Magistarski radovi

Rezultati ovog istraživanja su pokazali da: a) statistički značajna rezlika između ispitivane E i K grupe postoji u strukturi porodice (p < 0.001) gdje 70.0% ispitanika E grupe živi u nepotpunoj porodici to 58% samo sa majkom dok ispitnaici K grupe u cjelini žive u potpunoj porodici (100.9%) . b) među ispitanicima E i K grupe postoji statistički signifikantna razlika u uslovima i mjestu trenutnog stanovanja (p < 0.001). Najveći broj ispitanika E grupe živi u izbjegličkom naselju (32.0%) i na selu (28.0%) dok je u K grupi skoro podjednaka zastupljenost ispitania nastanjenih u selu (52.0%) i gradu (48.0%). c) Među ispitanicima E i K skupine postoji statistički značajna razlika u školskom uspjehu. U E grupi 70% ispitanika su odlični i vrlodobri, a u K grupi 90% ispitanika ima odličan ili vrlo dobar uspjeh.. Slab uspjeh ima 10.0 % ispitanika i to samo u eksprimentalnoj grupi. Rizičnost odrastanja u nepovoljnim uslovima odrazila se na trenutni školski uspjeh i akademske. d) U našem istraživanju postoji signifikantna razlika u broju traumatskih iskustava doživljenih tokom rata u E i K grupi. U E grupi ispitanici imaju prosječno 14.26 (±3.11) doživljenih traumatskih iskustava dok u K grupi 4.86 (±3.16) (p < 0.001) (Tabela 8). U istraživanju je takođe pokazano da ne postoji značajna razlika u iskustvima „Član uže porodice bio na ratištu“ gdje je pozitivan odgovor na navedeno pitanje kod 96.0% ispitanika E grupe i 84.0% ispitanika K grupe (p=0.22). e) U ukupnom uzorku postoji statistički značajna razlika među ispitanicima E i K grupe u broju negativnih životnih iskustava u poslijeratnom periodu. Srednja vrijednost teških doživljaja nakon rat u E grupi je 4.20 (±1.37), a u K grupi 1.00 (±1.14) sa nivoom signifikantnosti (p<0.001). U istraživanju na skali posttraumatskih stresnih reakcija dobivena je statistički značajna razlika u pojedinim simptomima povišene pobuđenosti i ponovnog proživljavanja (p<0.05) gdje su navedene tegobe izraženije kod ispitanika E grupe. f) U profilu osobina ličnosti nisu utvrđene statistički značajne razlike za ispitanike E i K grupe i uzorku. Ispitujući intervale pojedinih psiholoških karakteristika ličnosti utvrdili smo statistički značajno viši nivo društvenosti kod ispitanika E grupe (34,7% : 16.0%, p = 0.03). Među ispitanicima ženskog i muškog spola utvrđena je statistički značajne razlika za sljedeće karakteristike u profilu ličnosti: Psihosomatske smetnje (p = 0.07), Spontana agresivnost (p = 0.02), društvenost (p = 0.045), kontrolisanost (p = 0.04), otvorenost (p = 0.003) i maskulinitet (p < 0.001). g) Nema statistički značajne razlike među ispitanicima E i K grupe u nivoima psiholoških mehanizama obmane. U ukupnom uzorku najveći broj ispitanika imao je izražene vrijednosti (61 – 100) za sljedeće mehanizme obrane: Projekcija (58.0 % E grupe i 72.0% K grupe), Intelektualizacija (54.0% E grupe i 52.0% K grupe), Reaktivna formacija (48.0% E grupe i 48.0% K grupe) i Negacija (40.0% E grupe i 32.0 K grupe). h.) Nivo depresivnosti na Samoocjenskoj skali za depresiju kod 51.0% ispitanika E grupe i 49.0% ispitanika K grupe imao je normalne vrijednosti. U ispitivanom uzorku među grupama ne postoji statistički značajna razlika u nivou depresivnosti. Veći broj ispitanika E grupe imao je nivo depresivnosti u granicama minimalne do umjerene i umjerene do potpune u odnosu na ispitanike K grupe, ali ne statistički značajne (p = 0.23).

U ispitivanje bilo uključeno 54 ispitanika ženskog spola i 36 ispitanika muškog spola. Prema prosječnoj starosti ispitanici su podjeljeni u tri grupe i to period rane adolescencije u dobi od 11-15 godina, period srednje adolescencije u dobi od 16-20 godina i kasne adolescencije u dobi od 21-25 godine. Uočen je vrh u pojavi ispitivanog oboljenja u periodu srednje adolescencije. Analizirana je i geografska distribucija ispitanika koja je u cjelosti odgovarala naseljenosti stanovnika Tuzlanskog kantona. Analizom tjelesne distribucije akni vulgaris došlo se do podataka da su svi ispitanici imali afekciju lica (100%), zatim leđa 85%, prsišta 80%, dok je 70% ispitanika imalo afekciju svih pomenutih dijelova tijela. Analizirani su svi literalno determinirani faktori rizika te je zabilježen najzastupljeniji uticaj stresa kao riziko faktora 63,34% zatim uticaj pozitivne porodične anamneze 57,77%, nepravilna i nestručna upotreba kozmetskih preparata 53,34%, nepravilna ishrana 24,45%. Statistički nije zabilježen signifikantan uticaj lijekova na nastanak oboljenja. Kao bitan faktor za ispitanike ženskog spola analiziran je uticaj trajanja menstrualnog ciklusa na klinički stadij oboljenja te nije zabilježena statistički značajna korelacija. Pored analize zasebnog utjecaja pojedinih faktora rizika, obrađen je i uticaj broja faktora rizika na klinički stadij oboljenja te je zabilježena statistički značajna korelacija za r=1. Da bi se što potpunije analizirao značaj oboljenja u adolescenata obrađen je i uticaj kliničkog oblika oboljenja na kvalitet života mjeren Skindex-om 29 te je zabilježena statistički značajna korelacija između težine kliničke slike oboljenja i vrijednosti Skindex-a 29 za r=0,97.

U rezultatima kandidat je sistematično interpretirao nalaze izmjerenih anatomskih parametara uslovljenih adolescentnom idiopatskom skoliozom kralješnice tj. visinu trupova kralješaka na konveksnoj i konkavnoj strani skoliotičnog zavoja kod proksimalnog, apikalnog i distalnog kralješka, visinu intervertebralnih diskusa na konveksnoj i konkavnoj strani skoliotičnog zavoja kod proksimalnog, apikalnog i distalnog kralješka te stepen rotacije spomenutih kralješaka, kao i veličine Cobb-ovog ugla analiziranog skoliotičnog dijela kralješnice. Prikazani su odnosi između mjerenih vrijednosti anatomskih parametera prije i neposredno poslije ortopetskog liječenja, te nakon završenog liječenja pacijenta (6 - 12 mjeseci od operacije). Svi rezultati su sistematizovani u tabele i dijagrame a potkrijepljeni validno ilustrovanim primjerima .

Prikazana je bakteriološka mikroflora vode Panonskog jezera u sezoni kupanja 2003. i 2006. godine, kao i vrijednosti rezidualnog hlora, hlorida, temperature i biološke potrošnje kisika te njihova veza i uticaj na pojavu pojedinih vrsta bakterija u vodi. Upoređeni su rezultati bakteriološke mikroflore vode Panonskog jezera i hemijskih parametara u 2003. i 2006. godini. Utvrđeno je koji od praćenih hemijskih parametara utiču na smanjenje pojave patogenih bakterija u vodi i dovode do poboljšanja kvaliteta vode u higijenskom i zdravstvenom pogledu.

Od 700 konsekutivno primljenih pacijenata sa moždanim udarom 233 je zadovoljavalo uključujuće kriterijume za ovu studiju. Delirijum je dijagnostikovan kod 25.3% pacijenata i oni su bili statistički značajno starije životne dobi u odnosu na pacijente bez delirijuma. Od 59 pacijenata sa delirijumom 44 je imalo ishemički moždani udar, 9 intracerebralno i 6 subarahnoidalno krvarenje. U odnosu na tip moždanog udara delirijum je bio statistički značajno učestaliji kod hemoragijskog u odnosu na ishemijski moždani udar (41.6% naspram 22.3%). Prema lokalizaciji ishemijskog moždanog udara delirijum je bio statistički značajno učestaliji u predjelu prednje cerebralne cirkulacije i kod lezija desne hemisfere. Kod pacijenata sa intracerebralnim krvarenjem delirijum se češće javljao kod lezija lijeve hemisfere. Posmatrajući subarahnoidalnu hemoragiju zasebno delirijum je utvrđen kod 60% pacijenata i u dvije trećine slučajeva sa hipoaktivnim profilom. Prosječno trajanje delirijuma kod pacijenata u akutnoj fazi moždanog udara je bilo 4 dana (od 1 do 18) bez značajne razlike u trajanju u odnosu na tip moždanog udara. Od 59 pacijenata koji su imali delirijum 11 pacijenata (18.6%) je umrlo u toku hospitalizacije. Simptomi delirijuma, na ordiniranu terapiju, su se tokom hospitalizacije povukli kod većine pacijenata (70.8%). Pacijenti u akutnoj fazi moždanog udara koji su imali delirijum su duže bili hospitalizirani u odnosu na pacijente koji nisu imali delirijum, ali bez statistički značajne razlike. Prema dobijenim rezultatima precipitirajući faktori za nastanak delirijuma u akutnoj fazi moždanog udara su: leukocitoza, neutrofilija, povišene vrijednosti aspartataminotransferaze, ubrzana sedimentacija i povišena tjelesna temperature. Delirijum su također češće imali pacijenti koji su imali ozbiljnje smetnje pokretljivosti. U odnosu na hronične bolesti delirijum se najčešće javljao u bolesnika sa respiratornom insuficijencijom, a pacijenti sa delirijumom su imali i veći broj hospitalnih komplikacija u poređenju sa pacijentima bez delirijuma (78% naspram 22%). Pacijenti sa delirijumom u akutnoj fazi moždanog udara pri prijemu su imali statistički značajno veći stepen neurološkog deficita u odnosu na one bez delirijuma. Hiperaktivna forma delirijuma je registrovana kod 64.4% a hipoaktivna kod 35.6% pacijenata. Nije bilo statistički značajne razlike u učestalosti između profila delirijuma u odnosu na hemisfernu lokalizaciju inzulta, niti u odnosu na tip moždanog udara. Pacijenti koji su imali delirijum u akutnoj fazi moždanog udara su imali statistički značajno veći stepen mortaliteta tokom hospitalizacije u odnosu na pacijente koji ga nisu imali (18.6% naspram 1.7%), veći stepen neurološkog deficita i onesposobljenosti pri otpustu iz bolnice. Nije bilo značajnih razlika u visini mortaliteta u odnosu na tip moždanog udara.

Rezultati su shodno postavljenim ciljevima struktuirani su u slijedeće cjeline: Epidemiološki pokazatelji FK na području Tuzlanskog kantona; Učestalost riziko-faktora u djece sa FK; Kliničke karakteristike FK; Recidivi FK u dvogodišnjem periodu nakon prvog napada u odnosu na dob, vrstu napada i preporučenu profilaksu. Prosječna godišnja stopa incidence FK u posmatranom periodu za oba spola bila je 3,0/1000 (95% CI 2,8-3,3). Za dječake je iznosila 3,2/1000, a za djevojčice 2,9/1000, razlika u incidenci FK između dječaka i djevojčica nije bila statistički značajna (F=0,964; P=0,379). U dojenačkoj i mlađoj dobnoj skupini ukupna incidenca FK je bila najveća i iznosila je 6,1/1000 odnosno 6,2/1000. Odvojena po spolovima incidenca FK u dječaka dojenačke dobne skupine je iznosila 5,5/1000, a u djevojčica 6,7/1000, a u mlađoj dobnoj skupini u dječaka 6,5/1000, u djevojčica 5,8/1000. U srednjoj dobnoj grupi ukupna incidenca je 1,2/1000, odnosno za dječake 1,6/1000, a za djevojčice 0.8/1000. U starijoj dobnoj grupi ukupna incidenca je 0,3/1000, odnosno odvojena po spolovima 0,3/1000 u dječaka i 0,2/1000 u djevojčica. Gledano po spolovima u dojenačkoj, mlađoj i starijoj dobnoj grupi statistički nije bilo značajne razlike u incidenci FK (F=3,780; p=0,081, odnosno F=0,886; p=0,360, odnosno F=1,175; p=0,304). Međutim, statistički značajna razlika u incidenci febrilnih konvulzija bila je u srednjoj dobnoj grupi (F=12,389; p = 0,006). Najveća incidenca FK (4,1/1000) bila je u 1999. godini, a najmanja u 2002. i 2003. godini. Incidenca febrilnih konvulzija u ispitivanoj populaciji ukupno ima trend opadanja koji nije statistički značajan (y=3,800-0,214x; p=0,176). Ukupno, razlika između pojedinih godišnjih doba u nastajanju febrilnih konvulzija je statistički značajna (2 test = 26,22918; DF = 3; P < 0,0001). Najmanja učestalost FK bila je u jesen (19,0%), a najveća u zimskom periodu (30,2%). Ukupno gledano u odnosu na vrstu napada u svakoj dobnoj grupi više je bilo jednostavnih u odnosu na složene febrilne konvulzije (2 test = 12,90943; p = 0,0016) Riziko-faktori, u smislu pozitivne porodične anamneze o prisustvu epilepsije i FK u prvom stepenu krvnog srodstva, kao i prematuritet i razvojni poremećaji, bili su prisutni u 58 (8,1%) ispitivane djece u dobi od 1. mjeseca do 7. godine Ukupno gledano razlika između pojedinih riziko faktora u nastajanju febrilnih konvulzija je statistički značajna (2 test = 23,71639; p = 0,0001). U odnosu na vrstu napada u svakoj dobnoj grupi više je bilo jednostavnih u odnosu na složene febrilne konvulzije (2 test = 12,90943; p = 0,0016) U dječaka i djevojčica razlika u distribuciji između jednostavnih kao i između složenih FK, s obzirom na dobne skupine, statistički nije bila značajna (2 test = 5,099425; p = 0,0781). Febrilne konvulzije kao toničko-klonički napadi su bili manifestovani u 84,6% djece oba spola. Tonički napadi bili su u 5,4%, a atonički u 8,6% slučajeva. Najmanje su bili, zastupljeni parcijalni-unilateralni, svega u 1,2% djece. Razlika između pojedinih kliničkih manifestacija ukupno gledano je statistički značajna (ukupni 2 test = 1821.363; P <0,0001) Tjelesna temperatura (TT) nakon napada FK u svim dobnim skupinama kretala se od 38,0C do 41,5C. Kruskal-Wallis-ovim testom višestrukog poređenja nije nađena statistički značajna razlika tjelesne temperature između dojenačke i mlađe dobne skupine (p = 0,4558), dojenačke i srednje dobne skupine (p = 0,4014), dojenačke i starije dobne skupine (p = 0,2374), mlađe i srednje dobne skupine (p = 0,1435), mlađe i starije dobne skupine (p = 0,347) i srednje i starije dobne skupine (p = 0,1233). Febrilne konvulzije u trajanju do pet minuta imalo je ukupno 73,5% djece, od 6 do 10 minuta imalo je 17,3% djece. Broj djece opada sa dužinom trajanja napada FK od 11 do 15 minuta (5,6%) i preko 15 minuta (3,6%). Znake mogućeg bakterijskog infekta je imalo 44,5% djece ukupne populacije, a virusne 48,1%. Nedefinisano febrilno stanje je imalo 6,2% djece. Ukupno gledano razlika između učestalosti bakterijskih i virusnih infekcija u toku prvog napada FK nije se statistički značajno razlikovala (2 test = 6,742611; P=0,806). Infekcije gornjih respiratornih puteva su bile dijagnostikovane u 65,8%, a infekcije donjih respiratornih puteva u 11,3% djece. Nešto manja zastupljenost bila je infekcija urinarnog (3,9%) i gastrointestinalnog trakta (4,9%), bakterijemija u 4,9% djece, akutna upala srednjeg uha u 1,8%, postvakcinalno febrilno stanje u 1,5% djece i osipne infektivne bolesti 0,3%. Normalan EEG nalaz nakon prvog napada FK ukupno je imalo 96,9% djece, specifično izmijenjen 1,4% i nespecifično izmijenjen 1,7%. U svakoj dobnoj skupini broj normalnih nalaza EEG bio je značajno veći u odnosu na specifično i nespecifično izmijenjen nalaz EEG. U dvogodišnjem periodu nakon prvog napada FK, recidiv je imalo ukupno 157 (22%) djece. Gledano ukupno (78,9%) recidiva FK je bilo po tipu jednostavnih, a recidiv po tipu složenih FK je imalo njih 11,5%. Neprovocirane napade je imalo 9,6%. Od ukupno 716 djece kontinuiranu antikonvulzivnu profilaksu primalo je 167 ili 23,3%, a diskontinuiranu 549 ili 76,7% djece. Recidiv FK od 167 djece koji su primali kontinuiranu antikonvulzivnu profilaksu imalo je 36 ili 21,5% ispitanika, a od 549 koji su primali diskontinuiranu profilaksu recidiv FK imalo je 121 ili 22,0% djece. U pojedinim dobnim skupinama ukupno nije bilo statistički značajne razlike u pojavi recidiva između ispitanika koji su primali kontinuiranu i diskontinuiranu profilaksu. Pod kontinuiranom antikonvulzivnom profilaksom fenobarbitonom i valproatom u dvogodišnjem periodu nakon prvog napada FK je bilo ukupno 167 (23,3%) djece. Njih 158 (94,6%) je primalo fenobarbiton, a recidiv je imalo 33 (20,9%) djece, najviše 21 (24,7%) u dojenačkoj dobnoj grupi.Valproate je primalo 9 (5,4%) djece, a recidiv je imalo 3 (33,3%) djece. Razlika u pojavi recidiva FK u dvogodišnjem periodu nakon prvih FK u djece koja su bila na kontinuiranoj profilaksi valproatima statistički nije značajna u odnosu na primijenjenu kontinuiranu profilaksu fenobarbitonom. (P = 0.30127).

U rezultatima su prvo pokazani opšti podaci o ispitanicima: dob, spol, strana na kojoj je karcinom, operativni pristup, a zatim su ispitanici prema načinu detekcije, TNM klasifikaciji, AJCC klasifikaciji, optem stanju, veličini tumorskog čvora, patohistološkom tipu karcinoma i nuklearnom gradusu, a potom je prikazan uticaj pojedinih faktora na preživljavanje. Prosječna starost bolesnika je iznosila 55,4±11,6 godina. Bolest je utvrđena u 55 ispitanika muškog i 30 ispitanika ženskog spola. Preživljavanje bolesnika se značajno razlikuje u odnosu na način detekcije (p<0,0001). U bolesnika u kojih je bolest otkrivena incidentalno, preživljavanje je 100% nakon 5 godina. U bolesnika sa lokalnim, odnosno sistemskim simptomima petogodišnje preživljavanje iznosilo je 89,4% i 33,3%. Preživljavavanje bolesnika se značajno razlikuje u odnosu na opšte stanje bolesnika (p<0,0001). U bolesnika koji su bili ECOG 0 i 1, preživljavanje je 100% nakon 5 godina. U bolesnika koji su bili ECOG 2 i 3 petogodišnje preživljavanje iznosilo 50,0% i 12,5%. Preživljavavanje bolesnika se značajno razlikuje u odnosu na klinički stadij bolesti (p<0,0001). U bolesnika koji su imali I stadij bolesti preživljavanje je 100% nakon 5 godina. U bolesnika koji su imali II, III i IV stadij bolesti petogodišnje preživljavanje je iznosilo 85,9%, 69,2%, 0% nakon 2,6 godina. Veličina primarnog čvora ne korelira sa vremenom preživljavanja (r=-0,154, p=0,159). Podjelom bolesnika na podkategorije u odnosu na veličinu tumorskog čvora nema značajne razlike u preživljavanju (Log rank p=0,0775). Preživljavavanje bolesnika se značajno razlikuje u odnosu na nuklearni gradus (NG) (p<0,0001). U bolesnika koji su imali NG 1 preživljavanje je iznosilo 100% nakon 5 godina. U bolesnika koji su imali NG 2, 3 i 4 petogodišnje preživljavanje iznosilo je 98,0%, 31,5% i 0% nakon 2,08 godina. Preživljavavanje bolesnika se značajno razlikuje u odnosu na patohistološki tip karcinoma (p=0,0027) i značajno je duže za bolesnike sa konvencionalnim tipom karcinoma u odnosu na hromofobni, 77,5% vs 38,5% nakon 5 godina. Ukupno preživljavanje bolesnika sa karcinom bubrežnog parenhima je 81,2% nakon jedne godine, 77,6% nakon dvije godine i 70,4% nakon 5 godina. Multivarijantnom analizom je utvrđeno da su klinički stadij bolesti, opšte stanje bolesnika i nuklearni gradus neovisni prediktori ishoda bolesti, dok veličina tumorskog čvora, način detekcije i patohistološki tip bolesti ne ispunjavaju uslove za neovisne prediktore. Na osnovu faktora dobijenih multiplom regresionom analizom, utvrđen je težinski faktor za neovisne prediktore, te je izračunat zbir jednačine za svakog bolesnika i značajno je veći u bolesnika sa smrtnim ishodom, 0,809±0,19 vs 0,034±0,234 sa bolesnike koji su živi (p<0,0001). Ishod liječenja je tačno predviđen u 96,5% bolesnika, i to 98,3% za povoljan ishod i 92,0% za nepovoljan ishod.

Rezultati ovog istraživanja su pokazali da: a) statistički značajani rizični faktori za smrtnost na 3 mjeseca imali su dob (OR=1,24; p=0,026; %95 CI=1,027-1,507), ukupni bilirubin (OR=1,019; p=0,01; %95 CI=1,004-1,033), te kreatinin (OR=1,019; p=0,01; %95 CI=1,005-1,034). Vrijednost INR-a je imala dosta visok uticaj, ali sa graničnom signifikantnošću sa OR=3,786 (p=0,06; %95 CI=0,95-15,15). b) statistički značajni rizični faktori za smrtnost na 6 mjeseci su bili dob (OR=1,206; p=0,03; %95 CI=1,019-1,428), ukupni bilirubin (OR=1,017; p=0,003; %95 CI=1,006-1,029), INR (OR=6,262; p=0,002; %95 CI=1,924-20,378) i kreatinin (OR=1,019; p=0,005; %95 CI=1,006-1,032). Ostali testirani parametri nisu imali signifikantan nivo uticaja na rizik od smrti na 6 mjeseci. c) statistički značajni rizični faktori za smrtnost nakon 12 mjeseci su bili dob (OR=1,313; p=0,004; %95 CI=1,089-1,584), ukupni bilirubin (OR=1,027; p=0,001; %95 CI=1,011-1,043), AST (OR=1,010; p=0,017; %95 CI=1,002-1,019), INR (OR=6,720; p=0,007; %95 CI=1,699-26,581), hematokrit (OR=0,746; p=0,002; %95 CI=0,619-0,900) i kreatinin (OR=1,028; p=0,001; %95 CI=1,011-1,046. Ostali testirani parametri nisu imali signifikantan nivo uticaja na rizik od smrti nakon 12 mjeseci. d) statistički značajni rizični faktori za smrtnost na 24 mjeseci su bili dob (OR=1,120; p=0,006; %95 CI=1,033-1,214), ukupni bilirubin (OR=1,021; p=0,0001; %95 CI=1,010-1,032), GGT (OR=1,007; p=0,023; %95 CI=1,001-1,014), INR (OR=9,571; p=0,001; %95 CI=2,610-35,098), hematokrit (OR=0,695; p=0,001; %95 CI=0,559-0,864) i kreatinin (OR=1,023; p=0,0001; %95 CI=1,011-1,035) (tabela 10). Ostali testirani parametri nisu imali signifikantan nivo uticaja na rizik od smrti nakon 24 mjeseca. e) upoređujući stepen predikcije pojedinih funkcionalnih parametara jetre sa stepenom predikcije MELD i Child-Pugh skora nađeno je da funkcionalni parametri, Child-Pugh-ov i MELD skor imaju podjednako dobru prognostičku vrijednost za kratkoročno preživljavnje (tro- i šestomjesečno) dok MELD skor ima veću prognostičku vrijednost nego funkcionalni parametri i Child-Pugh-ov skor za dugoročno (jednogodišnje i dvogodišnje) preživljavanje pacijenata sa dekompenzovanom cirozom jetre. f) Međutim kada se uporede skor dobijen na bazi vrijednosti funkcionalnih parametara jetre, Child-Pugh i MELD skor, svaki pojedinačno pokazuje izuzetno veliki stepen predikcije smrtnosti nakon 3, 6, 12 i 24 mjeseca u pacijenata sa dekompenzovanom cirozom jetre g) Sva tri skora pojedinačno imala izvrsnu prognostičku vrijednost za mortalitet oboljelih od dekompenzirane ciroze na datim vremenskim tačkama. Ipak je zamjetan trend konstatno boljih performansi prediktivnog skora na bazi funkcionalnih parametara u odnosu na MELD i Child-Pugh skora, kao i bolje performanse MELD skora u odnosu na Child–Pugh-ov skor u svim vremenskim tačkama.

Rezultati su podijeljeni shodno planiranom istraživanju na pet logički odvojenih cjelina. U ispitivanom periodu jedan ili više opstetričkih rizika za nastanak rane neonatalne sepse među svim živorođenim imalo je 2.8% novorođenčadi, a ranu neonatalnu sepsu je imalo 16.2/1000 živorođenih. Dokazanu ranu neonatalnu sepsu u grupi novorođenčadi sa opstetričkim rizicima imalo je 15.2% novorođenčadi, a vjerovatnu 43.1% novorođenčadi. U našem istraživanju prosječna vrijednost leukocita kod novorođenčadi sa RNS bila je 22.5±9.5x109/L i veća je u odnosu na prosječnu vrijednost od 20.5±5.1x109/L u kontrolnoj grupi novorođenčadi. Značajnu razliku našli smo i analizirajući ukupan broj neutrofila, a nije nađena statistički značajna razlika između prosječne vrijednosti ukupnog broja zrelih neutrofila u ispitivanoj i kontrolnoj grupi novorođenčadi (t=1.852; p=0.0649). Normalnu distribuciju nisu slijedile vrijednosti ukupnog broja nezrelih neutrofila, I:T odnosa i vrijednosti I:M odnosa, pa je Mann-Whitneyevim testom utvrđeno da postoji statistički značajna razlika između medijana vrijednosti ukupnog broja nezrelih neutrofila, I:T i I:M odnosa u ispitivanoj i kontrolnoj grupi novorođenčadi (p<0.0001). Pozitvna tri i više hematološka parametra su povezana sa RNS, uz senzitivnost od 41%, specifičnost od 92% i prediktivnu pozitivnu vrijednost 88%. ROC curve analizom je utvrđena granična vrijednost hematoloških parametara uz najprihvatljiviju senzitivnost i specifičnost ispitivanih hematoloških parametara relevantnih za dijagnozu RNS. Hematološki parametri čije su vrijednosti polja ispod krive (area under the curve) bile najbliže vrijednosti 1 u našem istraživanju bili su I:T (0.745) i I:M (0.749) odnos, te vrijednost ukupnog broja trombocita (0.638) i vrijednosti hematokrita (0.613). Navedeni parametri imali su prihvatljivu preciznost u dijagnozi RNS. Za svaki parametar bijele krvne loze određeno je uz koju tačnost, je predviđeno prisustvo odnosno odsustvo RNS u novorođenčadi sa opstetričkim rizicima. Za vrijednost ukupnog broja leukocita iznad >26.4x109/L u 88% slučajeva je predviđeno prisustvo RNS, odnosno za vrijednosti <26.4 samo u 2.82% slučajeva odsustvo RNS, uz tačnost od 52.79%. Vrijednost ukupnog broja nezrelih neutrofila veća od 1.1x109/L mogla je predvidjeti RNS u 65.33% slučajeva. Visoku prediktivnu vrijednost za RNS imala je i vrijednost ukupnog broja neutrofila veća od 17.6. dok I:T i I:M odnos ovom analizom u gotovo podjednakom procentu mogli su potvrditi odnosno isključiti RNS. Povišene vrijednosti CRP-a su povezane sa ranom neonatalnom sepsom, uz senzitivnost od 87%, specifičnost od 97%, prediktivno pozitivnu vrijednost od 98% i negativno prediktivnu vrijednost od 85%, uz prihvatljivu dijagnostičku tačnost od 91%. ROC curve analizom je dobijena granična vrijednost CRP-a iznad 10.3 mg/L uz polje ispod krive (area under the curve) od 0.963±0.010 (p< 0.0001) u novorođenčadi sa opstetričkim rizicima, u dijagnozi RNS, sa senzitivnošću od 86.9% i specifičnošću od 97.9%. Dijagnoza RNS je tačno predviđena u 90.32% novorođenčadi sa opstetričkim rizicima, i to sa mogučnošću od 90.14% prisustva RNS za vrijednosti CRP-a veće od 10.3 mg/L i 90.45% odsustva RNS za manje vrijednosti, uz OR: 1.5884 i 95%CI: 1.4289-1.7658. Multivarijantnom regresionom analizom hematoloških parametara i CRP-a, u novorođenčadi sa opstetričkim rizicima za nastanak RNS, utvrđeno je da su ukupan broj leukocita, I:T i I:M odnos, te vrijednost CRP-a neovisni prediktori RNS, dok ostali hematološki parametri ne ispunjavaju uslove za neovisne prediktore. Na osnovu težinskih faktora dobijenih multiplom regresionom analizom, utvrđen je regresioni koeficijent za sve neovisne prediktore RNS, te je izračunat zbir predikcije RNS za svako novorođenče sa opstetričkim rizicima. Prosječna vrijednost zbira predikcije RNS u ispitivanoj grupi novorođenčadi iznosila je 0.7115±0.3234, a u kontrolnoj grupi bila je znatno niža 0.3565±0.1240. Porast vrijednosti zbira predikcije za RNS u novorođenčadi sa opstetričkim rizicima direktno korelira sa vjerovatnoćom RNS, dok vrijednosti zbira predikcije iznad 1 gotovo 100% nagovještavaju prisutnost RNS. ROC curve analizom je dobijena granična vrijednost zbira predikcije RNS iznad 0.503 uz polje ispod krive (area under the curve) od 0.867±0.019 u novorođenčadi sa opstetričkim rizicima, u dijagnozi RNS, sa senzitivnošću od 73% i specifičnošću od 89%.