije grupe.

Rezultati su podijeljeni u deset skupina u kojima su analizirani dob i spol pacijenta, distribucija intrakranijalnih meningeoma prema lokalizaciji, klinička slika meningeoma baze lobanje, dijagnoza meningeoma, hirurški tretman, komplikacije, patofiziološka dijagnoza meningeoma, analiza veličine meningeoma, radioterapija i postoperativna evaluacija bolesnika. Pacijenti u prvom dijelu studije su bili podijeljeni u dvije skupine. Prvu skupinu je sačinjavalo 30 pacijenata koji su operisani zbog meningeoma baze lobanje, a drugu 30 pacijenata koji su operisani zbog konveksitetnog meningeoma. Dob pacijenata operisanih zbog meningeoma baze lobanje se kretala od 18 do 71 godine, u prosjeku 54.8 godina (SD ± 11.78), dok se dob pacijenata operisanih zbog konveksitetnog meningeoma kretala od 26 do 71 godine, u prosjeku 55.3 (SD ± 10.94). Između grupa nije postojala statistički značajna razlika u pogledu doba i spola. Što se tiče distribucije meningeoma prema lokalizaciji, meningeomi su patohistološki potvrđeni u 181 (31.5%) pacijenata. Meningeomi baze lobanje su dijagnosticirani u 52 pacijenta što čini 11% od ukupnog broja tumora mozga, te 28.7% od ukupnog broja meningeoma. Od 30 pacijenata, meningeomi prednje lobanjske jame su bili prisutni u 12 (40%) slučajeva, srednje lobanjske jame u 10 (30%), zadnje lobanjske jame u 4 (15%) te ekstenzivni u prednju i srednju lobanjsku jamu u 4 (15%) slučaja. Najčešći simptom u obje skupine je bila glavobolja čija se dužina trajanja u grupi pacijenata sa meningeomom baze lobanje kretala od 3 dana do 7 godina, prosječno 18.6 mjeseci. Dužina simptoma u grupi konveksitetnih meningeoma se kretala od 3 dana do 6 godina, prosječno 12 mjeseci. Između grupa nije postojala signifikantna razlika u pogledu dužine simptoma glavobolje (p=0.11). Krize svijesti su prisutne dva puta češće u grupi konveksitetnih meningeoma u poređenju sa pacijentima sa meningeomima baze (p=0.2). Neurološki deficit je bio prisutan u 29 pacijenata sa meningeomom baze lobanje, te u 24 pacijenta sa konveksitetnim meningeomom. Deficit kranijalnih nerava je bio prisutan u 15 pacijenata sa meningeomom baze lobanje, te u 4 pacijenta sa konveksitetnim meningeomom. Hemipareza je bila češća u skupini pacijenata sa konveksitetnim meningeomom. Afazija je bila prisutna u 5 slučajeva konveksitetnih meningeoma i 4 slučaja meningeoma baze lobanje. Dijametar meningeoma na bazi lobanje se kretao od 1.1 do 7 cm, prosječno 4.6 cm (SD ± 1.75), dok se dijametar konveksitetnih meningeoma kretao od 2 cm do 10 cm, prosječno 5 cm (SD ± 2). Potpuna resekcija meningeoma baze lobanje je urađena u 20 (67%) pacijenata, dok je u preostalih 10 (33%) pacijenata urađena parcijalna resekcija. U grupi pacijenata sa konveksitetnim meningeomom je radikalna resekcija rađena u 28 (93%) pacijenata, što je bilo signifikantno značajna (p=0.0027). Komplikacije nakon operacije su registrovane u 15 (50%) slučajeva nakon operacije konveksitetnih meningeoma i 7 (23%) slučajeva meningeoma baze lobanje. Najčešća komplikacija je bila pogoršanje postojaćeg neurološkog deficita koje je u najvećem broju slučajeva bilo prolaznog karaktera, nakon čega je po učestalosti bilo nakupljanje potkožnog cerebrospinalnog fluida koje je takođe bilo prolaznog karaktera. Od ukupnog broja operisanih jedan pacijent je završio letalno nakon intracerebralnog postoperativnog i njegove hitne evakuacije što je prolongiralo postoperativni oporavak i dovelo do bronhopneumonije kao uzroka letalnog ishoda. Nakon analize patohistološkog nalaza najčešći su bili meningoepitelijalni meningeomi, potom atipični, maligni i druge vrste. Analizirajući veličinu meningeoma baze lobanje, neurološki nalaz i Karnofski skor preoperativno, nije ustanovljena značajna korelacija (p=0.21). Analizirajući veličinu konveksitetnih meningeoma sa preoperativnim neurološkim nalazom i Karnofski skorom, dobijena je bolja korelacija (p=0.058). Adjuvantna terapija nakon operativnog liječenja meningeoma je podrazumijevala eksternu radioterapiju ili radiohirurgiju. U grupi meningeoma baze lobanje adjuvantna terapija je sprovedena u 3 slučaja, dok je u grupi konveksitetnih meningeoma hirurško liječenje bilo definitivno u svih bolesnika. Dužina postoperativne evaluacije bolesnika sa tumorom baze lobanje se kretala od 5 do 60 mjesevi, prosječno 42 mjeseca, a konveksitetnih od 3 do 60 mjeseci, u prosjeku 15 mjeseci. Karnofski skor nakon operacije meningeoma baze lobanje se kretao od 50 do 100, prosječno 80. Recidiv tumora je verificiran u 8 (27%) pacijenata operiranih zbog meningeoma baze lobanje i 1 (3%) pacijenata operisanih zbog konveksitetnog meningeoma (p=0.01).

U toku 10-godišnjeg perioda (1999-2008) je registrovano 117 slučajeva karcinoma štitnjače ili u prosjeku 11,7 slučajeva godišnje. Medijan dobi u uzorku je iznosio 51 godinu (interkvartilni raspon: 41-60 godina) sa minimumom od 11 i maksimumom od 77 godina. Nađena je statistički signifikantna razlika (p=0,008) od prosječno 8,96 godina (%95 CI=2,43-15,51) između muških (57,70±14,34 godina) i ženskih (48,73±13,27) ispitanika. Papilarni i folikularni tip karcinoma su obuhvatali 94% svih slučajeva karcioma štitne žlijezde. Kada je u pitanju tip tretmana 75/117 (64,1%) pacijenata je tretirano kombinacijom operativnog zahvata i radioaktivnog joda, dok je preostalih 42/117 (35,9%) tretirano isključivo operativnim tretmanom. Ogromna većina pacijenata 106/117 (90,6%) je tretirana totalnom tiroidektomijom, 7/117 (6,0%) pacijenata je tretirano subtotalnom, a preostala 4/117 (3,4%) pacijenta su tretirana parcijalnom tiroidektomijom. Prosječna godišnja incidenca karcinoma štitnjače za kompletan uzorak u toku posmatranog perioda je iznosila 2,36/105 stanovnika (%95 CI=1,93-2,78). Prosječna godišnja incidenca u muškaraca je iznosila 0,82/105 (%95 CI=0,46-1,18) dok je u žena ona iznosila 3,83/105 (%95 CI=3,07-4,59). Nakon standardizacije prema Evropskoj standardnoj populaciji standardizirana prosječna incidenca za kompletan uzorak u toku perioda 1999-2008 je iznosila 2,30/105 (%95 CI=1,38-3,22). Ukupna prevalenca u toku posmatranog perioda izračunata za populaciju od 31.12.2008. godine je iznosila 23,58/105 stanovnika (%95 CI=19,30-27,85). Godišnja incidenca se kretala u rasponu od 5,92/105 u žena u 2000 godini, do 0/105 u muškaraca u 2003. i 2005. godini. Kada je u pitanju ukupna incidenca raspon se kretao od 1/105 u 2003 i 2005 godini do 3,22/105 u 2000 i 2001 godini. Najveća incidenca je nađena u žena u dobnoj skupini od 55-64 godine, dok je u muškaraca vrh incidence bio u starijoj dobnoj grupi od 65-74 godine. Posmatrajući mortalitet u toku posmatranog perioda, ukupno 5/117 (4,3%) pacijenata je umrlo od uzroka direktno vezanih za karcinom štitnjače. Od ukupnih letalnih ishoda 2/5 (40%) pacijenata je imalo anaplastički, dok je preostalih 3/5 (60%) imalo folikularni tip karcinoma štitnjače. Nije bilo letalnih ishoda među pacijentima oboljelim od medularnog i papilarnog tipa karcinoma štitnjače. Medijan preživljavanja, samo u grupi pacijenata koji su letalno završili je iznosio 33 mjeseca (interkvartilni raspon: 3-51 mjesec) sa minimumom od 1 i maksimumom od 51 mjesec. Prosječno vrijeme preživljavanja je iznosilo 28 mjeseci (%95CI=6-50 mjeseci). Prosječno preživljavanje u grupi sa anaplastičkim karcinomom je iznosilo 2 mjeseca (%95 CI=0-4), dok je u grupi sa folikularnim karcinomom iznosilo 45 mjeseci (%95 CI=33-57). Ova je razlika bila statistički signifikantna (X2=4,26; df=1; p=0,04). Posmatrajući 5-godišnje preživljavanje, prosječno vrijeme za kompletan uzorak je iznosilo 56 mjeseci (%95CI=53-59 mjeseci), sa ukupno 4 smrtna ishoda. Prosječno preživljavanje na kraju 5-godišnjeg perioda je iznosilo 93,5% (±3,1%). Papilarni i medularni karcinom su imali 5-godišnje preživljavanje od 100%. Svi pacijenti sa anaplastičnim karcinomom su umrli u toku praćenog perioda i najduže vrijeme preživljavanja je bilo 3 mjeseca. Pacijenti sa folikularnim tipom tumora su imali 5-godišnje preživljavanje od 86,4% (±7,3%). Kada je u pitanju 3-godišnje preživljavanje, prosječno vrijeme preživljavanja je iznosilo 35 mjeseci (%95CI=34-36 mjeseci), sa ukupnim preživljavanjem na kraju 3-godišnjeg perioda od 97,5% (±1,8%). Kada je u pitanju preživljavanje u toku prve godine od postavljanja dijagnoze, prosječno vrijeme je iznosilo 11,8 mjeseci (%95 CI=11,5-12,0), sa ukupnim procentom preživljavanja na kraju prve godine od 98,1% (±1,3%). Cox-ova analiza za nivoe rizika prema AGES skor-u je pokazala granično signifikantan prediktivni potencijal za 10-godišnji mortalitet (OR=2,21; %95 CI= 0,97-5,04; p=0,06). Međutim, kada je analizirana vrijednost AGES skora, bez stratifikacije, nađena je signifikantna ovisnost rizika od 10-godišnjeg mortaliteta o vrijednosti AGES skora (OR=1,53; %95CI=1,03-2,27; p=0,04). Ovo praktično znači da za svaki bod u AGES skoru, rizik od smrtnog ishoda unutar 10 godina raste u prosjeku za 1,5 puta. Analogno ovome, učinjena je i analiza za AMES skor. Grupa sa visokim rizikom po AMES skoru je također imala određeni prediktivni potencijal za smrtnost od karcinoma štitnjače, ali bez statističke signifikantnosti OR=112; %95CI=0,06-20,8x105; p=0,22. Kada je analiziran prediktivni potencijal kliničkog stadija po TNM klasifikaciji, takođe nije nađen signifikantan prediktivni potencijal za predviđanje mortaliteta OR=1,86; %95CI=0,74-4,71; p=0,19).