Magistarski radovi

U ovom dijelu studije između dvije grupe komparativno su se pratili spolna distribucija ispitanika, međusbni odnos srednjih životnih dobi ispitanika, odnos srednje životne dobi sa spolom ispitanika, učestalost upotrebe antiagregacione terapije (acetlsalicilna kiselina), učestalost uživanja duanskih proizvoda. Brzina strujanja krvi kroz unutrašnju karotidnu arteriju u ispitivanoj grupi je bila značajno niža nakon operativnog zahvata u odnosu na brzinu strujanja prije zahvata (p<0,001), kao i odnosu na na brzinu u kontronoj grupi ispitanika (p<0,001), s tim da je brzina strujanja krvi u unutrašnjoj karotidnoj arteriji u ispitivanoj grupi prije operativnog tretmana bila značajno viša u odnosu na brzinu u kontrolnih ispitanika (p<0,01). U ispitanika starosne dobi 65 godina i manje, brzina strujanja krvi kroz unutrašnju karotidnu arteriju u ispitivanoj grupi je bila značajno niža nakon operativnog zahvata u odnosu na brzinu strujanja prije zahvata (p<0,001), te u odnosu na brzinu u kontrolnoj grupi ispitanika (p<0,01). U ispitanika muškog pola, brzina strujanja krvi kroz unutrašnju karotidnu arteriju u ispitivanoj grupi je bila značajno niža nakon operativnog zahvata u odnosu na brzinu strujanja prije zahvata (p<0,001), te u odnosu na brzinu u kontrolnoj grupi ispitanika (p<0,001). Istovremeno, brzina strujanja krvi u ispitivanoj grupi prije operativnog tretmana je bila značajno viša u odnosu na kontrolnu grupu (p<0,01). U ispitanika ženskog pola, brzina strujanja krvi kroz unutrašnju karotidnu arteriju u ispitivanoj grupi je bila značajno niža nakon operativnog zahvata u odnosu na brzinu strujanja prije zahvata (p<0,001), te u odnosu na brzinu u kontrolnoj grupi ispitanika (p<0,001). Istovremeno, brzina strujanja krvi u ispitivanoj grupi prije operativnog tretmana je bila značajno viša u odnosu na kontrolnu grupu (p<0,05). U ispitanika, koji su aktivno uživali duhanske proizvode, brzina strujanja krvi kroz unutrašnju karotidnu arteriju u ispitivanoj grupi je bila značajno niža nakon operativnog zahvata u odnosu na brzinu strujanja prije zahvata (p<0,001), kao i odnosu na na brzinu u kontronoj grupi ispitanika (p<0,001). Istovremeno, brzina strujanja krvi u unutrašnjoj karotidnoj arteriji u ispitivanoj grupi prije operativnog tretmana je bila značajno viša u odnosu na brzinu u kontrolnih ispitanika (p<0,05). Brzine strujanja krvi u unutrašnjoj karotidnoj arteriji su bile podjednako distribuirane između ispitanika sa i bez aktivnog aktivnog uživanja duhanskih proizvoda, prije i nakon operativnog tretmana, kao i u kontrolnoj grupi ispitanika (p>0,05 za sva mjerenja). Brzina krvne struje u unutrašnjoj karotidnoj arteriji od 1,8 m/s i više, je bila značajno češće zastupljena u ispitanika ispitivane grupe prije operativnog tretmana u odnosu na iste ispitanike nakon operativnog tretmana (p<0,001), kao i u odnosu na ispitanike kontrolne grupe (p<0,001). Ispitanici nakon operativnog tretmana imali su značajno rjeđe patološki ubrzanu krvnu struju unutrašnje karotidne arterije u odnosu na kontrolnu grupu ispitanika (p<0,001). U ispitanika starosne dobi 65 godina i manje, brzina krvne struje u unutrašnjoj karotidnoj arteriji od 1,8 m/s i više, je bila značajno češće zastupljena u ispitanika ispitivane grupe prije operativnog tretmana u odnosu na iste ispitanike nakon operativnog tretmana (p<0,001), kao i u odnosu na ispitanike kontrolne grupe (p<0,001). Ispitanici iz kontrolne grupe su značajno češće uživali duhanske proizvode u odnosu na ispitanike ispitivane grupe (p<0,05).

U ovom istraživanju pokazano je da u dva slučaja nije bilo moguće registrovati senzorni odgovor lijevog n. medianusa a u tri slučaja desnog n. medianusa kod ispitanika I-grupe. U II-grupi svi senzorni i gotovo svi motorni parametri su bili izmjenjeni ka neuropatskom šablonu u odnosu na I-grupu ispitanika. Signifikantno su se razlikovali: SNAP amplituda (p=0.0376) za n. medianus sin.; SKB (p=0.0448) i SNAP amplituda (p=0.0062) za n. ulnaris sin.; SKB (p=0.0225) za n. ulnaris dex.; KMAP-I (p=0.0301) i KMAP-II (p=0.0315) površine za n. medianus dex.; MKB (p=0.0060) i TML (p=0.0431) za n. ulnaris sin.. U III-grupi ispitanika u četiri slučaja se nije mogao registrovati senzorni odgovor lijevog n. medianusa, u dva slučaja lijevog n. ulnarisa, u šest slučajeva to nije bilo moguće u desnom n. medianusu a u jednom slučaju u desnom n. ulnarisu. Svi senzorni i gotovo svi motorni parametri su bili izmjenjeni ka neuropatskom šablonu u odnosu na II-grupu ispitanika. Signifikantno su se razlikovale: SKB (p=0.0326) za n. ulnaris sin.; sve vrijednosti SNAP amplituda ((p=0.0082) za n. medianis sin, (p=0.0008) za n. medianus dex., (p=0.0023) za n. ulnaris sin. i (p=0.0027) za n. ulnaris dex.); TML (p=0.0256) za n. medianus dex.; MKB (p=0.0185) za n. ulnaris sin.; MKB (p=0.0002), KMAP-I (p=0.0253) i KMAP-II (p=0.0151) površine za n. ulnaris dex.. Svi senzorni i motorni parametri u III-grupi ispitanika su bili izmjenjeni ka neuropatskom šablonu u odnosu na I-grupu. Signifikantno su se razlikovale: amplitude SNAP-a (p<0.0001) za sve ispitivane nerve; sve SKB ((p=0.0099) za n. medianus sin., (p=0.0107) za n. medianus dex., (p=0.0005) za n. ulnaris sin. i (p=0.0008) za n. ulnaris dex.); MKB (p=0.0030) i TML (p=0.0130) za n. medianus sin.; MKB (p=0.0012), TML (p=0.0112) i KMAP-I (p=0.0437) površina za n. medianus dex.; MKB (p<0.0001) i TML (p=0.0023) za n. ulnaris sin.; MKB (p<0.0001), KMAP-I (p=0.0358) i KMAP-II (p=0.0184) površine za n. ulnaris dex..

Hirurška revaskularizacija srca je jedan od tretmana za koronarnu bolest srca. Može se izvesti uz upotrebu kardiopulmonalnog bajpasa (tzv. on – pump tehnikom) ili na kucajućem srcu (tzv. off – pump tehnikom). Negativne posljedice upotrebe kardiopulmonalnog bapasa, uključujući aktiviranje hemostaze i upalni odgovor, nepulsatilni protok i moguće zračne embolije, povećavaju interes za off – pump revskularizaciju srca. Tokom proteklog desetljeća, nekoliko randomiziranih kontroliranih studija su pokazale prednosti off – pump tehnike, uključujući i niže stope morbiditeta, smanjenje dužine boravka u bolnici, i niže troškove liječenja (Van Dijk D et al. 2001; Nathoe HM et al. 2003; Angelini GD, 2002; Raja SG, 2005) Krvarenje je jedna od čestih i ozbiljnih komplikacija nakon operacije srca i može dovesti do povećanja morbiditeta i mortaliteta. Krvarenje može biti uzrokovano hirurškom greškom ili poremećajem hemostaze, ili kombinacijom oba. Predviđanje predispozicija za prekomjerno postoperativno krvarenja nakon hirurške revaskularizacije miokarda bilo bi veoma korisno u kliničkoj praksi, pogotovo ako bi promjene laboratorijskih testova mogle usmjeriti terapiju prema uzroku krvarenje. Ova studija je osmišljen kako bi istražili prisutnost ili odsutnost prediktivnog odnosa između standardnih laboratorijskih testova i testova koagulacije i postoperativnog krvarenja. Studija prati koagulacijske testove (INR, APTT), koncentraciju fibrinogena u plazmi i broj trombocita, preoperativno i postoperativno, te postoperativno krvarenje nakon dvadeset i četiri sata. Istraživanje je provedeno na šezdeset pacijenata koji su podijeljeni u dvije grupe od po trideset pacijenata. Prvu grupu su činili pacijenti kojima je hirurška revaskularizacija rađena sa upotrebom kardiopulmonalnog bajpasa (tzv. on – pump tehnika), a druga grupa je operisana off-pump tehnikom. Rezultati naše studije su pokazali da je prosječna vrijednost preoperativnog fibrinogena u grupi sa postoperativnim krvarenjem većim od 1000ml bila 3,25 g/l, a u grupi sa krvarenjem manjim od 1000ml je 3,75 g/l što predstavlja statistički značajnu razliku (p<0,05). To znači da je preoperativna koncentracija fibrinogena prediktor velikog postoperativnog krvarenja. Neposredno nakon operacije, po prijemu u jedinicu intenzivne terapije, zabilježen je pad vrijednosti fibrinogena, u obje grupe pacijenata, u CPB grupi prosečna vrijednost je bila ispod donje referentne granice 2,2 ± 0,6 g/l, a u drugoj (off – pump grupi) se zadržala u granicama referentnih vrijednosti i iznosila je 3,0 ± 1,2 g/l. Porast vrijednosti fibrinogena je zabilježen u obje grupe pacijenata dan nakon operacije, te je u prvoj grupi iznosio 3,8 ± 1,1 g/l, a u drugoj grupi 3,6 ± 0,8 g/l. Postoperativne promjene vrijednosti fibrinogena su statistički značajno veće kod pacijenata koji su operisani sa CPB u poređenju sa pacijentima operisanim off-pump tehnikom. Slične promjene smo zabilježili i kada je u pitanju broj trombocita. Preoperativni broj trombocita kod svih posmatranih bolesnika je bio u granicama referentnih vrijednosti. Nakon operacije dolazi do pada broja trombocita u obje grupa pacijenata, te je u JIT broj trombocita u CPB grupi bio ispod donje referentne granice (138 ± 39 × 109/l), a u off – pump grupi se zadržao u normalnim granicama (196 ± 62 × 109/l). Dan nakon operacije broj trombocita u CPB grupi je bio 148 ± 41 × 109/l, a u off- pump grupi 187 ± 46 × 109/l. Pad broja trombocita je zapažena u obje grupe pacijenata, ali je ona statistički značajno veći kod pacijenata koji su operisani sa CPB. Isto tako i postoperativne promjene APTT-a i INR-a su statistički značajno veće kod pacijenata operisanih sa kardiopulmonalnim bajpasom. Po prijemu u JIT dolazi do porasta vrijednosti oba koagulacijska testa u odnosu na preoperativnu, a dan nakon operacije njihova prosječna vrijednost opada ka preoperativnim u obje grupe pacijenata. Međutim ove promjene su statistički značajno veće u grupi pacijenata operisanih sa CPB-om. Rezultati naše studije upućuju na zaključak da nizak preoperativni nivo fibrinogena povećava rizik za ekscesivno postoperativno krvarenje nakon hirurške revaskularizacije srca bilo da se ona izvodi on – pump ili off – pump tehnikom. Kod pacijenata operisanih off – pump tehnikom promjene u sistemu hemostaze su znatno manje.

Ovo istraživanje je prvo na ovim prostorima koje je objedinilo neuroradiološke parametre kortikalne atrofije, te objektivizaciju kognitivnog deficita kod veterana rata sa PTSP-om. Na osnovu dobivenih rezultata koji govore u prilog uticaju ratnog stresa na strukturno morfološke strukture mozga, te kognitivnu deterioraciju, stvorena je pretpostavka za korištenje datih parametara u svrhu objektivne procjene psihičkog stanja veterana sa PTSP-om. To, svakako, ima važnost u svakodnevnoj kliničkoj praksi eksperata u svrhu zaštite mentalnog zdravlja, a i u pružanju adekvatnog suporta i benefita od strane odgovarajućih državnih institucija.

U istraživanje je bilo uključeno 60 ispitanika, kod kojih je endoskopskom biopsijom patohistološki verificiran karcinomom rektuma. Od ukupnog broja ispitanika njih 34 (56,7%) je bilo muškog a 26 (43,3%) je bilo ženskog spola. Prosječna životna dob u trenutku postavljanja dijagnoze (SD) u uzorku je iznosila 62 (±12,5) godine i kretala se u rasponu od 32 do 87 godina. Posmatrajući ostale karakteristike bolesnika, pozitivnu obiteljsku anamnezu je imalo njih 22 (36,7%), dok su svi pacijenti imali pozitivan neki od riziko faktora. Učestalost tumora prema lokalizaciji je pokazalo postojanje statistički signifikantne razlike (X2=19,0; df=5; p=0,002), kao odraz dominacije pacijenata sa lokalizacijom u srednjoj trećini rektuma. Signifikantna statistička razlika u učestalosti tumora prema lokalizaciji je objašnjena malim uzorkom kao i tim da kod većine ispitnika tumor angažuje više od jedne trećine. Kao najučestalija patohistološka forma karcinoma rektuma je bio adenokarcinom, G3 stupnja diferencijacije sa ukupno 34 ispitanika (57%), dok je G1 stupanj imalo 8 ispitanika (13%), a G2 18 ispitanika (30%), što korelira sa visokim procentom ispitanika sa uznapredovalim stadijem karcinoma rektuma. Takođe analizirana je i vrsta operativnog zahvata. Iako cilj istraživanja nije bila analiza učinka neoadjuvantne kemoradioterapije izvršena je evaluacija broja ispitanika koji su u 2012 godini bili izloženi neoadjuvantnoj kemoradioterapiji i evalvuiran njen učinak na postiradijacionom kontrolnom pregledu magnetnom rezonancom kod pojedinih ispitanika. U istraživanju je analizirana distribucija ispitanika prema T i N stadiju, ukupna dužina i lokalizacija tumora, udaljenost tumora od mezorektalne fascije, broj limfonoda u perirektalnom masnom tkivu, te specifičnost i senzitivnost CT-a i MRI u određivanju T i N stadija u komparaciji sa konačnim postoperativnim patohistološkim nalazom. Nađeno je da postoji statistički značajna podudarnost T-stadija prema MRI dijagnostici u komparaciji prema PHD nalazu sa vrijednostima kappa koeficijenta od κ=0,78; p<0,001, a što je ukazivalo na visoku podudarnost nalaza. Najmanja podudarnost je nađena kada je u pitanju T1 i T2 stadij gdje je ista iznosila 66,7%, dok je u stadiju T3 i T4 iznosila 96,9%, odnosno 100%. Mjereći podudarnost između CT i PHD nalaza, a koristeći kappa statistiku, nije nađena signifikantna podudarnost sa κ=0,072; p=0,32. Praktično, ovo je značilo da je podudarnost između 2 nalaza bila nesignifikantna, sa vidljivom tendencom CT dijagnostike da u slučaju postojanja nižeg T stadija prema PHD nalazu daje nalaz koji ukazuje na viši stadij. Kada je u pitanju bio T1 stadij, podudarnosti nije bilo, u T2 stadiju nalazi su se podudarali samo u 13,3% slučajeva, u T3 stadiju u 40,6%, a T4 stadij je bio jedini stadij sa 100% podudarnošću. Kada je u pitanju bila preciznost CT dijagnostike vezano za pozitivnost limfnih čvorova, odnosno N stadij, učinjena je korelacija između broja detekovanih limfnih čvorova i naknadne pozitivnosti po PHD dijagnostici, te je utvrđena korelacija (Spearman) od ρ=0,52; p<0,001, a što je predstavljalo srednje izraženu i pozitivnu korelaciju. U cilju bolje evaluacije dijagnostičke tačnosti učinjena je ROC analiza dijagnostičke tačnosti broja sumnjivih limfonoda prema CT nalazu, a u odnosu na naknadno određeni N stadij po PHD nalazu. Nađeno je da je površina ispod ROC krivulje (AUROC) iznosila 0,809 (%95 CI=0,695-0,924; p<0,001) sa najboljim pragom detekcije od 5 limfniih čvorova, koji je imao senzitivnost za detekciju N1 stadija od 77% i specifičnost od 69%. Analogno navedenoj analizi, isto je učinjeno i kada je u pitanju bila MRI dijagnostika. I ovdje je nađena srednje izražena i pozitivna korelacija sa Spearmanovim koeficijentom od ρ=0,52; p<0,001. ROC analiza dijagnostičke tačnosti broja detektivanih limfonodusa je pokazala AUROC od 0,855 (%95 CI=0,758-0,952; p<0,001), sa najboljim pragom detekcije od 6 limfnih čvorova za koji je senzitivnost iznosila 83% i specifičnost 77%. S obzirom da za MRI dijagostiku nije rađena detekcija metastaza, učinjena je evaluacija CT dijagnostike, a s obzirom na M stadij. Podudarnost je bila izrađena i statistički signifikantna (κ=0,73; p<0,001), uz poklapanje od 96,5% kada je u pitanju M0 stadij i 1000% kada je u pitanju bio M1 stadij.

Rezultati rada ukazuju na značaj ranog dijagnostikovanja i prevencije PTM u dječijoj dobi kao i na značaj multidisciplinarnog timskog pristupa navedenoj problematici. Također rezultati rada ukazuju da je PTM u dječijem dobu značajn problem i u našoj sredini, kako zbog velike učestalosti tako i zbog pozitivnog stava prema PTM. Problem je utoliko veći što roditelji nisu svjesni problema svoje djece sa vršnjacima zbog PTM. Istaknute su dobne skupine koje su rizične za razvoj gojaznosti uz rizične faktore, te dobne skupine koje su najpogodnije za provođenje preventivnih mjera. Predstavljeni su jednostavni dijagnostički metodi za izdvajanje djece koja su rizična za gojaznost, kao i za izdvajanje gojazne djece koja su pod rizikom da razviju metaboličke komplikacije kao posljedica PTM. Kandidatkinja je dobivenim rezultatima odbacila alternativnu hipotezu da se kvalitet života kod djece sa PTM razlikuje u odnosu na zdravu djecu ali su druge radne hipoteze potvrđene kao što su: da se kvalitet života kod djece sa PTM razlikuje u odnosu na dob, spol, mjesto stanovanja i SES porodice. Prema ovom istraživanju djeca sa PTM i njihovi roditelji nisu izvjestili negativan uticaj PTM u najvećem broju slučajeva na njihov kvalitet života, što znači da neće ni intervenisati u smislu dječijeg mršavljenja. To ukazuje da se prevencija i liječenje PTM ne može prepustiti samo roditeljima, nego se multidisciplinarno moraju uključiti osim porodica svi nivoi obrazovnog i zdravstvenog sistema, što uključuje pedijatra, profesora tjelesnog odgoja, psihologa, nutricionistu te medije koji će promovisati jedinstvene stavove o zdravoj ishrani i zdravim stilovima života, uz obavezno sistematsko praćenje TM i TV u školama kroz Zdravstveni karton učenika što bi na vrijeme moglo izdvojiti djecu koja postaju prekomjerno uhranjena ili gojazna. Također uvođenje nastavnog predmeta "Zdravstveni odgoj" u škole bi uveliko doprinjelo istom cilju. U tom slučaju trajanje PTM bi bilo kraće, intervencija znatno manje zahtijevna, a edukacija roditelja o zdravoj ishrani i zdravim stilovima života na tom nivou bi bila lakše primjenjiva u praksi, uz vidljive rezultate.

U odnosu na postavljene ciljeve rezultati su svrstani u tri cjeline: osnovne karakteristike ispitanika; učestalost i kontrola kardiovaskularnih riziko faktora; efikasnost i prognostički značaj kardioprotektivne farmakološke terapije u oboljelih od angine pectoris. Ukupan uzorak je obuhvatio 57 ispitanika sa dijagnozom stabilne angine pectoris: 23 muškarca (40,4%) i 34 žene (59,6%). Žene su bile statistički značajno brojnije u odnosu na muškarce. Prosječna životna dob svih ispitanika bila je 66,31±7,74 godine, a žene su bile statistički značajno starije. Najveći broj ispitanika je pripadao dobnoj skupini od 61-70 godina (43,9%), a dobnoj skupini od 71-80 godina i od 51-60 godina pripadalo je po 28,05% ispitanika. Postojala je značajna statistička razlika između muškaraca i žena u prikazanim dobnim skupinama, sa izuzetkom dobne skupine 51-60 godina. Prosječno trajanje angine pectoris je bilo 10,20±9,03 godina, bez statistički značajne spolne razlike. Revaskularizacione procedure je imalo ukupno 21,05% ispitanika, pri čemu su muškarci bili statistički značajno brojniji od žena. Najučestaliji modificirajući kardiovaskularni riziko faktori bili su hipertenzija (94,7%), hiperlipidemija (89,5%) i gojaznost (77,2%). Pozitivna porodična anamneza prijevremene kardiovaskularne bolesti je bila prisutna u 42,2% ispitanika, dijabetes je imalo 21,1% ispitanika, centralnu gojaznost 70,1%, pušilo je 17,6% ispitanika, a 5,3% ispitanika je bilo fizički neaktivno. Kardiovaskularni rizik oboljelih od angine pectoris je bio 6,14±4,59%. Najveći broj ispitanika je uzimao antiagregacioni lijek (80,7%), potom ACE inhibitor (70,2%) i beta blokator (49,1%), dok je statin uzimala samo trećina ispitanika (33,2%). Primjena kardioprotektivne farmakološke terapije dovela je do prognostički značajne promjene kardiovaskularnih riziko faktora, odnosno do statistički značajnog poboljšanja nivoa sistolnog krvnog pritiska, ukupnog holesterola i HDL holesterola, triglicerida, indeksa tjelesne mase i obima struka. Nije nadjena statistički značajna razlika u nivou dijastolnog pritiska i LDL holesterola prije i nakon primjene kardioprotektivne terapije. Takodje, primjena kardioprotektivne farmakološke terapije je dovela do statistički značajnog smanjenja broja anginoznih napada, posjeta ispitanika Službi hitne medicinske pomoći/ambulanti porodične medicine te broja hospitalizacija. Nakon primjene kardioprotektivne farmakološke terapije apsolutni rizik za nastanak kardiovaskularnog dogadjaja u oboljelih od angine pectoris je statistički značajno snižen i iznosio je 4,26 ± 2,62%. Relativna korist od intervencije je bila 4,01, apsolutna korist 0,316, a treba tretirati 3 pacijenta da bi u jednog pacijenta došlo do poboljšanja.

U rezultatima je iznesen prikaz distribucije ispitanika prema spolu i dobi u odnosu na lokalizaciju tumora, odnos standardnih patohistoloških faktora i lokalizacije tumora, te odnos između intratumorske mikrovaskularne gustoće, morfometrijskih parametara intratumorske vaskulature i standardnih patohistoloških faktora i lokalizacije tumora. Prema distribuciji ispitanika u odnosu na spol i dob pronađeno je da je spolna zastupljenost bila na strani muških ispitanika dok statistički značajna razlika nije nađena u odnosu spolne zastupljenosti ispitanika i lokalizacije tumora (p=0,13). Kada je u pitanju odnos standardnih patohistoloških faktora i lokalizacije tumora statistički značajna razlika (p=0,012) je pronađena samo između broja tumorom zahvaćenih limfnih čvorova (pN) i lokalizacije tumora sa većom zastupljenošću pN3 stadija među ispitanicima sa tumorom korpusa želuca, te pN2 stadija među ispitanicima sa tumorom kardije želuca. Statistički značajna razlika nije pronađena u odnosu između histološkog tipa i lokalizacije tumora (p=0,154), između stepena histološke diferencijacije(G) i lokalizacije tumora (p=0,55) i dubine invazije zida (pT) i lokalizacije tumora (p=0,30). Međutim, iz prikupljenih podataka je evidentno da u uzorku, neovisno o lokalizaciji tumora, dominaraju tumori slabijeg stepena histološke diferencijacije i sa većom dubinom zahvaćenosti zida želuca. Prosječan broj krvnih sudova tumorske vaskulature izražen kao intratumorska mikrovaskularna gustoća (IMG) u ispitivanom uzorku je iznosio 152,18 i kretao se u rasponu od 62 do 500 krvnih sudova. Statistički značajna razlika je pronađena kada su u pitanju morfometrijske nepravilnosti intratumorskih krvnih sudova između difuznog i intestinalnog histološkog tipa adenokarcinoma želuca što je prikazano kroz značajno veći (p=0,003 i p=0,02) koeficijent varijabilnosti površine i obima krvnih sudova kod difuznog histološkog tipa adenokarcinoma želuca, dok statistički značajna razlika (p=0,41) nije pronađena između ukupnog broja intratumorskih krvnih sudova i histološkog tipa tumora. Statistički značajna razlika je pronađena između morfometrijskih parametara intratumorske mikrovaskulature i stepena histološke diferencijacije tumora, gdje su histološki slabije diferencirani tumori (G3) imali značajno veći (p=0,024) broj krvnih sudova, veće morfometrijske nepravilnosti okaraterisane kao značajno veći koeficijent varijabilnosti površine i obima krvnih sudova (p=0,023 i p=0,030). U provedenom istraživanju nije pronađena statistički značajna razlika u intratumorskoj mikrovaskularnoj gustoći (p=0,523) i morfometrijskim nepravilnostima intratumorskih krvnih sudova (p=0,949 i p=0,166) u odnosu na dubinu invazije tumora kroz zid želuca (pT). Kada je analiziran odnos između morfometrijskih parametara intratumorske mikrovaskulature i broja zahvaćenih limfnih čvorova (pN) statistički značajna razlika (p=0,011) je pronađena između ukupnog broja krvnih sudova (IMG) i broja tumorom zahvaćenih regionalnih limfnih čvorova, dok statistički značajna razlika nije pronađena između morfometrijskih nepravilnosti intratumorske mikrovaskulature i broja zahvaćenih regionalnih limfnih čvorova. Statistički značajna razlika je pronađena između morfometrijskih parametara intratumorske mikrovaskulature i lokalizacije tumora, gdje su ispitanici sa tumorom distalnog dijela želuca imali statistički značajno manju (p=0,014) intratumorsku mikrovaskularnu gustoću u odnosu na ispitanike sa tumorom proksimalnog dijela želuca. Takođe, pronađeno je da su prosječna površina i prosječan minimalan prečnik krvnih sudova u tumorima proksimalnog dijela želuca

Rezultati rada ukazuju na značaj ranog dijagnostikovanja neonatalne hipotenzije kao i multidisciplinarnog timskog pristupa navedenoj problematici. Na osnovu dobivenih rezultata potvrđeno je da u ranom postnatalnom periodu kao razdoblju adaptacije, sistemska prilagodba krvnožilnog sistema je od posebnog rizika za ozljede mozga u novorođenčadi, a posebno nedonoščadi. Prema tome, ne čudi da su hemodinamski faktori često povezani s razvojem rane ozljede mozga u novorođenčadi. Stoga, u cilju signifikantnog smanjenja incidence intrakranijalnog krvarenja, koja se nije značajnije mijenjala zadnjih deset godina, i posljedičnog neurološkog hendikepa preterminske populacije, neophodno je dalje razvijanje i implementacija prevencione strategije usmjerene na mjenjanje prakse u reanimaciji i perinatalnoj njezi, u čemu značajano mogu doprinjeti i rezultati ovog rada.