Magistarski radovi

Najviše ispitanica je bilo u starosnoj dobi od >45 godina i to u obje skupine; u eksperimentalnoj skupini ispitanica sa karcinomom 83% i 79% u kontrolnoj skupini bez karcinoma. Statistički značajan relativni rizik za razvoj raka dojke je bila dobispitanica preko 45 godina (eksperimentalna skupina) i iznosi OR= 1.2586 uz interval povjerenja (CI, 0.6919 -2.2893). Provedena regresiona analiza za karcinom dojke i dob kao faktor rizika upućuje da se sa povećanjem starosne dobi povećava rizik za razvoj karcinoma dojke. U istraživanju se nije identificirala pretilost kao faktor rizika u razvoju karcinoma dojke. Zanimanje nije imalo signifikantan značaj u razvoju karcinoma dojke (OR=0.9004; CI, 0.7814 -1.037413). Drugi statistički značajni riziko faktori za razvoj karcinoma dojke bili su: imovinski status porodice (OR=1.1449), karcinom dojke je imala sestra (OR=1.5247), karcinom dojke imala baka (OR= 2.211), karcinom dojke imala daleka rodica (OR= 4,422). Također smo otkrili da je izloženost rentgentskom zračenju do 3 godine života (OR=1.290) statistički značajan rizik, a posebno visok izloženost CT dijagnostici 2 ili više x (OR= 2.022). Povećan rizik od karcinoma dojke imaju ispitanice koje: nisu rađale (OR=1.394); koje su upotrebljavale hormonsku nadomjesnu terapiju (OR= 1.826); kasnije im je nastupilo vrijeme menopauze (OR=1.394), pušenje odnosno dužina pušačkog staža (OR= 1.531); izloženost pasivnom pušenju članova porodice (OR= 1.260); izloženost pušenju na radnom mjestu (OR= 1.220); konzumacija alkohola (OR= 1.728). Značajni faktori rizika radnog mjesta od karcinoma dojke su: profesionalna ekspozicija policikličkim aromatima (OR= 1.500), profesionalna ekspozicija živi (OR= 1.140), kao i dužina trajanja ekspozicije (OR= 1.188) i učestalost ekspozicije (OR= 1.111). Statistički značajni karcinogeni bili su vrijeme nastupa menarhe (OR= 2.651) i prethodno cistično promijenjene dojke (OR= 1.165). Kao faktori rizika za karcinom dojke u vezi sa načinom ishrane identificirani su: prekomjeran unos vitamina A, C, i E u suplementu i smanjen unos borovnice i kupine.

Obje skupine ispitivanih pacijenata bile su balansirane prema starosti, spolu, kliničkom stadijumu i performans statusu. U grupi bolesnika koji su primali CDDP, Vinorelbin, 24 bolesnika je bilo muškog a 6 ženskog spola, dok je grupi koji su primali CDDP, Gemcitabin 25 bolesnika muškog a 5 ženskog spola, bez statistički značajne razlike. Medijana starosti ispitanika grupe CDDP, Vinorelbin, bila je 59, a ispitanika grupe CDDP, Gemcitabin 54,5, takođe bez statistički značajne razlike. Opšti status bolesnika procjenjivan Karnofsky skalom se statistički značajno razlikuje u dvije grupe ispitanika, u korist pacijenata na protokolu CDDP, Venorelbin. Planocelularni karcinom je bila češća patohistološka kategorija u grupi pacijenata liječenih protokolom CDDP, Venorelbin. Registrovana je kod 53% bolesnika, a u grupi CDDP, Gemcitabin adenokarcinom je bio češća patohistološka kategorija zastupljena sa 63,3%, bez statistički značajne razlike. U grupi pacijenata liječenih sa CDDP, Venorelbin 13 pacijenata (43%) je bilo u stadiju lokalno odmakle bolesti, a grupa sa CDDP, Bemcitabin je imala 5 pacijenata (16,7%) sa lokalno odmaklom bolešću. Metastatsku bolest je imalo 17 pacijenata (57%) na protokolu CDDP, Vinorelbin, a 25 pacijenata (83,3%) na protokolu CDDP, Gemcitabin što pokazuje da je razlika statistički značajna. Takođe je evidentna statistički značajna razlika između ova dva protokola u raspodjeli mjesta metastaza. Naime, pacijenti protokola CDDP, vinorelbin su imali visok procenat metastaza u jetri, kostima, nadbubregu, kontralateralnom pluću, dok su pacijenti protokola CDDP, Gemcitabin najviše metastaza imali u kontralateralnom pluću, kostima, nadbubregu, a najmanje u jetri. Iako se medijana primijenjenih ciklusa neznatno razlikovala u dvije grupe ispitanika, u grupi CDDP, vinorelbin je bila 4,23, a u grupi CDDP, Gemcitabin bila je 3,63 ciklusa, ova razlika nije bila statistički značajna. Terapijski odgovor je procjenjivan na osnovu RECIST kriterijuma, i to na svaka 2 ciklusa hemioterapije. Rezultati su pokazali statistički značajnu razliku u stopama odgovora u dvije grupe.

Rezultati su podijeljeni u deset skupina u kojima su analizirani dob i spol pacijenta, distribucija intrakranijalnih meningeoma prema lokalizaciji, klinička slika meningeoma baze lobanje, dijagnoza meningeoma, hirurški tretman, komplikacije, patofiziološka dijagnoza meningeoma, analiza veličine meningeoma, radioterapija i postoperativna evaluacija bolesnika. Pacijenti u prvom dijelu studije su bili podijeljeni u dvije skupine. Prvu skupinu je sačinjavalo 30 pacijenata koji su operisani zbog meningeoma baze lobanje, a drugu 30 pacijenata koji su operisani zbog konveksitetnog meningeoma. Dob pacijenata operisanih zbog meningeoma baze lobanje se kretala od 18 do 71 godine, u prosjeku 54.8 godina (SD ± 11.78), dok se dob pacijenata operisanih zbog konveksitetnog meningeoma kretala od 26 do 71 godine, u prosjeku 55.3 (SD ± 10.94). Između grupa nije postojala statistički značajna razlika u pogledu doba i spola. Što se tiče distribucije meningeoma prema lokalizaciji, meningeomi su patohistološki potvrđeni u 181 (31.5%) pacijenata. Meningeomi baze lobanje su dijagnosticirani u 52 pacijenta što čini 11% od ukupnog broja tumora mozga, te 28.7% od ukupnog broja meningeoma. Od 30 pacijenata, meningeomi prednje lobanjske jame su bili prisutni u 12 (40%) slučajeva, srednje lobanjske jame u 10 (30%), zadnje lobanjske jame u 4 (15%) te ekstenzivni u prednju i srednju lobanjsku jamu u 4 (15%) slučaja. Najčešći simptom u obje skupine je bila glavobolja čija se dužina trajanja u grupi pacijenata sa meningeomom baze lobanje kretala od 3 dana do 7 godina, prosječno 18.6 mjeseci. Dužina simptoma u grupi konveksitetnih meningeoma se kretala od 3 dana do 6 godina, prosječno 12 mjeseci. Između grupa nije postojala signifikantna razlika u pogledu dužine simptoma glavobolje (p=0.11). Krize svijesti su prisutne dva puta češće u grupi konveksitetnih meningeoma u poređenju sa pacijentima sa meningeomima baze (p=0.2). Neurološki deficit je bio prisutan u 29 pacijenata sa meningeomom baze lobanje, te u 24 pacijenta sa konveksitetnim meningeomom. Deficit kranijalnih nerava je bio prisutan u 15 pacijenata sa meningeomom baze lobanje, te u 4 pacijenta sa konveksitetnim meningeomom. Hemipareza je bila češća u skupini pacijenata sa konveksitetnim meningeomom. Afazija je bila prisutna u 5 slučajeva konveksitetnih meningeoma i 4 slučaja meningeoma baze lobanje. Dijametar meningeoma na bazi lobanje se kretao od 1.1 do 7 cm, prosječno 4.6 cm (SD ± 1.75), dok se dijametar konveksitetnih meningeoma kretao od 2 cm do 10 cm, prosječno 5 cm (SD ± 2). Potpuna resekcija meningeoma baze lobanje je urađena u 20 (67%) pacijenata, dok je u preostalih 10 (33%) pacijenata urađena parcijalna resekcija. U grupi pacijenata sa konveksitetnim meningeomom je radikalna resekcija rađena u 28 (93%) pacijenata, što je bilo signifikantno značajna (p=0.0027). Komplikacije nakon operacije su registrovane u 15 (50%) slučajeva nakon operacije konveksitetnih meningeoma i 7 (23%) slučajeva meningeoma baze lobanje. Najčešća komplikacija je bila pogoršanje postojaćeg neurološkog deficita koje je u najvećem broju slučajeva bilo prolaznog karaktera, nakon čega je po učestalosti bilo nakupljanje potkožnog cerebrospinalnog fluida koje je takođe bilo prolaznog karaktera. Od ukupnog broja operisanih jedan pacijent je završio letalno nakon intracerebralnog postoperativnog i njegove hitne evakuacije što je prolongiralo postoperativni oporavak i dovelo do bronhopneumonije kao uzroka letalnog ishoda. Nakon analize patohistološkog nalaza najčešći su bili meningoepitelijalni meningeomi, potom atipični, maligni i druge vrste. Analizirajući veličinu meningeoma baze lobanje, neurološki nalaz i Karnofski skor preoperativno, nije ustanovljena značajna korelacija (p=0.21). Analizirajući veličinu konveksitetnih meningeoma sa preoperativnim neurološkim nalazom i Karnofski skorom, dobijena je bolja korelacija (p=0.058). Adjuvantna terapija nakon operativnog liječenja meningeoma je podrazumijevala eksternu radioterapiju ili radiohirurgiju. U grupi meningeoma baze lobanje adjuvantna terapija je sprovedena u 3 slučaja, dok je u grupi konveksitetnih meningeoma hirurško liječenje bilo definitivno u svih bolesnika. Dužina postoperativne evaluacije bolesnika sa tumorom baze lobanje se kretala od 5 do 60 mjesevi, prosječno 42 mjeseca, a konveksitetnih od 3 do 60 mjeseci, u prosjeku 15 mjeseci. Karnofski skor nakon operacije meningeoma baze lobanje se kretao od 50 do 100, prosječno 80. Recidiv tumora je verificiran u 8 (27%) pacijenata operiranih zbog meningeoma baze lobanje i 1 (3%) pacijenata operisanih zbog konveksitetnog meningeoma (p=0.01).

U toku 10-godišnjeg perioda (1999-2008) je registrovano 117 slučajeva karcinoma štitnjače ili u prosjeku 11,7 slučajeva godišnje. Medijan dobi u uzorku je iznosio 51 godinu (interkvartilni raspon: 41-60 godina) sa minimumom od 11 i maksimumom od 77 godina. Nađena je statistički signifikantna razlika (p=0,008) od prosječno 8,96 godina (%95 CI=2,43-15,51) između muških (57,70±14,34 godina) i ženskih (48,73±13,27) ispitanika. Papilarni i folikularni tip karcinoma su obuhvatali 94% svih slučajeva karcioma štitne žlijezde. Kada je u pitanju tip tretmana 75/117 (64,1%) pacijenata je tretirano kombinacijom operativnog zahvata i radioaktivnog joda, dok je preostalih 42/117 (35,9%) tretirano isključivo operativnim tretmanom. Ogromna većina pacijenata 106/117 (90,6%) je tretirana totalnom tiroidektomijom, 7/117 (6,0%) pacijenata je tretirano subtotalnom, a preostala 4/117 (3,4%) pacijenta su tretirana parcijalnom tiroidektomijom. Prosječna godišnja incidenca karcinoma štitnjače za kompletan uzorak u toku posmatranog perioda je iznosila 2,36/105 stanovnika (%95 CI=1,93-2,78). Prosječna godišnja incidenca u muškaraca je iznosila 0,82/105 (%95 CI=0,46-1,18) dok je u žena ona iznosila 3,83/105 (%95 CI=3,07-4,59). Nakon standardizacije prema Evropskoj standardnoj populaciji standardizirana prosječna incidenca za kompletan uzorak u toku perioda 1999-2008 je iznosila 2,30/105 (%95 CI=1,38-3,22). Ukupna prevalenca u toku posmatranog perioda izračunata za populaciju od 31.12.2008. godine je iznosila 23,58/105 stanovnika (%95 CI=19,30-27,85). Godišnja incidenca se kretala u rasponu od 5,92/105 u žena u 2000 godini, do 0/105 u muškaraca u 2003. i 2005. godini. Kada je u pitanju ukupna incidenca raspon se kretao od 1/105 u 2003 i 2005 godini do 3,22/105 u 2000 i 2001 godini. Najveća incidenca je nađena u žena u dobnoj skupini od 55-64 godine, dok je u muškaraca vrh incidence bio u starijoj dobnoj grupi od 65-74 godine. Posmatrajući mortalitet u toku posmatranog perioda, ukupno 5/117 (4,3%) pacijenata je umrlo od uzroka direktno vezanih za karcinom štitnjače. Od ukupnih letalnih ishoda 2/5 (40%) pacijenata je imalo anaplastički, dok je preostalih 3/5 (60%) imalo folikularni tip karcinoma štitnjače. Nije bilo letalnih ishoda među pacijentima oboljelim od medularnog i papilarnog tipa karcinoma štitnjače. Medijan preživljavanja, samo u grupi pacijenata koji su letalno završili je iznosio 33 mjeseca (interkvartilni raspon: 3-51 mjesec) sa minimumom od 1 i maksimumom od 51 mjesec. Prosječno vrijeme preživljavanja je iznosilo 28 mjeseci (%95CI=6-50 mjeseci). Prosječno preživljavanje u grupi sa anaplastičkim karcinomom je iznosilo 2 mjeseca (%95 CI=0-4), dok je u grupi sa folikularnim karcinomom iznosilo 45 mjeseci (%95 CI=33-57). Ova je razlika bila statistički signifikantna (X2=4,26; df=1; p=0,04). Posmatrajući 5-godišnje preživljavanje, prosječno vrijeme za kompletan uzorak je iznosilo 56 mjeseci (%95CI=53-59 mjeseci), sa ukupno 4 smrtna ishoda. Prosječno preživljavanje na kraju 5-godišnjeg perioda je iznosilo 93,5% (±3,1%). Papilarni i medularni karcinom su imali 5-godišnje preživljavanje od 100%. Svi pacijenti sa anaplastičnim karcinomom su umrli u toku praćenog perioda i najduže vrijeme preživljavanja je bilo 3 mjeseca. Pacijenti sa folikularnim tipom tumora su imali 5-godišnje preživljavanje od 86,4% (±7,3%). Kada je u pitanju 3-godišnje preživljavanje, prosječno vrijeme preživljavanja je iznosilo 35 mjeseci (%95CI=34-36 mjeseci), sa ukupnim preživljavanjem na kraju 3-godišnjeg perioda od 97,5% (±1,8%). Kada je u pitanju preživljavanje u toku prve godine od postavljanja dijagnoze, prosječno vrijeme je iznosilo 11,8 mjeseci (%95 CI=11,5-12,0), sa ukupnim procentom preživljavanja na kraju prve godine od 98,1% (±1,3%). Cox-ova analiza za nivoe rizika prema AGES skor-u je pokazala granično signifikantan prediktivni potencijal za 10-godišnji mortalitet (OR=2,21; %95 CI= 0,97-5,04; p=0,06). Međutim, kada je analizirana vrijednost AGES skora, bez stratifikacije, nađena je signifikantna ovisnost rizika od 10-godišnjeg mortaliteta o vrijednosti AGES skora (OR=1,53; %95CI=1,03-2,27; p=0,04). Ovo praktično znači da za svaki bod u AGES skoru, rizik od smrtnog ishoda unutar 10 godina raste u prosjeku za 1,5 puta. Analogno ovome, učinjena je i analiza za AMES skor. Grupa sa visokim rizikom po AMES skoru je također imala određeni prediktivni potencijal za smrtnost od karcinoma štitnjače, ali bez statističke signifikantnosti OR=112; %95CI=0,06-20,8x105; p=0,22. Kada je analiziran prediktivni potencijal kliničkog stadija po TNM klasifikaciji, takođe nije nađen signifikantan prediktivni potencijal za predviđanje mortaliteta OR=1,86; %95CI=0,74-4,71; p=0,19).

U rezultatima je prikazana distribucija ispitivanih varijabli kao i utvrđivanje značajnosti njihovih razlika, a predstavljeni su kroz 22 slika i 20 tabela. Unutar ispitivane grupe je bilo 30 pacijenata sa infarktom miokarda, dok je 57 pacijenta sa anginom pektoris i ostalih (torakalni bolni sindrom, hypertensio arterialis) bilo 13 pacijenata. Pozitivan egro test je imalo 82 ispitanik, a 18 ispitanika je imalo negativan ergo test. Odnos muških i ženskih ispitanika je 1:3 (muškarci i žene). Nije nađena pozitivna korelacija riziko faktora ishemijske bolesti srca (diabetes mellitus, arterijska hipertenzija, lipidemija, pušenje) osim pozitivne porodične anamneze i pozitivnog nalaza ergometrijskog testiranja. ROC value za kriterij I Bruce stadija pokazuje senzitivnost testa je 64,86; specifičnost 69.23; PPV 85.7%; NPV 40.9%; AUC 0.67, LR+ 2.11; LR- 0.51. Nalaz ergo testa po Burceu stadija u trajanju u minutama ≤ 1,0 senzitivnost testa je 64,9%, a specifičnost je 69,2%. Nalaz ergo testa po Bruce-u stadija u trajanju u minutama ≤ 2,0 minuta senzitivnost testa je 93,2%, a specifičnost je 15,4%. Nalaz ergo testa po Bruce-u stadija u trajanju u minutama ≤ 5,5 minuta senzitivnost testa je 77,0%, a specifičnost je 61,5%. Vrijeme ergometrije u prosjeku je trajalo 4 min. (medijan vremena trajanja testa u uzorku), na tom cut off pointu senzitivnost je 60.8% i specifičnost 69.2%. Dužina trajanja negativnog ergometrijskog testa je u pozitivnoj korelaciji u odnosu na nalaz koronarografije za trosudovnu koronarnu bolest. Pozitivan nalaz ergometrijskog testiranja u prve dvije minute nije u korelaciji sa signifikantnom stenozom glavnog stabla lijeve koronarne arterije, kritičnom stenozom proksimalnog segmenta lijeve prednje descedentne koronarne arterije, ili ekvivalentom signifikantne stenoze glavnog stabla lijeve koronarne arterije.

Analizirano je 72 ispitanika s esencijalnom arterijskom već terapijski tretiranih. Znatno manji broj pacijenata je bio u prvoj grupi bez HLV i to 20 pacijenata (27,77%) a u drugoj grupi sa HLV 52 pacijenta (72,23%). Od toga je u prvoj subgrupi 2. grupe sa HLV 18 pacijenata (34,61%) bilo bez DDLV, a 34 pacijenta (65,39%) sa DDLV. Životna dob ispitanika u prvoj grupi je bila znatno manja i iznosila je 41,9±10,35, dok su u drugoj grupi pacijenti bili znatno stariji te je u subgrupi bez DDLV iznosila 54,55±9,71 a u subgrupi sa DDLV još i stariji 59±11,53 tj. bilježi se signifikantan porast u godinama starosti u grupi sa HLV dok nije bilo signifikatne razlike prema spolu po grupama. U prvoj grupi bez HLV se registruje, također, i signifikantan porast u dužini trajanja arterijske hipertenzije, index tjelesne mase(BMI) i dobi obolijevanja od arterijske hipertenzije. Zatim su prikazani pridruženi faktori rizika i biohemijski parametri, zastupljenost postojeće terapije po grupama a potom i ultrasonografske karakteristike hipertrofije i dijastolne disfunkcije lijevog ventrikula za sve ispitanike u uzorku. Uoči se da su LV mass i LVMI signifikantno veće u grupi sa HLV. U grupi sa HLV postoje signifikantne razlike u parametrima koji odeđuju postojanje dijastolne disfunkcije lijevog ventrikula. E talas i odnos E/A su signifikatno najmanji a pik A najveći u pacijenata sa HLV i DDLV. Također je IVRT signifikatno najduži u grupi sa HLV i DDLV. Lijevi atrij je signifikatno veći u grupi sa HLV. Nije nađena sifnifikantna razlika u veličini ejekcione frakcije. U ukupnom uzorku od 72 ispitanika sa na osnovu ultrazvučnog pregleda mjerenje KP konvencionalnim metodom (KKP) ne pokazuje varijabilnost KP kao metoda AMKP-a. Vrijednosti sKKP i dKKP ne pokazuju signifikatne razlike po grupama (samo danju) jer ne pokazuje noćne vrijednosti KP. Uz to su vrijednosti KP mjerene konvencionalnim metodom signifikantno više u odnosu na vrijednosti KP premjerene metodom AMKP-a. Metodom AMKP-a se bilježi signifikantan porast minimalnog i srednjeg SKP daju a noću i minimalnog, maximalnog i srednjeg SKP-a kao i signifikantan porast minimalnog i srednjeg DKP tokom dana a bez porasta maximalnog DKP-a noću, dakle izraženija varijabilnost SKP i DKP u pacijenata sa HLV. Signifikantan je porast hiperbaric impakta-vremenske dužine trajanja oscilalacija SKP noću a DKP tokom dana u grupi sa HLV bez signifikatne razlike u subgrupama sa i bez DDLV. Registruje se signifikatan porast PP u grupi sa HLV i to u obje subgrupe i danju i noću u odnosu na grupu bez HLV. LVMI pozitivno korelira sa porastom dnevnog i noćnog SKP i to noćni SKP je u pozitivnoj linearnoj korelaciji sa LVMI (r= 0,51) kao i dnevni SKP sa LVMI (r= 0,40). Slabija je korelacija pdKKP sa LVMI (r 0,29) a psKKP pokazuje također slabiju korelaciju sa LVMI (r=0,31) diskretno veću u odnosu na pdKKP. Povezanost LVMI i dipping sistole pokazuje da negativno koreliraju tj.veći porast LVMI daje manji pad noćnog SKP tj. dipping status u odnosu na dnevni SKP je manji od 10%.

Rezultati pokazuju da pola ispitanika u obe ispitivane skupine ima nezadovoljavajuću ishranu u pogledu na broj dnevnih obroka. Ispitanici sa hipertenzijom imaju neredovne obroke u 48% slučajeva, a ispitanici bez hipertenzije u 52% slučaja. Najveći broj ispitanika 81% sa i 81% bez hipertenzije izjasnio se da mu je najobimniji obrok ručak.U ispitivanoj skupini sa hipertenzijom najviše se koristi crni kruh 41%, bijeli 35%, dok ispitanici bez hipertenzije koriste bijeli kruh u 45% slučajeva, a crni nešto manje 32%. Konzumiraje voća jedanput dnevno zastupljeno je kod ispitanika sa hipertenzijom u 44% slučajeva a u ispitanika bez hipertenzije u 41% slučajeva. Ispitanici sa hipertenzijom 56% i ispitanici bez hipertenzije 53% izjasnili su se da jednom dnevno konzumiraju povrće. Zastupljenost ribe u ishrani ispitanika nije zadovoljavajuća. Povećane vrijednosti ITM u ispitivanom uzorku sa hipertenzijom prisutne su u mnogo većem procentu 87,23%, u odnosu na ispitivani uzorak bez hipertenzije 60,10% uz postojanje jako pozitivne korelacije (PC=0,737). Srednja vrijednost ITM je kod ispitanika sa hipertenzijom 28, 98 kg /m2, a kod ispitanika bez hipertenzije 26,45 kg/m2. Vrijednost ukupnog holesterola kod ispitanika sa hipertenzijom je u 57,97% slučajeva povećana, što je znatno više nego kod ispitanika bez hipertenzija što iznosi 42,32%.i statsitički je signifikantna ( PC=0,123).

Rad predstavlja retrospektivno-prospektivnu studiju u kojoj su se epidemiološki podaci obrađivali retrospektivno, a imunološki prospektivno. Svim bolesnicima je za vrijeme dijagnostičke fleksibilne bronhoskopije uzet mini-bronhoalveolarni lavat (mini-BAL) iz pluća gdje je smješten karcinom, te iz zdravog pluća. U studiju je biti uključeno 55 bolesnika. To znači da je bilo analizirano 110 uzoraka uzetih miniBAL-om, ili po dva uzorka od svakog bolesnika. Dobijeni rezultati su bili izraženi kao procentualni odnosi pojedinih ćelijskih subpopulacija T-limfocita u BAL-u. Cilj studije je bio utvrditi da li se T-ćelijski posredovan imunološki odgovor se razlikuje kod primarnog karcinoma pluća i zdravog plućnog tkiva istog bolesnika, i u odnosu na pojedine patohistološke tipove karcinoma pluća, kao i da li se dobna i spolna distribucija primarnog karcinoma pluća, njegova lokalizacija i patohistološki tip razlikuju u odnosu na spol i starost bolesnika uz pozitivnu korelaciju sa TNM stadijem. Nezrele forme pomagačkih i citotoksičkih komponenti T-limfocita kod karcinoma jednog pluća su podraženije u odnosu na zdravo plućno istog bolesnika, dok su zrele forme manje podražene u bolesnom. Naivne forme NK i NKT ćelija kod karcinoma pluća su podraženije u odnosu na zdravo plućno tkivo, ali aktivirane NK i NKT ćelija su manje podražene u bolesnom tkivu. Kod mikrocelularnog karcinoma pluća, nezrele i regulatorne komponente T-limfocitnog imunološkog odgovora su značajno više podražene, dok su zrele i aktivirane forme manje podražene u odnosu na ostale patohistološke tipove ovog oboljenja. Sa porastom visine kliničkog stadija karcinoma pluća, podraženost T-limfocitnog imunološkog odgovora postaje izraženija na račun zastupljenosti nezrelih i regulatornih formi pojedinih subpopulacija T-limfocita. Incidenca karcinoma pluća u ispitivanoj skupini imala je pik u dobnoj granici od 60 do 75 godina, a muškarci su oko 2,5 puta češće i za oko 5 godina ranije oboljeli u odnosu na žene. Najučestaliji patohistološki tip karcinoma pluća kod muškaraca je planocelularni karcinom, dok je to kod žena adenokarcinom. U trenutku postavljanja dijagnoze karcinoma pluća, ovo oboljenje se najčešće nalazi ili u III ili u IV kliničkom stadiju.