Doktorske disertacije

Saznanja o RAB svakim danom su sve veća kao i broj kontraverznih radova. Značaj pomenute problematike u svakodnevnoj ljekarskoj praksi sa jedne strane kao i činjenica da je sličnih radova za naše područije malo, dalo je povod za ovo istraživanje. Iz ovih razloga je u našem istraživanju važno bilo odrediti učestalost pozitivnih nalaza i dijagnostičku opravdanost ezofagogastroduodenoskopije u djece sa RAB nepoznate etiologije. U radu su ispitani i procijenjeni klinički, biohemijski, imunološki i mikrobiološkh parametri u dijagnozi RAB, te njihova predikcija u pozitivnosti ezofagogastroduodenosopije, kako bi se izbjegla ova invazivna i nekonformna metoda. Ujedno ispitivanjem korelacije među navedenim metodama, istraživanje je pokazalo da je ipak u nekim slučajevima ezofagogastroduodenosopiju nemoguće izbjeći, ali da ova metoda nema značajne opravdanosti u djece sa RAB kod koje nisu prisutni upozoravajući simptomi i znaci. Najčešči laboratorijski parametri povezani sa pozitivnim nalazom ezofagogastroduodenosopije bili su patološke vrijednosti amilaza u serumu, dok za nalaza EGD i koprokulture, stolice na CP, amebe i viruse, te nalaza perianalnog otiska nisu nađene signifikantne korelacije

Predmet ove studije su pacijenti operisani jednom ili više puta, zbog postoperativne opstrukcije tankog crijeva uzrokovane priraslicama, nakon nekog od operativnih zahvata u trbuhu. Skolonost određenih pacijenata brzom nastanku priraslica nakon operativnog zahvata u trbuhu ima za posljedicu ponovnu potrebu za novim operativnim zahvatom, jednom ili više puta, što utiče na kvalitet života ovih pacijenata i ima veliki socio-ekenomski efekat, kroz trošenje velike sume novca za liječenje i njegu ovakvih pacijenata. Poznavanje faktora rizika za nastanak postoperativnih priraslica omogučiće blagovremeno djelovanje u pravcu preveniranja nastanka postoperativnih priraslica, te smanjenje invaliditeta do kojega dovode ponovljeni operativni zahvati u trbuhu. Obzirom da je studija retrospektivna, da u njenom uzorku nema pacijenata kod kojih je primjenjena neka od mjera prevencije nastanka postoperativnih priraslica, smatramo da dobivene rezultate treba posmatrati kao presjek trenutnog stanja i dobru osnovu za buduća istraživanja u primjeni različitih metoda prevencije nastanka postoperativnih priraslica i posljedičnih opstrukcija tankog crijeva.

Cilj. Ciljevi ovog istraživanja jesu na osnovi CT-a ispitati interfrakcijsko pomjeranje položaja i varijacije jačine D2cc brahiterapijske doze mokraćne bešike i rektuma kod pacijentica sa inoperabilnim rakom vrata maternice. Metode. U ovu prospektivnu studiju je uključeno 30 pacijentica sa rakom vrata maternice FIGO IIb-IVa stadijuma koje su liječene konkomitantnom hemoradioterapijom. HDR intrakavitarna brahiterapija se izvodila aplikatorima tipa Fletcher tandem i ovoidi. Za svaku brahiterapijsku frakciju je određivan položaj D0,1cc mokraćne beške i rektuma koji primaju minimalnu brahiterapijsku dozu a koji reprezentuje položaj D2cc jer je njegov dio. Zatim su na osnovi pomjeranja po X, Y i Z osi izračunata interfrakcijska srednja pomjeranja po X, Y i Z osi kao i njihovi vektori pomjeranja (R). Analizirano je da li postoji statistički značajna razlika u interfrakcijskom pomjeranju položaja i jačini brahiterapijske doze D2cc mokraćne bešike i rektuma. Za testiranje statističke značajnosti razlika među ispitivanim grupama koristićen je ANOVA test i post–hoc analiza po Tukey metodi. Razlika među ispitivanim grupama smatrana je značajnom ako je P < 0.05. Rezultati. Postoje značajna interfrakcijska pomjeranja položaja refrentnih volumena mokraćne bešike i rektuma koji primaju minimalnu brahiterapijsku dozu. Nije nađena statistička značajnost u promjeni jačine doze za sve frakcije u odnosu na prvu kao niti posthoc analizom po Tukey-u za razlike u promjeni jačine doze za sve frakcije međusobno za mokraćnu bešiku (p=0,45) i za rektum (p=0,73). Jedna standardna devijacija promjene brahiterapijske doze iznosi za bešiku 1.09 Gy i za rektum 1.045 Gy (15.6% i 15% od propisane doze). Zaključci. Kada računamo kumulativnu brahiterapijsku dozu sabiranjem D2cc organa od rizika za sve frakcije moramo imati na umu njihovo interfrakcijsko pomjeranje i da je malo vjerovatno da će se najgori scenario u istinu i desiti. Ne postoji značajna interfrakcijska promjena jačine D2cc brahiterapijske doze mokraćne bešike i rektuma, ali ukoliko ne radimo imidžing za svaku frakciju moramo uračunati dvije standardne devijacije brahiterapijske doze u totalnu biološki ekvivalentnu dozu (EQD2cc). Ključne riječi: interfrakcijske varijacije, brahiterapija, inoperabilni cervikalni karcinom

U radu je istraživano degenerativno oštećenje kuka popraćeno bolovima, gubitkom snage i ograničenošću pokreta pacijenta što dovodi do gubitka funkcionalnosti kuka. Iznosi kako konzervativna terapija ne doprinese uvijek očekivanom uspjehu, ali da međutim, postoji niz operativnih pristupa koji se jasno jedan od drugog razlikuju. Ciljem operacije definiše, da se tri glavna problema pacijenta tj. bol, gubitak snage i ograničenje funkcionalnosti uklone ili značajno ublaže, a pacijent vrati svakodnevnim fizičkim aktivnostima što ranije. Mnoštvo operativnih pristupa smatra dokazom problematike da u specijalnim situacijama za svakog pacijenta ponaosob treba adekvatno izabrati njemu najbolje odgovatajući operativni zahvat kako bi se postigao individualno dobar rezultat. Kandidat u svom radu jasno prikazuje koje skupine pacijenata od kojeg hirurškog pristupa najbolje profitiraju u čemu je i naučni doprinos rada.

Transplantacija bubrega je terapija izbora za pacijente sa značajnim smanjenjem ili potpunim gubitkom bubrežne funkcije koja omogućava aktivan i kvalitetan život primaoca. Bubrežna biopsija je zlatni standard za određivanje uzroka epizoda poremećaja funkcije transplantata. Parafinski blokovi tkivnih cilindara ispitivane i kontrolne grupe obrađeni su po protokolu imunohistohemijske metode trostepene imunoperoksidaze sa streptavidinom za C4d u bubrežnim biopsijama. Ispitivanu grupu čine 63 biopsije bubrežnog transplantata sa kliničkim pokazateljima disfunkcije iz posttransplantacijskog perioda 3 mjeseca i duže, sa prosječnim vremenom od transplantacije od 66,26 mjeseci. Prosječna životna dob primalaca u vrijeme transplantacije u ispitivanoj grupi je 31 godina. 17,5% ispitanika imalo je prethodne epizode akutnog odbacivanja dokazane patohistološki, a 94% je nakon prve biopsije primilo imunosupresivnu terapiju. Depoziti C4d komponente komplementa detektovani su u peritubularnim kapilarim u 36 biopsijskih uzoraka, sa difuznom distribucijom u 42,9%, a fokalnom u 14,3%. Ispitanici sa fokalnom C4d depozicijom u biopsiji presatka bili su u vrijeme transplantacije značajno mlađi. Nije dokazana statistički značajna korelacija između C4d statusa u analiziranom uzorku bubrežnog transplantata i epizoda prethodnog akutnog odbacivanja. Dokazana je statistički značajna korelacija difuzne C4d depozicije sa transplantacijskom glomerulopatijom i arterijskom intimalnom fibrozom, te slaba negativna korelacija između fokalnih depozita i vaskularne lezije. Za intersticijsku fibrozu, tubularnu atrofiju i ekspanziju mezangijalnog matriksa nije dokazana statistički značajna povezanost sa prisustvom C4d depozita. Utvrđena je tendencija porasta vrijednosti kreatinina u serumu u vrijeme biopsije, u primalaca sa detektovanom C4d pozitivnošću u biopsijskom uzorku. Postoji statistički značajna razlika u vrijednostima klirensa kreatinina kao pokazatelja glomerularne filtracije u odnosu na C4d depoziciju, te su primaoci sa C4d pozitivnim biopsijama imali značajno manje vrijednosti klirensa u odnosu na one bez detektovanih C4d depozita. Prosječno vrijeme zatajenja presatka u analiziranoj grupi u cijelosti iznosilo je 82 mjeseca. Kod primalaca sa difuznim i fokalnim C4d depozitima preživljavanje transplantata je bilo statistički značajno kraće u odnosu na one sa C4d negativnim biopsijama. Analiza rizika pokazala je da primaoci sa C4d depozitma u peritubularnim kapilarima imaju 3,6 puta veću šansu da razviju zatajenje u odnosu na one sa C4d negativnim transplantatima.

Anastomoze između nerava medianusa i ulnarisa se mogu javiti u regiji podlaktice. Čine ih vlakna koja radi prelaska aksona mogu uzrokovati promjene u inervaciji mišića podlaktice i šake, najčešće motornih vlakana mali mišića šake. Anastomoze u području podlaktice se mogu klasificirati u dva tipa: Martin-Gruberova anastomoza (MGA) i Marinacci anastomoza (MA). Anastomoza kod koje vlakna polaze proksimalno od nervus medianusa (NM) i pripajaju se distalno sa nervus ulnarisom (NU) je poznata kao Medianus-Ulnaris anastomoza ili MGA. Obrnuta MGA ili Ulnaris-Medianus anastomoza je poznata kao MA. Ovo istraživanje ima za cilj da ispita učestalost, tipove, topografiju nađenih anastomoza i ispita dužinu i debljinu ovih anastomoza. U ovom istraživanju je disecirano 60 prednjih regija podlaktica (30 desnih and 30 lijevih) odraslih kadavera, 46 muških i 13 ženskih. Disekcije su rađene uz pomoć hirurških lupa sa uvećanjem od 3,5 puta. Dužina i debljina anastomoza kao i debljine NM I NU su mjerene digitalnim kaliperom. MGA je verifikovana u 11 (18,33%) podlaktica, a MA u 1 (3,33%) podlaktici. MGA u vidu jednog ogranka je nađena u 10 (90,9%) podlaktica, i to tip A u 1 (10%), tip B u 1 (10%) i tip C u 8 (80%), dok je dupla anastomoza nađena u 1 (9,1%) slučaju, obje pripadaju duplifikaciji tipa C. MGA je jednostrana u 75% podlaktica i obostrana u 25%. Od 6 jednostranih MGA, 83,33% je nađeno u desnoj i 16,67% u lijevoj podlaktici (p=0,01). Nije nađena statistički značajna razlika između spola i prisustva anastomoze (p=0,5393). U uzorku I, oblik MGA je bio transverzalan in 9 (90%) slučajeva, i lučni u 1 (10%); dok je u uzorku II, gornja anastomoza bila transverzalna, a donja lučnog izgleda. MGA se nalazila ispred arterije ulnaris u 3 slučaja, a iza u 9; pripajala se NU kao jedan ogranak u 11 (91,67%) slučajeva, i u 1 (8,33%) slučaju se podijelila u dvije grane prije pripajanja sa NU. Prosječna dužina MGA je iznosila 6,2 cm dok je prosječna debljina bila 1,14 mm. Sve MGA su se nalazile u gornjoj trećini podlaktice. NU u podlakticama sa MGA je deblji u odnosu na NU u podlakticama bez MGA(p=0,0001 za desni NU; p=0,003 za lijevi NU). NM u podlakticama bez MGA je deblji u odnosu na NU u istim podlakticama (p=0.03 za desni NM, p=0.004 za lijevi NM). NU u desnim podlakticama sa MGA je deblji od NM (p=0,005). MA transverzalnog oblika, dužine 5,2 cm je nađena iza ulnarne arterije u jednoj podlaktici koja je pripadala kadaveru muškog spola. Debljina MA je iznosila 1,2 mm. Poznavanje prisustva anastomoza između NM i NU (MGA i MA), tipova anastomoza i njihove lokalizacije je od presudnog značaja za postavljanje korektne dijagnoze neuropatija, te za diferenciranje parcijalnih od kompletnih oštećenja NM i NU i prevenciju komplikacija tokom hirurških procedura.

Cilj. Ciljevi ovog istraživanja su utvrditi učestalost i način prepoznavanja kardiovaskularnih i respiratornih prediktivnih faktora u prehospitalnim anafilaksijima. Zastupljenost i način procjene težine anafilaksije u prehospitalnim uslovima. Značaj kardiovaskularnih i respiratornih prediktivnih faktora anafilaksije u primjeni i terapijskim efektima adrenalina. Učestalost primjene kloropiramina i ranitidina u terpiji anafilaksije i uticaj na regresiju kardiovaskularnih i respiratornih simptoma. Metode: Retrorospektivno-prospektivnom studijom obuhvaćeno 182 ispitanika sa anfilaksijom koji su na osnovu kriterija kliničke dijagnoze svrstani u kontrolnu a korištenjem klasifikacije težine anafilaksije u eksperimentalnu grupu. Period istraživanja je bio od 01.08.2008 do 01.05. 2012. godine. Kao parametar efikasnosti upoređeni su dužina trajanja tretmana, stepen regresije simptoma, promjena kardiovaskularnih i respiratornih prediktivnih faktora i potreba kliničkog tretmana. Upoređeni su rezultati liječenja anafilaksije sa istovremenom primjenom ranitidina i kloropiramina u odnosu na grupu bez primjene ranitidina. Rezultati. Kontrolna grupa 118 (64,8%) isptanika sa kliničkim dijagnozama koje su zadovoljile kriterije međunarodne klasifikacije (ICD-10-MKB) ili kriterije NIAID-FAN- USA iz 2006. godine. Eksperimentalna grupa- 64 ispitanika je imalo klasifikaciju težine (35,2%). Nedovoljna, neadekvatna ili neprimjerena terapija adrenalina koji u našim uslovima još uvijek nije prihvaćen kao lijek izbora u liječenju najtežih anafilaksija. Primjene adrenalina u istraživanju je kod 17% ispitanika, u eksperimentalnoj 9 (14,5%) u kontrolnoj poznati podaci za 94 ispitanika njih 22 (23,4%) primilo adrenalin.U eksperimentalnoj grupi krvni pritisak na kraju tretmana je u prosjeku (SD) porastao za 13 mmHg (21 mmHg), dok je u kontrolnoj čak pao za 2 mmHg (21 mmHg). Prosječna razlika od 15 mmHg (%95 CI=8-22) je bila statistički visoko signifikantna (p<0,001). Pripadnici eksperimentalne grupe su u prosjeku (SD) provodili 41 minuta prehospitalno, dok su pripadnici kontrolne grupe imali prosječno prehospitalno vrijeme od 59 minuta. Ova prosječna razlika od 18 minuta (%95 CI=12-26) je bila statistički signifikantna. U eksperimentalnoj grupi našeg istraživanja hospitalizirano 5 ispitanika (7,8%) ali u kontrolnoj 61 (51,7%). Ispitanici koji je su primili ranitidin i kloropiramin imali porast MAP za 14 mmHg (21 mmHg), dok su ispitanici koji nisu primali ranitidin imali pad za 1,5 mmHg (21 mmHg). (%95 CI=8-22), statistički signifikantno (p<0,001). Značajno veći broj ispitanika u kontrolnoj grupi je pokazivao neželjene efekte lijeka u odnosu na ispitanike koji su pripadali eksperimentalnoj grupi: pospanost (p <0,001), glavobolja ( p= 0,04), mučnina (p <0,001). Zaključak: Klasifikacija težine anafilaksije i prepoznavanje kardiovaskularnih i prediktivnih faktora nema adekvatnu primjenu u prehospitalnom tretmanu anafilaksije. Za uspješniji prehospitalni tretman anafilaskije preduslov je klasifikacija težine, adekvatnije i veće korištenje adrenalina uz neophodnost kontinuiranog praćenja kardiovaskularnih i respiratornih prediktivnih faktora. Sigurnost primjene ranitidina je odlična i razumno je uzeti u obzir korištenje ovog lijeka u kombinaciji sa kloropiraminom ne samo u teškim stanjima već i za potrebe ubrzanja kliničkog poboljšanja anafilaksije. Ključne riječi: Anafilaksija, adrenalin, prehospitalni tretman, ranitidin.

Laparoskopska holecistektomija je dugi niz godina „zlatni standard“ u liječenju nekomplikovanog, hroničnog holecistitisa, obzirom na benefite koje donosi u ranom postoperativnom periodu. U ranijem razdoblju, akutni holecistitis je bio kontraindikacija za laparoskopske operacije. Razvojem laparoskopske opreme i vještine hirurga, počinju i operacije akutnih oboljenja žučne kese. Cilj našeg istraživanja je da se ispitaju pozitivni i negativni aspekti ove metode u odnosu na otvorenu metodu kod pacijenata sa akutnim holecistitisom. U tu svrhu smo ispitivali preoperativne kliničke, laboratorijske i druge dijagnostičke procedure. Pratili smo postojanje intraoperativnih komplikacija i dužinu trajanja operacije. Postoperativno su praćene vrijednost serumskog CRP-a i leukocita te dinamika njihovog rasta i opadanja. Evidentirana je subjektivna postoperativna bolnost, numerički izražena pomoću VAS skale i statistički obrađena. Također su evaliurane postoperativne komplikacije, kvantitativno i kvalitativno. Konačno, praćeno je vrijeme hospitalizacije, kao i vrijeme potrebno za povratak svakodnevnim aktivnostima. U našem istraživanju je učestvovalo 120 pacijenata, podijeljeno u dvije grupe po 60 pacijenata. Jedna grupa je operisana laparoskopskom metodom, druga otvorenom metodom. Obje vrste operacija su rađene unaprijed određenom tehnikom. Operacije su obavljene od strane iskusnog hirurškog tima, pacijenti su vodjeni istom vrstom anestezije. Dokazali smo da u preoperativnoj dijagnostici akutnog holecistitisa glavnu ulogu, od kliničkih parametara, ima postojanje lokalne bolnosti. Također, UZV nalaz zadebljalog zida žučne kese uz postojanje, najčešće krupne kalkuloze, je dijagnostički relevantan. Ostali klinički parametri kao što je postojanje ranijih bilijarnih kolika, povraćanje i povišena tjelesna temperatura, nemaju veći značaj u dijagnozi. Laboratorijsko određivanje jetrenih transaminaza (AST, ALT) kao i bilirubina, nema također dijagnostički značaj za nekomplikovane oblike akutnog holecistitisa. Za vrijeme operacije, češće je dolazilo do perforacije žučne kese u grupi pacijenata operisanih otvorenom metodom18(30%) naspram 9(15%) u laparoskopskoj grupi, što predstavlja značajnu razliku (p=0.029). Komplikacije prema stepenu su bile ravnomjerno zastupljene u obje grupe. Postoperativne vrijednosti VAS skale su evidentirane svakih 8 sati, počevši sat poslije operacije. Analizirajući vrijednosti VAS skale po vremenima i po grupama pacijenata nađene su značajno manje vrjednosti VAS skale u grupi laparoskopski operisanih pacijenata u odnosu na uparena mjerenja kod operisanih otvorenom metodom. Najveći broj ispitanika je svoju bol u grupi operisanih laparoskopski na VAS-skali procjenio ocjenom 0 tj. nisu imali bola, sa interquartilnim rasponom 0-2. Pacijenti operisani otvorenom metodom su svoju bol najčešće opisivali sa ocjenom 3 uz interquartilni rasponom od 1 do 4. Objedinjene vrijednosti VAS skale za sva postoperativna mjerenja pokazuju značajne statističke razlike prema operativnim grupama (p=0,001). Postoperativni laboratorijski parametri su imali porast u prvim satima poslije operativnog zahvata, potom su opadali u zavisnosti od operativne metode. Vrijednosti CRP-a su rasle do 48. postoperativnog sata, potom opadale, najizraženije u trećem postoperativnom mjerenju. Nezavistan uticaj na pad CRP-a je imala i operativna metoda (p<0.001). Taj uticaj je bio izraženiji kod otvorene metode, kod koje je CRP značajno veći u odnosu na preoperativne vrijednosti, naročito u trećem mjerenju, nego kod laparoskopske metode. Vrijednosti leukocita su se slično ponašale. Nađene su značajne razlike u vrijednostima leukocita za obje grupe prema operativnim metodama. Utvrđen je značajan uticaj vremena (p<0.0001) na izmjerene vrijednosti leukocita. Također je nađen direktni uticaj operativne metode na laboratorijske vrijednosti leukocita (p<0,0001). Taj uticaj je izraženiji u laparoskopskoj metodi, gdje je pad leukocita brži u drugom postoperativnom mjerenju u odnosu na grupu operisanu otvorenom metodom. Važnu ulogu u postoperativnom opravku pacijenta zauzimaju, svakako, dužina hospitalizacije, kao i vrijeme neophodno za povratak svakodnevnim aktivnostima. Značajno kraće je trajala laparoskopska operacija 45-70 minuta (medijan 55 minuta) u odnosu na otvorenu metodu koja je trajala 55-75 minuta (medijan 65 minuta). Dužina hospitalizacije je također kraća kod pacijenata koji su operisani laparoskopskom metodom (medijan 1.5 dana.) u odnosu na otvorenu metodu (medijan 5 dana.) što predstavlja statističku značajnost (p<0.0001). U našem istraživanju smo dokazali da postoji statistički značajna razlika u vremenu potrebnom za povratak svakodnevnim aktivnostima poslije operacije prema metodama. Znatno kraće je trajao oporavak pacijenata operisanih laparoskopskom metodom (medijan 10 dana) u odnosu na pacijente operisane otvorenom metodom (medijan 28 dana). Obzirom na navedene rezultate našeg istraživanja, možemo reći da je laparoskopska holecistektomij metoda koja u rukama iskusnog hirurga, omogućava liječenja akutnog holecistitisa sa manjim intraoperativnim rizicima i manjim postoperativnim komplikacijama. Također, obzirom na manji stresogeni uticaj na organizam, te same prirode laparoskopske operacije, dolazi do kraćeg boravka u bolnici, smanjenja troškova liječenja, bržeg vraćanja svakodnevnim aktivnostima. Uzimajući u obzir rezultate našeg istraživanja, preporučujemo rutinsku laparoskopsku holecistektomiju u tremanu akutnog holecistitisa.

Utvrđivanje efikasnijeg pristupa je od velikog značaja kako za kardiohirurge, tako i za sve ljekare koji u praksi dolaze u dodir sa ovom kazuistikom, a najviše za pacijente koji boluju od kardiovaskularnih oboljenja. Za još bolju predožbu o važnosti ove problematike, neophodno je dalje raditi na prikupljanju podataka vezanih za oba pristupa, te periodično raditi klinička ispitivanja i porediti rezultate. Minimalno-invazivni pristup ima nešto veću cijenu preoperativne pripreme i intraoperativnog potrošnog materijala, ali troškovi ukupnog bolničkog liječenja se značajno ne razlikuju od klasičnog pristupa. Pri tome, minimalno invazivni pristup signifikantno smanjuje konzumaciju krvnih derivata i ima signifikantno manju incidencu po život opasnih postoperativnih komplikacija. Postoperativni oporavak kao i povratak radnim aktivnostima je signifikantno brži, te na kraju jednogodišnjeg ciklusa ovaj pristup ostvaruje i do 40% uštede društvu i zdravstvenom sistemu. Minimalno invazivni pristup kod zamjene aortnog zaliska je isplativija alternativa u poređenju s klasičnim pristupom, s tim da ima manju incidencu postoperativnih komplikacija te signifikantno brži oporavak i povratak radnim aktivnostima.

Istraţivan je nazalni alergijski test (NT) u dijagnostici perzistentnog alergijskog rinitis kao i kako lokalna kortikosteroidna terapija utiče na vrijednosti NT. Istraţivanje je bilo prospektivnog karaktera. Eksperimentalnu skupina je činila 102 ispitanika, kojima je na osnovu ARIA smjernica postavljena radna dijagnoza perzistentnog alergijskog rinitisa. Eksperimentalna skupina je podijeljena u dvije podskupine: Skupinu A je činilo 51 ispitanik sa perzistentnim alergijskim rinitisom koji su u zadnja tri mjeseca koristili lokalnu kortikosteroidnu terapiju. Skupinu B je činilo 51 ispitanik sa perzistentnim alergijskim rinitisom koji nisu nikada koristili lokalnu kortikosteroidnu terapiju. Kontrolnu grupu je sačinjavlo 60 ispitanika, izabranih metodom slučajnog izbora koji u anamnezi i fizikalnom pregledu nisu imali perzistentni alergijski rinitis niti drugu alergijsku bolest. Svim ispitanicima je urađen NT a nkon toga kod pozitivnih alegena kod eksperimentalne grupe uradi se specifični IgE iz seruma na aparatu Hytec 288 i prick test. Ispitanicima grupe B ordinira se Flutikazon propionat 50 μg 2x2 potiska u obje nosnice tokom mjesec dana a zatim napravi pauzu od 10 dana te se nakon toga svim ispitanicima eksperimentalne grupe uradi kontrolni nazalni alergijski test. Na osnovu dobijenih rezultata nazalni alergijski test se pokazao senzitivnijim od specifičnog IgE i prick testa. Nakon urađenog kontrolnog nazalnog alergijskog testa njihove vrijednosti kod grupe B su smenjene a kod grupe A porasle.