Magistarski radovi

U ovom istraživanju odbačene su sve alternativne hipoteze te nije dokazana statistički značajna razlika po pitanju ispitivanih parametara izmedju kontrolne i eksperimentalne grupe, što je u skladu sa rezultatima studija drugih autora. Dobiveni rezultati dodatno objašnjavaju specifičnosti prostora i sredine gdje žive pacijenti koji su učestvovali u navedenoj studiji, a što se ne smije zanemariti.

Naučni značaj ovog istraživanja se ogleda u istraživanju uloge različitih molekularnih markera u kombinaciji sa prisutnim morfološkim karakteristikama i određenju prognostičkih i prediktivnih parametara u smislu predikcije razvoja i napredovanja postojećih lezija, kao i detekcije malih polja invazije. Iz svega navedenog proizilazi i praktični značaj ovog istraživanja koji se ogleda u mogućnosti predviđanja različitog toka bolesti kombinacijom brojnih faktora koji imaju dijagnostičku i prognostičku važnost u smislu modifikacije i najoptimalnijeg odabira terapije.

U studiji je analizirano 311 porodilja sa višeplodnom trudnoćom koje su porođene na Klinici za ginekologiju i akušerstvo. Rezultati studije su pokazali da se prijevremeno porodi 55,23% trudnica sa višeplodnom trudnocom, sa srednjom dužinom gestacije od 36,72 (SD 2,81) gestacijske nedelje. Od 306 gemelarnih trudnoća 40,53%) su imale uzdužne položaje plodova sa prezentacijom glavicama, dok je 11,43% plodova bilo sa karlicnom prezentacijom. Kombinacija uzdužnog i poprečnog položaja je zastupljena kod 13,72% porodilja. Sa tjelesnom masom <2500 grama je rodeno 49,67% novorođenčadi. Prosječna tjelesna masa novorođenčadi iz višeplodne trudnoće je iznosila 2414,19 (SD 240) grama i bila je statistički značajno manja od tjelesne mase novorođenčadi iz jednoplodne trudnoće čija je srednja tjelesna masa iznosila 3437 (SD 341) grama. Stanje novorođencadi iz višeplodne trudnoće je ocjenjivano Apgar skorom koji je pokazao statistički manju Apgar skor ocjenu u odnosu na novorođenčad iz jednoplodnih trudnoća. Prijevremeno prskanje plodovih ovojaka je bilo najčešća komplikacija višeplodne trudnoće i bila je zastupljena kod 27,12%) trudnica. Kao najčešći riziko faktor se pokazala EPH gestoza koja je bila dijagnostikovana kod 18,95%) trudnica sa višeplodnom trudnoćom. Drugi po učestalosti riziko faktor je bila intrauterina smrt ploda, koja je potvrđena kod 6,20% trudnica sa višeplodnom trudnoćom.

Kampanjski način učenja, raspored časova koji je obiman, negativna percepcija prvih utisaka o srednjoj medicinskoj školi, neobjektivnost ocjena profesora i razrednika su faktori koji su povezani sa obimnošću gradiva u školi. Većina učenika prvih razreda (81%) percipira da je gradivo veoma obimno. Preobimno gradivo negativno djeluje na adaptaciju učenika medicinske škole i kumulira se kao distres. Poteškoće s koncentracijom ima trećina učenika prvih razreda, a napetost i anksioznost se javlja kod (63%) učenika prvih razreda. Nezadovoljstvo sa samim sobom, majkom, prijateljima utječe na lošiju uspješnost u školi. Poremećaj prilagođavanja školskim obavezama je povezan sa zloupotrebom cigareta. Zloupotreba alkohola raste s rastućim razredom u školi. Učenici trećih razreda značajno više zloupotrebljavaju alkohol (23% potatori; P= 0.001), a značajno im je veća želja za korištenje neke od opojnih droga (P= 0.016). Postoji statistički značajna korelacija rasporeda školskih obaveza s povećanjem učestalosti poremećaja prilagođavanja školskim obavezama u učenika medicinske škole. Prediktor nizak nivo/ loša prilagođenost ili adaptiranost na školske obaveze u srednjoj medicinskoj školi povećava rizik razvoja nezadovoljstva sobom, odnosno pada samopoštovanja učenika I razreda. S percepcijom preobilnosti školskog gradiva javljaju se anksioznost i depresivnost kod učenika prvih razreda. Sa porastom neprilagođenosti školskim obavezama raste i poteškoća s koncentracijom.

Naučni značaj ovog rada se ogleda u istraživanju uloge različitih molekularnih markera u kombinaciji sa prisutnim morfološkim karakteristikama i određenju prognostičkih parametara u smislu procjene jetrene regeneracije kao i invazivnosti kod hepatocelularnog karcinoma. Praktični značaj ovog istraživanja leži u činjenici da bi upotreba ova tri prediktivna prognostička markera trebala biti od velike pomoći pri procjeni rizika pacijenata sa različitim lezijama jetre udruženih sa HCV infekcijom, i moguće progresije ka hepatocelularnom karcinomu, odnosno u stratifikaciji senzitivnih parametara u cilju identifikacije pacijenata sa lošom prognozom.

U ispitivanom periodu potvređeno je 119 slučaja influence A(H1N1)2009 kod bolesnika dobi 1 mjesec do 80 godina. Od 119 oboljelih od influence A(H1N1) bilo je 50,4 % muških i 49,6 % ženskih bolesnika, s prosječnom dobi 26,7 godina. Najveća učestalost pandemijske influence je zabilježena u dobnoj skupini do 40 godina 71,4 % slučajeva, a najmanja u grupi starijih od 65 g. 4,2 % slučajeva. Novembar i decembar su mjeseci kada je zabilježen najveći broj oboljelih. Najčešće prisutan simptom kod oboljelih od influence A(H1N1) je bila malaksalost koja je nađena u 100 % bolesnika, zatim slijedi kašalj u 98,3 %, mialgija u 84 %, gastrointestinalni simptomi u 82,4%, glavobolja u 79,8%, dispnea u 69,7%, povišena temperatura u 68,1%, te ostali simptomi u manjem procentu. Pojavile su se brojne komplikacije pandemijske influence, u 37,8%, među kojima je pneumonija najučestalija, u 90,8% slučejeva. Najveći broj izliječenih bolesnika, 70,7%, bio je u grupi koja je dobila oseltamivir unutar 48 sati od početka simptoma, dok je u grupi koja je dobila oseltamivir nakon 48 sati naveći broj oboljelih koji su imali teži oblik bolesti, 60,8%, ili su umrli, 75%. Dob, snižena saturacija kiseonika, dužina hospitalizacije te trudnoća i gojaznost su nezavisni prediktori teže forme bolesti/smrtnog ishoda.

Rezultati su podijeljeni shodno planiranom istraživanju na tri logički odvojene cjeline. Najveći broj pacijenata (17,7%) je imao II stepen komplikacija, potom stepen IIIa (13,1%), stepen I je imalo njih 10,3%, i stepen IIIb svega 2,8%. Stepen IV i V komplikacija nije uočen niti kod jednog pacijenta. Povišena tjelesna temepratura (28%) je bila najčešća komplikacija, nakon koje su slijedile bol kupirana opioidnim analgeticima (15%) i postoperativno plasiranje stenta radi prisustva kamenaca odnosno ugrušaka krvi u mokraćovodu (13,1%). Transfuziju krvi zbog ekscesivnog krvarenja je zahtjevalo 5,6% pacijenata. Prosječna životna dob pacijenata ispitivane grupe (23,7±3,2 godina) je bila bliska prodsječnoj životnoj dobi pacijenata kontrolne grupe (22,8±2,6 godina). Muški spol je bio neznatno više zastupljen u obje grupe pacijenata. Nije nađena značajna razlika u odnosu na indeks tjelesne mase između pacijenata ispitivane (23,6±3,17 cm2) i kontrolne grupe (22,8±2,64 cm2). Prethodnu vantjelesnu litotripsiju (ESWL) je imao manji broj pacijenata u ispitivanoj u odnosu na kontrolnu grupu, dok su prethodna hidronefroza i piurija bile rjeđe u kontrolnoj grupi, ali bez statistički značajne razlike. Prethodni operativni zahvat na bubregu je imalo više pacijenata ispitivane, u odnosu na kontrolnu grupu. Anomalije bubrega su bile prisutne kod 19,1% pacijenata u ispitivanoj grupi, od čega jedan bubreg imalo 8,5% pacijenata, potkovičasti bubreg 4,3%, a dvostruki mokraćovod njih 6,4%, bez značajne razlike u odnosu na kontrolnu grupu. Povišen krvni pritisak (53,2%) je imalo značajno više pacijenata ispitivane grupe, dok su rjeđe imali šećernu bolest, bez značajne razlike u odnosu na prethodni moždani udar. Prosječna bidimenzionalna veličina kamena je bila značajno veća u pacijenata sa komplikacijama, koji su češće imali koraliformni (29,8%) i multipli (31,9%) kamen. Utvrđena je granična vrijednost bidimenzionalne veličine kamena od >6,8 cm2 u predikciji nastanka komplikacija nakon PCNL-a, uz najbolju senzitivnost od 62% i specifičnost od 77%. Granična vrijednost trajanja PCNL-a više od 2 sata, u predikciji komplikacija kod pacijenata nakon PCNL-a, imala je senzitivnost od 81% i specifičnost od 78%. U ispitivanoj grupi samo jedan pacijent nije imao perioperativni J-J stent, dok je isti bio prisutan u 76,7% pacijenata kontrolne grupe. U pacijenata sa komplikacijama nakon PCNL-a utvrđen je veći ASA score fizički status u odnosu na pacijente kontrolne grupe. Pacijenti iz ispitivane grupe su bili značajo duže hospitalizirani.

Analiziran je ukupno 61 bolesnik sa registrovanim primarnim nefrotskim sindromom, odnosno sa nefrotskim sindromom kod kojih je prethodno prisutna arterijska hipertenzija. Prosječna životna dob u trenutku postavljanja dijagnoze bila je 44 ± 17 godina. Bilo je 38 bolesnika muškog spola (62%) i 23 bolesnice (38%). Prvu grupu činila su 33 (54%) bolesnika s neproliferativnim glomerulonefritisom, a drugu grupu 28 (46%) bolesnika sa proliferativnim glomerulonefritisom. Kao najučestalija patohistološka forma neproliferativnog odnosno proliferativnog glomerulonefritisa, koja je uzrokovala nefrotski sindrom, pokazala se membranska nefropatija (27,8%) odnosno membranoproliferativni GN (21,3%), respektivno. U istraživanju su analizirani sljedeći parametri: CRP, fibrinogen, albumin u serumu, proteinurija, hematurija, body mass index i patohistološka dijagnoza (kao prediktori istraživanja), odnosno hipertenzija i kreatinin (kao mjere ishoda). Nađeno je da postoji statistički značajna povezanost hipertenzije sa proliferativnom formom glomerulonefritisa (p=0,04). Bolesnici sa proliferativnim oblikom glomerulonefritisa imali su signifikantno viši nivo kreatinina od onih sa nekim od neproliferativnih oblika bolesti (p=0,03). Bolesnici koji nisu prije obolijevanja od primarnog nefrotskog sindroma liječeni od hipertenzije su značajno hipertenzivni nakon obolijevanja. Nije pokazana statistički značajna povezanost inflamatornih markera, proteinurije, hematurije i Body Mass Index-a sa hipertenzijom u primarnom nefrotskom sindromu. Logičnom regresijskom analizom efekta demografskih i dijagnostičkih parametara (dob, CRP, holesterol, albumin, kreatinin) na pojavu hipertenzije u primarnom nefrotskom sindromu, nađeno je da kod bolesnika sa nefrotskim sindromom, kod kojih je prisutna hipertenzija, jedino koncentracija albumina u serumu je značajno veća u odnosu na one bez hipertenzije (p<0,05). Povišenje vrijednosti albumina u serumu za 1 g/L je povećavalo rizik za pojavu hipertenzije u primarnom nefrotskom sindromu za 20%.