Magistarski radovi

Ovo istraživanje je pokazalo da UBSKS kao i UPSKS u grupi ispitanika sa DKĆBL-om imaju znatno veće vrijednosti u odnosu na grupu ispitanika sa LML/HLLom (p = 0.002; p < 0.0001). Provedeno istraživanje je pokazalo da su morfomerijski parametrima angiogeneze koji se odnose i na veličinu krvnih sudova (površina, obim, dužina najmanjeg prečnika, dužina najvećeg prečnika) bili značajno veći u grupi sa DKĆBL u donosu na grupu sa LML/HLL: površina (p<0.0001), obim (p<0.001), dužina najmanjeg prečnika (p<0.0001) i dužina najvećeg prečnika (p<0.0001). Nije uočena statistički značajna razlika između faktora oblika i sfericiteta između ove dvije grupe. Uočena je pozitivna korelacija između ukupne površine sitnih krvnih sudova i ukupnog broja sitnih krvnih sudova u vrućoj tački limfnog čvora ispitanika sa DKĆBL, koeficijent korelacije je 0.59, a koeficijent determinacije je 0.34, a to znači da se 34% promjena u UPSKS može objasniti većim UBSKS. Uočena je pozitivnu korelaciju i između ukupne površine sitnih krvnih sudova i ukupnog broja sitnih krvnih sudova u vrućoj tački limfnog čvora ispitanika sa LML/HLL, koeficijent korelacije je 0.60, a koeficijent determinacije je 0.36, a to znači da se 36% promjena u UPSKS može objasniti većim UBSKS.

Prva skupina rezultata je obuhvatila opće kliničke i demografske podatke. Naredna skupina rezultata obuhvatala je analizu perioperativne boli kod dvije skupine od po trideset pacijenata u svakoj grupi. U analizi je korišten PRST skor mjeren u dva vremena. Analiza je pokazala ogromnu razliku među skupinama. U grupi pacijenata operisanih otvorenom metodom PRST I je imao vrijednosti 3,5 (IQ3-4) a u grupi pacijenata operisanih laparoskopskom metodom vrijednosti su bile 1,5 (IQ 1-2) što predstavlja značajnu statističku razliku (p< 0,0001). Vrijednosti PRST II skora u grupi otvorene holecistektomije su iznosile 2,5 (IQ 2-3) a u laparoskopskoj grupi su bile 2 (IQ 2-2), što takođe pokazuje statističku značajnost (p=0,02). U analizi postoperativne boli korištena je VAS skala. Analizirane su tri grupe od po trideset pacijenata. Prvu grupu su činili pacijenti operisani klasičnom metodom. Drugu grupu su činili pacijenti operisani laparoskopskom tehnikom, a treću grupu pacijenti operisani laparoskopskom tehnikom ali kojima je po vađenju troakara na mjesta incizije apliciran lokalni anestetik. VAS skala je analizirana u sedam različitih vremena. Vrijednosti VAS skale mjerene u svim grupama pacijenata imaju tendenciju pada. Prosječne vrijednosti VAS skale u prvom mjerenju imaju prosječnu vrijednost 6,4 da bi te vrijednosti nakon 48 sati iznosile prosječno 1,1 što pokazuje statističku značajnost (p<0,001). Vrijednosti VAS skale i prema vremenima mjerenja kao i prema grupama pokazuje tendenciju pada. Međutim primjećuje se velika razlika između grupa koja pokazuje i veliku statističku značajnost (p<0,001).

Analizirana su ukupno 83 centralna venska katetera u 74 ispitanika. Svi centralni venski kateteri tokom studije su postavljeni u venu jugularis internu i venu subklaviju. U ukupno osam ispitanika bilo je neophodno uvođenje centralnog venskog katetera dva puta, a u jednog tri puta. Bila su dva neuspješna pokušaja, oba u kontrolnoj skupini koji su kasnije uspješno postavljeni pod kontrolom ultrazvuka. Uspjeh insercije katetera u eksperimentalnoj skupini je bio 100%, a u kontrolnoj skupini 93,9%, a uspjeh insercije iz prvog pokušaja je bio značajno veći u eksperimentalnoj u odnosu na kontrolnu skupinu (p<0,05). Prosječan broj punkcija je, takođe, bio značajno niži u eksperimentalnoj u odnosu na kontrolnu skupinu (p<0,05). Ukupan broj traumatskih komplikacija je manji u eksperimentalnoj skupini (p<0,05). Nisu nađene razlike u pojavi komplikacija vezanih za dob, spol, osnovnu bolest, razlog uvođenja centralnog venskog katetera, stranu na kojoj se kateter uvodi, dimenzije katetera, vrste katetera i dužinu upotrebe centralnog venskog katetera. Takođe, nisu zabilježene razlike u vremenu potrebnom za uvođenje centralnog venskog katetera.

U grupi ispitanika u kojoj je proveden hemioprofilaktički protokol, infekcija je nađena u dva slučaja u prvoj podgrupi tj. podgrupi ispitanika koja je tretirana cefazolinom, a u drugoj podgrupi ispitanika tj. podgrupi ispitanika koja je tretirana cefazolinom i gentamicinom u jednom slučaju. U kontrolnoj grupi ispitanika nađeno je devet slučajeva infekcije rane. Nađena je signifikantna razlika u prisustvu infekcije rane u grupi ispitanika u kojoj je došlo do odstupanja od hemioprofilaktičkog protokola pri p < 0,05. Statistički značajna razlika je nađena u trajanju terapije. Kontrolna grupa ispitanika je tretirana 10 dana, dok je u druge dvije ispitivane podgrupe liječenje trajalo kraće (p < 0,05). Signifikatna razlika se uočava i u dužini liječenja pacijenata u kontrolnoj grupi i iznosila je 14,36 dana, a u drugoj ispitivanoj podgrupi 9,82 dana (p < 0,05). U kontrolnoj grupi ispitanika nađeni su znaci oba infektivna sindroma: znaci opšteg infektivnog sindroma u pet slučajeva, lokalnog infektivnog sindroma u jednom slučaju, a oba infektivna sindroma u tri slučaja. Dok je prva ispitivana podgrupa ispitanika imala dva slučaja sa znacima oba infektivna sindroma, a druga ispitivana podgrupa ispitanika jedan slučaj sa znacima lokalnog infektivnog sindroma. Uočena je najveća učestalost infekcije kod operativnog tretmana kuka u kontrolnoj grupi ispitanika. U toj grupi pet ispitanika je imalo znakove infekcije nakon operativnog tretmana kuka. Nakon operativnog tretmana natkoljenice znakove infekcije je imao jedan pacijent, a nakon operacije potkoljenice znakove infekcije je imalo tri ispitanika. U prvoj i drugoj podgrupi bilo je znatno manje slučajeva infekcije, sa signifikantno većom razlikom u kontrolnoj grupi (p < 0,005). Infekcija je najčešće bila zastupljena nakon operacije kuka. Od 62 operativna zahvata na kuku u 9 ispitanika se javila infekcija rane. Nakon 26 operativnih zahvata na potkoljenici, infekcija se javila u 4 pacijenata. Nakon 12 operativnih zahvata na natkoljenici infekcija se javila u 1 ispitanika. Srednja vrijednost dužine hospitalizacije pacijenata, u grupi gdje je apliciran cefazolin i gentamicin iznosila je 10 dana, u grupi gdje je apliciran cefazolin 12 dana, dok je hospitalizacija u grupi sa odstupanjem od hemioprofilaktičkog protokola bila u trajanju od 14 dana. Minimalna dužina hospitalizacije iznosila je 3 dana, a maksimalna 22 dana. Dužina hospitalizacije bila je u najvećem broju slučajeva između 10 i 15 dana. Maksimalna dužina antibiotske terapije je u grupi sa odstupanjem od hemioprofilaktičkog iznosila je 24 dana, dok je minimalna dužina terapije u trajanju od 2 dana bila u grupi koja je tretirana cefazolinom. Grupa gdje je korištena kombinovana terapija cefazolina i gentamicina imala je dužinu terapije u trajanju od 5 dana (cefazolin 1 dan i genatmicin 4 dana). Najveći broj pacijenata je primao terapiju u trajanju od 7 dana. Statistički značajna razlika je nađena i u dužini hospitalizacije pacijenata grupisanih prema hemioprofilaksi. Najduža hospitalizacija bila je u grupi u kojoj je bilo odstupanja od hemioprofilakse. Srednja vrijednost dužine hospitalizacije u toj grupi bila je 16 dana kod prisutne infekcije. U grupi sa provedenom hemioprofilaksom cefazolinom i gentamicinom srednja vrijednost dužine hospitalizacije sa prisustnom infekcijom bila je 8 dana. Statistički značajna razlika nađena je i za dužinu primjene antibiotske terapije. Srednja vrijednost dužine primjene terapije u grupi sa odstupanjem u prisustvu infekcije iznosila je 13 dana, u grupi koja je tretirana sa cefazolinom 11 dana, a u grupi sa terapijom cefazolinom u kombinaciji sa gentamicinom 5 dana. U grupi ispitanika sa kombinovanom profilaksom cefazolinom i gentamicinom dužina primjene hemioprofilakse bila je 5 dana kod svih posmatranih operativnih zahvata. U grupi ispitanika gdje je profilaksa vršena cefazolinom profilaktički tretman je trajao u prosjeku 9 dana, dok u grupi ispitanika gdje je postojalo odstupanje od profilaktičkog protokola tretman profilakse je trajao u prosjeku 11 dana.

Prva skupina rezultata je obuhvatila opće kliničke i demografske podatke. Od ukupno 75 pacijenata radnu skupinu je činilo njih 45 kod kojih je načinjena redukcija tumora (eng. gross total removal), a drugih 30 pacijenata činili su kontrolnu skupinu i u njih je načinjena biopsija (otvorena ili stereotaksijska). Prosječna starost iznosila je 58 godina (SD 11 godina). Više od pola pacijenata su bili muškarci ( 42 ili 56 % ). Interval od trenutka pojave prvih simptoma do operacije iznosio je u grupi pacijenata u kojih je načinjena redukcija prosječno 43,3 dana (SD 45 dana), kretao se u razmaku od 3 dana do 4 mjeseca (95% CI -18.5-28, p=0.6804), dok je u grupi u kojoj je načinjena biopsija iznosio izmedju 1 dan i 5 mjeseci, prosječno 42 dana (SD 52 dana) (95% CI -18.5-28, p=0.6804). Simptomi koji su dominirali ( u obje skupne) su bili glavobolja, psihičke smetnje, epileptički napadi i slabost ekstremiteta. Od fizikalnih znakova bili su prisutni hemipareza, disfunkcija kranijalnih nerava, edem papile optičkog živca, psihičke promjene, hemianopsija i disfazija . Srednja vrijednost Karnofski skora u grupi pacijenata u kojoj je načinjena redukcija iznosila je 75 (SD 15), dok je u grupi u kojoj je načinjena biopsija iznosila 60 (SD 13) (95% CI –4.74-2.2, p=0.4728). Vrijednost ECOG skale je bila 0 kod 48 % pacijenata i 1 kod 29.30 % pacijenata. U skupini pacijenata u kojih je načinjena biopsija tumora tumor je bio lociran u lijevoj hemisferi mozga kod 19 pacijenata (63.3%) dok je u 9 slučajeva (30 %) njegova lokalizacija bila u desnoj hemisferi. Tumor je zahvatio obje hemisfere u 2 slučaja (6.7%). U skupini pacijenata u kojoj je načinjena redukcija/ablacija tumora ljevostrana lokalizacija tumora bila je prisutna u 26 slučajeva (34.6%) (p = 0.449692). Tumor je najčešće bio lociran u čeonom (26.60%) i parijetalnom režnju mozga (24%). Pokazano je i da je postojala statistički singifikantna veza između lokalizacije tumora i stupnja neurološkog deficita (P= 0,0021). Promjer tumora procjenjivan je na osnovu CT ili MR mozga. Kod pacijenata iz skupine u kojoj je načinjena biopsija srednja vrijednost dijametra tumora je iznosila 5,2 cm, a kod pacijenata u kojih je načinjena redukcija srednja vrijednost dijametra tumora je iznosila 4,2 cm (SD 2.1 cm), a dokazano je i postojanje statistički signifikantne veze između neurološkog deficita i veličine tumora. Patohistološka analiza uzoraka pokazala je najčešću zastupljenost GBM u obje grupe (72:28 je bio odnos između glioblastoma i anaplastičnih astrocitoma). Uzroci deterioracije stanja pacijenata u kojih je načinjena biopsija krvarenje na mjestu biopsije u 1 slučaju (3.30%) i lokalni edem tkiva u 1 ( 3.30%) slučaju, tako da su komplikacije operativnog zahvata u istoj grupi bile prisutne u 2 slučaja (6.70%). Komplikacije u skupini pacijenata u kojih je načinjena redukcija javile su se u 10 slučajeva (22.20%). Najčešće je bilo prisutno postoperativno krvarenje na mjestu operacije u 7 slučajeva (15.50%), lokalni edem tkiva mozga u 2 slučaja (4.45%) i lokalna lezija elokventnog mozga u 1 slučaju (2.22%) (95% CI –18.8 – 11.5, p = 0.4078). U skupini pacijenata u kojih je načinjena biopsija srednja vrijednost KPS skora koja je preoperativno iznosila 60, nakon operativnog zahvata iznosila je 62 (SD 19) (95% CI od –4.2 do 1.2, p=0.2788). U skupini pacijenata u kojoj je načinjena redukcija tumora KPS skor prije operativnog zahvata iznosio je 75, a postoperativno 87 (SD 23) (95% CI 6.0-17.9, p=0.0002). Uspoređena je razlika u ishodu operativnog liječenja u pacijenata u kojih je načinjena biopsija u odnosu na pacijente u kojih je načinjena redukcija , a praćena je promjena u vrijednosti KPS-a ( p=0.0036) i ECOG-a (0.0212) nakon operacije i razlika u dužini preživljavanja zavisno od tipa operacije (p=0.0312). Kaplan- Mayerova analiza preživljavanja je pokazala da postoji statistički značajna razlika u vjerovatnoći preživljavanja između pacijenata u kojih je načinjena redukcija u odnosu na onu grupu pacijenata u kojih je načinjena biopsija.

Ovo istraživanje je pokazalo da je pušenje među ljekarima primarne zdravstvene zaštite na Tuzlanskom kantonu, prisutno u značajnom procentu, po spolu, sa većim udjelom žena pušača. Statistički značajno je veći broj ispitanika pušača sa hipertenzijom u odnosu na nepušače hipertoničare. Provedeno istraživanje je pokazalo da, kod najvećeg broja ispitanika, njih 84,7%, je prisutan stres na poslu ili privatno, od kojih su 45,3% ispitanici pušači i 39,3% ispitanici nepušači. Utvrđen je i veliki procenat nedovoljne fizičke aktivnosti (81%) među ispitanicima, pri čemu u fizičkoj neaktivnosti prednjače pušači. Rezultati su pokazali da najveći broj ispitanika (91,3%) ima nezadovoljavajuću prehranu, u smislu broja obroka dnevno, konzumiranja voća i povrća, mesa, mlijeka i sl., od kojih nešto veći procenat nezadovoljavajuće prehrane imaju ispitanici pušači. Povećane vrijednosti BMI su prisutne kod većeg broja ispitanika, sa nešto većim procentom kod pušača. Korelacijom skupine ispitanika pušača i nepušača u odnosu na vrijednost BMI utvrđeno je postojanje neznatne povezanosti (PC=0,084). Nije utvrđena statistički značajna razlika među ispitanicima pušačima i nepušačima kod kojih je DTM povišen preko 0,85 kod žena i preko 0,95 kod muškaraca. Nije utvrđena povezanost učestalosti faktora rizika hipertenzije kod dvije ispitivane skupine (ljekari pušači i nepušači)(Chi2=3,58; p=0,058). Utvrđena je povezanost učestalosti povećanog rizika obolijevanja i stresa na poslu i privatno, kao faktora rizika (Chi2=7,42) kod ispitivanih grupa. Nije utvrđena povezanost učestalosti fizičke neaktivnosti (Chi2=0,09; p=0,76), nepravilne prehrane (Chi2=3,41; p=0,064), kao niti gojaznosti-BMI (Chi2=0,86; p=0,35) kod ispitivanih grupa.

Prikazani su demografski podaci ispitanika gdje je prosječna starost ispitanika 44.28 ± 9.432 (SD) godine, srednja vrijednost ukupnog radnog staža ispitanika iznosi (M±SD) 9.34 ± 10.457 (medijan 20.0) godina. Od ukupnog broja ispitanika (n=162), bilo je 125 (77,2%) žena i 37 (22,8%) muškaraca (P=0.001) . Među ispitanicima 63,3% je starijih od 40 godina, 75% je u braku, a fakultet je završilo 35,8%. Najviše su zastupljeni socijalni radnici (28%), zdravstveni radnici (20%) i nastavno osoblje (18%). Samo 38 ili 23% ispitanika nije oupšte izloženo stresu na radu. Stresu visokog intenziteta izloženo je 11.1% ispitanika. Svi evaluirani stresori bili su visoko statistički značajni (≥ 2.2) osim za odnos sa kolegama i bliskim osobama u radnom ambijentu, te procjena sopstvenog zdravlja. Stresori s najvećim skorom (>3.00) bio je jedino da rad psihički opterećuje. Zatim drugi značajni stresori koji su identificirani u ovoj grupi uposlenika koji brinu o osobama sa posebnim potrebama odnosno naših ispitanika (oni sa srednjom vrijednošću >2.50) bili su: nemogućnost uticaja na stvari koji se tiču njih samihna poslu, pad nadzora, nedovoljna podrška nadređenog (modificirajući faktori); mora se požuriti da bi se završili radni zadaci, rad ima faze koje su preteške i to da rad fizički opterećuje (u grupi organizacije rada). Sa porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu raste i trend ka razvoju depersonalizacije. Najveći je kad je učestalost ekspozicije stresu česta. Porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu uslovljava pad percepcije ličnog dostignuća. Najizraženiji je kad je ekspozicija stresu često i svaki dan ili visokog intenziteta. Porastom intenziteta ekspozicije stresu na radu linearno raste emocionalno i tjelesno iscrpljenje. Postoji inverzija u visokom intenzitetu - vjerovatno osoba nema percepciju da je sagorjela. Rezultati prikazani u tabeli 6. otkrivaju da je signifikantni prediktori za pad ličnog dostignuća: nemogućnost uticaja /kontrole na poslu u odnosu na stvari koje se tiču uposlenika, nemogućnost korišćenja znanja, mora se žuriti da bi se završili radni zadaci, rad fizički opterećuje i postoje faze koje su preteške. Samo je jedan prediktor za percepciju emocionalnog i tjelesnog iscrpljenja u zaposlenika koji zbrinjavaju osobe sa posebnim potrebama je samo stresor koji otkriva da postoje faze u poslu koje su preteške. Prediktor za depersonalizaciju je potrebno je požuriti da bi se završio posao. Samo 40 ispitanika ili 24.7 % ima izvrsnu radnu sposobnost i ne treba podršku promotivnih programa i pravovremene rehabilitacije. Lošu radnu sposobnost ima 8% ispitanika. Sindrom sagorijevanja odnosno nijedna dimenzija ličnosti ovog sindroma nije prediktor korišćenju bolovanja u uposlenika koji zbrinjavaju osobe sa posebnim potrebama. Tjelesna i emocionalna iscrpljenost i depersonalizacija su prediktori pada i gubitka radne sposobnosti. Dob je naravno prediktor pada radne sposobnosti. Percepcija ličnog dostignuća nema uticaja na korištenje bolovanja. Percepcija emocionalnog iscrpljenja nema uticaja na korištenje bolovanja. Depersonalizacija nije povezana sa korišćenjem bolovanja.

Ovo istraživanje je pokazalo da su u ukupnom uzorku žene bile statistički značajno više zastupljene u odnosu na muškarce (60% vs. 40%; p=0,007) i da je učestalost hipertenzivnih kriza u Službi hitne medicinske pomoći 47,22%, pri čemu su hipertenzivne urgencije bile statistički značajno više zastupljene u odnosu na emergencije(83,53% vs. 16,47%; p<0,0001). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporcijama ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom i urgencijom u odnosu na spol. Prosječna starosna dob svih ispitanika je 56,91±11,79 godina, a najveći broj ispitanika (27,22%) je pripadao dobnoj skupini 50-59 godina. Najveći broj ispitanika sa hipertenzivnom krizom (28,23%) pripadao je dobnoj skupini od 60 do 69 godina i ima hipertenziju u trajanju do 10 godina (64,70%). Nije nadjena statistički značajna razlika u učestalosti hipertenzivnih kriza u odnosu na spol, dob i dužinu trajanja hipertenzije. Skoro polovina svih ispitanika (49,44%) se javljala u Službu hitne medicinske pomoći u vremenu od 18.00 do 23.59 sati. Najučestaliji vremenski interval javljanja pacijenata sa hipertenzivnom emergencijom u Službu hitne medicinske pomoći je u periodu od 18.00 do 23.59 časa, a kod stanja emergenciji od 18.00-23.59 sati i od 08,00-17.59 sati. Ne postoji statistički značajna razlika u proporciji muških i ženskih ispitanika obzirom na vrijeme javljanja. Prosječan krvni tlak svih ispitanika je visok i iznosi 184,86±25,37/114,80±12,78, dok je prosječan krvni tlak ispitanika sa hipertenzivnom krizom 204,82/126,58 mmHg. Ne postoji statistički značajna razlika u proporciji muških i ženskih ispitanika obzirom na nivo krvnog tlaka. Najveći broj svih ispitanika ima hipertenziju u trajanju do 10 godina (64,70%), a nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji ispitanika sa hipertenzivnom urgencijom i emergencijom prema dužini trajanja hipertenzije. Najučestaliji prateći simptomi kod svih ispitanika su bili: glavobolja (75,00%), stezanje u prsima (48,33%), vrtoglavica (44,44%); gušenje (38,88), mučnina (33,89%). Nadjena je statistički značajna razlika u proporciji ispitanika kontrolne i eksperimentalne skupine obzirom na prateće simptome i to: mučnina, povraćanje, stezanje u prsima, gušenje, koji su u većem procentu zabilježeni kod ispitanika sa hipertenzivnom krizom (p<0,0001). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji između muških i ženskih ispitanika obzirom na prateće simptome. Najučestaliji simptomi u ispitanika sa hipertenzivnom krizom su bili: glavobolja (74,11%); stezanje u prsima i gušenje (62,35%); vrtoglavica (49,41%); mučnina i povraćanje (41,17%). Stezanje u prsima, gušenje, mučnina i povraćanje su statistički značajno više zastupljeni u ispitanika sa hipertenzivnom krizom u odnosu na kontrolnu skupinu (p<0,005). Glavobolja (78,87%), stezanje u prsima (56,34%) i vrtoglavica (49,30%) bili su najčešći prateći simptomi u skupini urgencije, a stezanje u prsima (92,86%) i gušenje (71,43%) u skupini emergencije. Statistički značajno veća proporcija ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom u odnosu na urgenciju je imala prateće simptome: glavobolja, stezanje u prsima i gušenje (p<0,05). Analiza učestalosti pratećih simptoma u odnosu na dužinu trajanja hipertenzije je pokazala da postoji statistički značajna razlika u relativnom učešću (procentualnoj zastupljenosti) pojedinih pratećih simptoma između tri skupine ispitanika grupisanih prema dužini trajanja hipertenzije. Četvrtina svih svih ispitanika je imala diabetes mellitus (25,55%) koji je u pacijenata sa hipertenzivnom krizom bio prisutan kod skoro trećine (31,76%). Angina pectoris, stanje poslije infarkta miokarda i stanje poslije moždanog udara su također zabilježene u većem procentu u ispitanika eksperimentalne skupine, a statistički značajno veća proporcija ispitanika sa hipertenzivnom krizom u odnosu na kontrolnu skupinu ima dijagnozu angine pectoris (p=0,0144). Nije nadjena statistički značajna razlika u proporciji pojedinih modaliteta udruženih oboljenja između navedenih stanja, izuzev kod angine pectoris koja je bila statistički značajno više zastupljena u ispitanika sa hipertenzivnom emergencijom (p=0,008). Statistički značajno veća proporcija ispitanika eksperimentalne skupine imala hipertrofiju lijeve klijetke (p=0,0001), pri čemu je statistički značajno veća proporcija ispitanika sa emergencijom imala hipertrofiju lijeve klijetke u odnosu na ispitanike sa urgencijom (36,62% vs. 100,00%; p<0,0001). Kliničke manifestacije hipertenzivne emergencije su uključivale kod gotovo svakog pacijenta akutni koronarni sindrom (92,86%), a kod jednog pacijenta akutni plućni edem (7,14%).

Analizirano je ukupno 162 ispitanika podvrgnutih operativnim zahvatima adenoidektomije i adenotinzilektomije. Ispitanici su podijeljeni u dvije skupine na one kojima je izvršena adenoidektomija (62) i one kojima je izvršena adenotonzilektomija(100). S obzirom na ITM ispitanici su podjeljeni u četri skupine: pothranjene, normalna tjelesna težina, povećana tjelesna težina i pretilost. Komparacijom spolne zastupljenosti između 2 ispitaničke grupe nije nađena statistički signifikantna razlika između ispitanika. Međutim posmatrajući zastupljenost među spolovima posebno za obje vrste operativnih zahvata može se zaključiti da u skupini adenoidektomirane djece imamo značajno veći procenat muškog spola i to negdje oko 70%. Prevalenca djece sa povećanom tjelesnom težinom u ovoj studiji iznosi 21%, s tim da je povećana tjelsna težina zabilježena kod 10 % a pretilost kod 11% djece. Treba naglasiti da je ovoj studiji nađena veoma visoka incidenca pothranjene djece i to od oko 15%. Analizirajući zastupljenost pojedinih ITM kategorija između A i AT u ovoj studiji došlo se do rezultata da u gupi adenotonzilektomirane djece imamo znatno veći procenat pretile djece i to 61% u odnosu na 38,9% u grupi adenoidektomirane djece. Međutim, situacija je obrnuta kada je u pitanju povećena tjelesna težina gdje je veći procenat (62,5%) pacijenata adenoidektomiran. Takođe je bitno primjetiti i da je znatno većem procenatu (76%) pothranjene djece urađena adenotonzilektomija Najčešće prijemne dijegnoze u ovom istraživanju bile su hipertrophia anuli limphatici u 59% (adenotonzilektomiju) dok je na vegetatio adenoides otpalo 36% (adenoidektomija). Sledeći po učestalost od prijemnih dijagnoza bio je prisutan hronični tonzilitis i to u zastupljenosti od 3%. Dok je po 1% otpao i na jednostranu i na obostranu upalu srednjeg uha. Što se tiče prisustva komorbiditeta u ovoj popualciji djece nije bilo uočeno značajno ponavljanje pojedinih bolesti da bi se mogla uočiti posebna korelacija između operativnog zahvata i bolesti Dužina trajanja anestezije u cijelom uzorku iznosila je 45 minuta međutim treba imati u vidu samo trajanje oba operativna zahvata. U ovoj studiji dužina trajanja hospitalizacija u prosjeku je iznosila dva dana s tim da nije uočena razlika u dužini hospitalizacije između A i AT pacijenata. Posmatrajući dužinu trajanja hospitalizacije djece sa povećanom tjelsnom težinom takođe nije bilo statistički značajne razlike. Analizirajući incidencu anesteziloških komplikacija u toku A i AT u ovom istraživanju došlo je se do podatka od 7,6% . Najveći broj operirane djece bilo je bez komplikacija, najčešće prisutna komplikacija je bronhospazam (3,7%), potom slijedi laringospazam na buđenju (2,5 %) i na kraju otežana intubacija (0,6%). Dvije i više komplikacija prisutne su bile samo kod jednog ispitanika (0,6%). Analizom učestalosti komplikacija i ITM u ovom istraživanju na cjelokupnom uzorku došlo je se do zaključka da postoji povezanost između komplikacija i ITM. Djeca sa povećanom tjelesnom težinom u toku A i AT imaju veći procenat komplikacija. Međutim pojedinačnom analizom posebno za A a posebno za AT dolazi se do zaključka da da ova povezanost više se odnosi na adenotonzilektomiju, tj djeca sa povećanom tjelesnom težinom u toku adenotonzilektomije imaju veću šansu za razvoj komplikacija u odnosu na istu populaciju koja se podvrgava adenoidektomiji. Najveću incidencu komplikacija imala su pretila djeca. Ovo istraživanje je pokazalo da pretila djeca imaju 12,14 puta veće šanse za razvoj anestezioloških komplikacija u odnosu na ostale ITM kategorije. Razmatrjući učestalost komplikacija anestezije između 2 spola kod pretile djece u ovom istraživanju nije nađena signifikantna razlika među spolovima.