Magistarski radovi

Rezultati koji su prikazani u ovom radu jesu segment istraživanja provedenog u sklopu retrospektivne studije koja je provedena tokom vremenskog perioda od 14 mjeseci, na Klinici za dječije bolesti Univerzitetskog kliničkog centra (UKC) Tuzla, među 162 ispitanika, od kojih su formirane dvije grupe s obzirom na uzrok grudne boli, grupa ispitanika sa kardiogenim uzrokom i grupa ispitanika sa nekardiogenim uzrokom grudne boli. Učestalost upućivanja djece sa grudnom boli u ispitivanom periodu u kardiološku ambulantu Klinike za dječije bolesti Tuzla iznosila je 4,5%, a na hospitalizaciju u Kliniku za dječije bolesti Tuzla 1,4%. Od ukupno 162 djece sa grudnom boli 84 (51,9%) je bilo ženskog, dok je preostalih 78 (48,1%) bilo muškog spola. Odnos ženski:muški spol bio je 1,07:1, bez statistički značajne razlike među spolovima (P=0,578). Prvi napad grudne boli imalo je 79 (48,8%) djece, a u 83 (51,2%) se radilo o recidivirajućim bolovima, a analizom mjesta stanovanja utvrđeno je da su djeca iz seoske sredine bila statistički značajno zastupljenija (59,87 vs 40,12; p<0,0001). Medijan životne dobi upućene djece je iznosio 11,4 godine, interkvartilni raspon se kretao od 7,9 za donji kvartil do 13,5 za gornji kvartil. Raspon životne dobi se kretao od 2 do 15,5 godine. Djeca školskog uzrasta su bila statistički značajno zastupljenija (90,1 vs 9,9; p<0,0001), a školski apsentizam radi bola u grudima je iznosio 26%. Kardiogeno oboljenje koje je direktno moglo uzrokovati bol u grudima imalo je 32 (19,8%) djece, a 130 (80,2%) ih je imalo dokazan neki od nekardiogenih uzroka grudne boli, nekardiogeni uzroci grudne boli u djece su bili statistički značajno zastupljeniji (80,2 vs 19,8; p<0,0001). Najčešći kardiogeni uzrok grudne boli je bila kardiomiopatija, dok je najčešći uzrok nekardiogene grudne boli bio nepoznat, a zatim je slijedio muskulosketelni uzrok. Ženska djeca su statistički značajno češće (P 0,049) imala grudnu bol muskuloskeletnog uzroka. Nađen je singnifikantno veći (P=0,0189) broj djece sa pozitivnom porodičnom anamnezom u grupi ispitanika sa kardiogenim uzrokom grudne boli odnosu na grupu sa nekardiogenim uzrokom grudne boli. Najčešća lokalizacija grudne boli u našem ispitivanju je bila lijeva strana grudnog koša, a najčešće opisivani karakter bola žiganje. U pogledu antropometrijskih mjerenja i prisutnosti deformiteta grudnog koša, nije bilo statistički značajne razlike između grupe djece sa kardiogenim i nekardiogenim uzrokom grudne boli. Upotrebom dijagnostičkih alata nađeno je da je patološki EKG bio statistički značajno češći u grupi djece sa karidogenim uzrokom grudne boli u odnosu na grupu djece sa nekardiogenim uzrokom grudne boli (X2=69,46; P<0,0001), te da je patološki ehokardiografski nalaz srca takođe bio značajno češći u grupi djece sa kardiogenim u odnosu na grupu djece sa nekardiogenim uzrokom grudne boli (X 2=21,66; P<0,0001).

Rezultati koji su objektivizirani istraživanjem ukazali su da se preventivne aktivnosti na nivou primarne zdravstvene zaštite još uvijek nedovoljno primjenjuju i da zdravstveni radnici u porodičnoj medicini moraju biti aktivnije uključeni u prevenciju i postizanje dobre metaboličke kontrole u oboljelih od diabetes mellitusa tip 2 i moždanog udara. Dobijeni rezultati predstavljaju značajan doprinos nauci i biće relevantni za buduća istraživanja o metaboličkoj kontroli u oboljelih od diabetes mellitusa tip 2 i moždanog udara na nivou primarne zdravstvene zaštite.

U skladu sa ciljevima, to su i rezultati podijeljeni u tri podpodglavlja. Životna dob majki ispitivane novorođenčadi kretala se od 16 do 42 godine. Sa manje od 18 godina u ispitivanoj grupi bilo je 10 (2,7%) majki, a preko 35 godina 47( 12,4%) majki. Prosječna dob (standardna devijacija - SD) majki novorođenčadi u kompletnom uzorku je iznosila 26,9 (5,6) godina. U kontrolnoj grupi 99,7% majki bilo je u dobi od 19. do 34. godine. Prosječna životna dob majki ispitivane novorođenčadi bila je 27,2 ( SD5,7) godine, a u kontrolnoj grupi prosječna životna dob majki bila je 24,7 (SD3,8) godina. Razlika u životnoj dobi majki među grupama od 2,5 godina bila je statistički značajna. Antenatalnu zaštitu u ispitivanoj grupi koristilo je 78,4% majki, a u kontrolnoj grupi 92,4% majki. Učestalost EPH gestoza u ispitivanoj grupi je 17,2%, a u kontrolnoj 0%, učestalost dijabetesa u ispitivanoj grupi je 1,1%, a u kontrolnoj grupi 0%, učestalost hipertenzije u ispitivanoj grupi je 2,4%, a u kontrolnoj grupi 0%, učestalost eklampsije u ispitivanoj grupi je 1,8%, a u kontrolnoj grupi je 0%. U ukupnom uzorku, medijane vrijednosti Apgar scor-a u 1. minuti su iznosile 8 sa minimumom od 1 i maksimumom od 10, te sa interkvartilnim rasponom od 5 do 9. Medijane vrijednosti Apgar scor-a 5. minuti su iznosile 8 sa minimumom od 2 i maksimumom od 10, te sa interkvartilnim rasponom od 7 do 9. Između dvije ispitivane grupe postojala je signifikantna razlika u vrijednostima oba skora (Mann-Whitney, p<0,001) U ispitivanoj grupi učestalost asfiksije je 37,7%, a u kontrolnoj grupi 0%. U ispitivanoj grupi 46,7% novorođenčadi su rođeni prije 37. sedmice gestacije. Učestalost komplikacija (pneumonija, meningitis, sepsa) u ovoj grupi iznosi 35,6%. Manje od 2500 grama na rođenju je imalo 36,19% neurorizične novorođenčadi. Neurološku simptomatologiju (abnormalan tonus, abnormalni refleksi, konvulzije) u ispitivanoj grupi imalo je 56,0% novorođenčadi. Zastupljenost pojedinih tipova oštećenja mozga nakon učinjenog ultrazvučnog pregleda u grupi neurorizične novorođenčadi je: hipoksičnoishemična encefalopatija 30,9%, intrakranijalna hemoragija prvog stepena 18,2%, drugog stepena 12,9%, trećeg stepena 0,5%, četvrtog stepena 0,5%, periventrikularno krvarenje 0,8%. Uredan ultrazvučni nalaz mozga je imalo 36,1% neurorizične novorođenčadi. Koreliran je ukupan broj rizikofaktora u ispitivanoj grupi sa porođajnom težinom te vrijednostima Apgar scor-a u prvoj i petoj minuti. Postojale su visoko signifikantne, srednje izražene i negativne korelacije navedenih faktora sa ukupnim brojem rizikofaktora. To znači da što je novorođenče imalo veći ukupan broj rizikofaktora, imalo je nižu porođajnu težinu, te niže vrijednosti Apgar scor-a u mjerenjima u prvoj i petoj minuti. Posmatrajući samo ispitaničku grupu, detektovano je 340 novorođenčadi (89,7%) sa niskom i 39 (10,3%) sa visokom neurorizičnošću.

Prosječna starosna dob ispitanika je iznosila 55,21 (38,00-77,00 ± 8,60040). Prosječni forsirani ekspiratorni volumen u prvoj sekundi (FEV1) za muške ispitanike sa metaboličkim sindromom je iznosio 77,88 ± 23,65. Prosječni funkcionalni vitalni kapacitet (FVC) za muške ispitanike sa metaboličkim sindromom je iznosio 79,18 ± 22,19. Prosječan odnos FEV1/FVC za muške ispitanike sa metaboličkim sindromom je iznosio 97,50 ± 13,77. Prosječni forsirani ekspiratorni volumen u prvoj sekundi (FEV1) za ženske ispitanice sa metaboličkim sindromom je iznosio 81,64 ± 27,34. Prosječni funkcionalni vitalni kapacitet (FVC) za ženske ispitanice sa metaboličkim sindromom je iznosio 85,85 ± 24,48. Prosječan odnos FEV1/FVC za ženske ispitanice sa metaboličkim sindromom je iznosio 93,95 ± 13,83. Razultati istraživanja su ukazali na prisustvo signifikantnog broja pacijenata sa smanjenom funkcijom pluća, među pacijentima sa metaboličkim sindromom. Spirometrijskim testiranjem 40 pacijenata sa metaboličkim sindromom utvrdili smo da je restriktivni poremećaj funkcije pluća imalo 16 (40%) ispitanika, opstruktivni poremećaj funkcije pluća je imao 1 (2,5%) ispitanik, a normalan spirometrijski nalaz su imala 23 (57,%) ispitanika. Testiranjem hipoteze između grupe sa metaboličkim sindromom i kontrolne grupe muških ispitanika je objektivizirana statistički signifikantna razliku u svim testiranim parametrima, izuzev tjelesne visine i odnosa FEV1/FVC. Testiranjem hipoteze između dvije grupe ženskih ispitanica identifikovana je takođe statistički signifikantana razlika u svim testiranim parametrima, izuzev odnosa FEV1/FVC. Korelacionim analizama je objektivizirana statistički signifikantna korelacija pojedinačnih komponenti metaboličkog sindroma sa vrijednostima FEV1 i FVC. U istraživanju nije utvrđena statistički signifikantnu korelacija pojedinačnih komponenti metaboličkog sindroma sa odnosom FEV1/FVC.

U studiju je bio uključen 71 ispitanik. Nije bilo statistički signifikantne razlike u zastupljenosti spolova u odnosu na očekivanu distribuciju (χ2 test=0,025; p >0,05). Prosječna starost ispitanika bila je 50 godina. Pregled BMI prema refrentnim vrijednostima pokazuje da je oko četvrtine pacijenata (16 ili 22,5%) sa normalnom tjelesnom težinom (BMI <25), velika većina pacijenata je imala prekomjernu tjelesnu težinu (41 ili 57,7%; BMI 25-30) dok je 14 ili 19,7% pacijenata bilo pretilo (BMI >30). Pregled prema fazi bolesti pokazuje da je više pacijenata bilo u hroničnoj fazi oboljenja – drugi i svaki naredni napad lumboishialgije (43 ili 60,6%) u odnosu na pacijente u akutnoj fazi – prvi napad lumboishalgije (28 ili 39,4%). Prosječno trajanje tegoba kod pacijenata je trajalo 4,06±5,29 godina, koje se pojavljuju skoro svaka 2 mjeseca (2,22±1,67 mjeseci). Pregled funkcionalnih sposobnosti pacijenata na skali od 0-5 pokazuje da je najveće ograničenje sposobnosti zabilježeno u sferi stajanja (2,13±0,18), zatim putovanja (1,77±0,19), sjedenja (1,76±0,14), bola u donjem dijelu leđa (1,66±0,08), podizanja tereta (1,56±0,17), bola u nozi i trnjenja (1,38±0,11), društvenog života (1,18±0,18), seksulanog života (1,09±0,19), spavanja 1,01±0,14, te najmanje u sferi lične njege (0,92±0,14). Oko polovine pacijenata (37 ili 52,1%) povremeno koristi analgetike, manje od 5 puta sedmično, 14 ili 19,7% trenutno ne troši lijekove, 11 ili 15,5% svakodnevno koristi analgetike, dok 9 ili 12,7% povremeno koristi slabije narkotike. Od pacijenata koji su u radnom odnosu, njih 16 ili 22,5% je sposobno da radi puno radno vrijeme na nižoj razini i rijetko koristi bolovanje, 12 ili 16,9% nema nesposobnosti i ne koristi bolovanje, 6 ili 8,5% je sposobno da radi puno radno vrijeme ali često koristi bolovanje, 4 ili 5,6% nije uopšte sposobno za rad i stalno koristi bolovanje, te 3 ili 4,2% je sposobno da radi samo dio radnog vremena, na nižoj razini i često koristi bolovanje. U prosjeku pacijenti su bili sposobni da izvedu Laseq test na 69,9±19º, a pacijent je u prosjeku mogao preći na prstima 3,25±0,21 m i na petama 3,19±0,22 m. Gledajući na RTG snimcima lumbosakralne kičme u dvije projekcije bilo je evidnetno suženje makar jednog intervertebralnog prostora od L1 do S1 kod 31 od 70 pacijenata (43,7%), a što bi indirektno moglo ukazivati na patologiju intervertebralnog diska. Statistička analiza putem Studentovog t-testa ukazuje da postoji signifikantna razlika u starosti pacijenata prema fazama oboljenja (t=5,9; p<0,05). Skorovi po Oswestryu i Rolandu su bili najobjektivniji jer su prikazali smanjenje funkcionalnosti u najvećoj mjeri. Korelacijom vrijednosti skorova po Oswestry skoru i skoru po Rolandu i Morrisu sa dužinom trajanja tegoba, dobiju se pozitivne vrijednosti korelacije testom po Personu (r=0,14, r=0,068, p≤0,05). Statistička analiza putem Studentovog t-testa pokazuje da postoje signifikantne razlike prema sva tri posmatrana parametra odnosa percepcije tegoba od strane pacijenta i liječnika (p<0,05). Kada se analizira subjektivni osjećaj pacijenta dobije se visok stepen signifikantne korelacije sa skorom po Oswestriju i Rolandu (r=0,66 i r=0,60; p≤0,05).

U ovom istraživanju pokazano je da postoji statistički značajnu razlika u vremenu provedenom na respiratoru, dužini boravka u jedinici intenzivne terapije, količini postoperativnog krvarenja, količini nadoknađene krvi, ukupnom trajanju hospitalizacije. Pokaze se nesignifikantno kraće trajanje operacije u grupi operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa. Analiza učestalosti perioperativnih komplikacija ne pokaze signifikantnu razliku među grupama, a najčešća perioperativna komplikacija u obje grupe je fibrilacija atrija. Od ostalih perioperativnih komplikacija registrovana infekcija rane, reoperacija zbog prolongiranog krvarenja, infarkt miokarda i cerebrovaskularni inzult. Učestalost smrtnih ishoda bila je nesignifikantno manja u grupi pacijenata operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa (0.0 naspram 2.0%). Analizom vrijednosti serumskog kreatina dostiže se signifikantna razlika razlika prvog i drugog postoperativnog dana (116.6 naspram 137.7, p=0,035 te 129.4 naspram 163.9, p=0.009). Signifikantna razlika među grupama postoji i u vrijednosti C reaktivnog proteina prvog i drugog postoperativnog dana ( 57.7 naspram 90.9, p=0,002, te 126.7 naspram 156.7, p=0,009). Sličan zaključak se donosi i nakon analize vrijednosti kreatin kinaze MB (3.78 naspram 5.08, p=0,002 i 3.22 naspram 5.88, p=0,000). Poglavlje Diskusija je napisano na 15 stranica gdje kandidat kritički analizira dobivene rezultate i komparira ih sa sličnim studijama objavljenim u relevantnoj suvremenoj literaturi. Dobiveni rezultati uglavnom korespondiraju sa većinom sličnih objavljenih studija. Zaključci su napisani na jednoj stranici i jasno korespondiraju sa postavljenim ciljevima istraživanja. Na osnovu vlastitih istraživanja kandidat je pregledno, logično i jasno izveo slijedeće zaključke: Postoperativne vrijednosti serumskog kreatinina, CRP te creatin kinaze MB, signifikatno su manje kod ispitanika starijih od 70 godina, operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa. Vrijeme provedeno na respiratoru signifikatno je kraće kod ispitanika starijih od 70 godina, operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa. Dužina boravka u Jedinici intenzivne terapije, kao i dužina hospitalizacije signifikatno su kraći kod ispitanika starijih od 70 godina, operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa. Količina postoperativnog krvarenja kao i količina nadoknađene krvi signifikantno je manja kod ispitanika starijih od 70 godina, operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa. Učestalost perioperativnih komplikacija manja je kod ispitanika starijih od 70 godina, operisanih bez upotrebe kardiopulmonalnog bajpasa.

U kompletnom uzorku prosječna starosna dob iznosila je 68,7 godina i kretala se u rasponu od 49 do 87 godina. Komparacijom ove dvije ispitaničke grupe nije bilo razlike u prosječnoj dobi u korist Lift and Crack grupe. Desno oko operisano je u 37 a lijevo u 43 pacijenta. Pacijenti operisani metodom Lift and Crack imali su za 7,5% manje rizika za rupturu nego pacijenti operisani metodom Stop and Chop. Analogno ovoj analizi, dehiscencija zonula je detektovana u 4 stlučaja, opet sa većom učestalošću ove komplikacije kod operacije metodom Stop and Chop. U postoperativnom tretmanu nije bilo statistički značajne razlike u odnosu na obje rađene metode.

U studiju je uključeno ukupno 116 mladih bolesnika i 147 starijih bolesnika sa koronarnom bolesti.U kompletnom uzorku bio je veći broj muških ispitanika 853 u odnosu na ispitanike ženskog spola 310 sa prosječnom starosti 58.86 ± 10.41 god. Najmlađi pacijent imao je 20 g. a najstariji 85 godina. Prosjek godina u starijoj grupi je 61 g., a oblik distribucije je bimodalan sa dvije vrsne dobne vrijednosti 55 i 68 godina. Najveći broj ispitanika je imao 1 ili više riziko faktora. Pušački status mladih u odnosu na starije bolesnike je bio 46.9%&53.1%, hipertenzija 69.4%&30.6%, hiperlipoproteinemia 59.8%&40.2%, diabetes mellitus 29.1%&70.9%. U starijoj dobnoj skupini bilo je znatno više zastupljeno stabilne koronarne bolesti, dok je u mladoj dobnoj skupini, do 45 g. dominirala akutna koronarna bolest Ustanovljena je neujednačenost raspodjele u lokalizaciji promjena na pojedinačnim krvnim sudovima. LAD arterija je s obzirom na lokalizaciju najviše bolešću bila zahvaćena u srednjem segmentu 617 promjene u srednjem segmentu, 216 u proksimalnom i 48 u distalnom. CX arterija je s obzirom na lokalizaciju takoder najvise bolešću bila zahvaćena u srednjem segmentu. 435 proomjene, 189 u proksimalnom i 63 u distalnom. I RCA arterija, takoder je najvise, 388 puta je bila zahvaćena u srednjem segmentu, 224 u proksimalnom i 125 u distalnom segment. Iako su promjene bile neujednačene po lokalizaciji nije bilo črazlike lokalizacije promjena prema tipu koronarne bolesti. U starijih pacijenata najčešća je bila kompleksnija forma koronarne bolesti - trosudovna koronarna bolesti, dok je u mladih pacijenata najšešća bila jednosudovna koronarna bolest. U starijoj životnoj dobi, pored razvoja koronarne bolesti razvija se i periferna vaskularna bolest što može otežati periferni vaskularni pristup za invazivnu kardiološku proceduru. Standardni vaskularni pristup u našoj ustanovi je femoralni dok se brahijalni i radijalni koriste sam u slučaju nemogućnosti izvođenja standardnog pristupa. U svih pacijenata mlade dobi s uspjehom je korišten rutinski femoralni pristup dok se u starijih pacijenata mora povremeno koristiti i alternativni brahijalni pristup. Radijalni pristup nije korišten. Iz sličnih razloga (prevashodno PAD) i problem pristupa bili su zastupljeniji kod starijih. U uzorku u grupi mladih pacijenata bilo je znacajno vise pusa£a, dok su nepusaci bili vise zastupljeni među starijim pacijentima. Pušači su zastupljeniji u akutnom koronarnom sindromu, dok je više nepušača bilo među ispitanicima sa stabilnom formom koronarne bolesti. Također, i u akutnom koronarnom sindromu i u stabilnoj koronarnoj bolesti, ispitanici s dislipidemijom čine većinu u odnosu na one bez poremećaja lipidnog statusa. Hipertenzija je bila češće zastupljena u obje skupine ispitanika. Ispitanici u mladoj životoj dobi i sa koronarografski koronarnom bolešću cešće imaju hipertrofiju lijevog ventrikula. Šećerna bolest je zastupljenija je u starijoj životnoj dobi. Familijarna anamneza pokazala se kao bitan faktor u obje dobne skupine. Dužina hospitalizacije u kompletnom uzorku je bila 1-4 dana.

Rezultati su pokazali da nije nađena statistički signifikantna razlika kada je u pitanju starosna dob pacijenata niti spolna raspodjela u odnosu na vrstu grafta.Komparirajući broj komplikacija takođe nije nađena statistički signifikatna razlika ,dok u stepenu rane mobilizacija je uočena statistička značajnost 0,80 odnosno da između grupe pacijenata u vrsti zaobilaznice PTFE (SV=3,1;SD=0,539) i grupe pacijenata u vrsti grafta VSM (SV = 2,30; SD = 0,608) postoji značajna razlika u prosječnim vrijednostima rane mobilizacije. Ut (69) = 5,754; p = 0,000 u korist skupine sa VSM.U daljoj statističkoj obradi u smislu poređenja prosječnih vrijednosti rane mobilizacije u odnosu na ICV u toku statističke obrade podataka nismo našli statističkih značajnosti u poređenju između skupina pacijenata sa VSM i PTFE ali u skupini VSM postoji statistička značajnost Ut(36)=3,151; p = 0,003,zatim kod poređenja stepena rane mobilizacija u odnosu na bolesti srca u skupini PTFE postoji statistički značajna razlika t(29) = 3,252; p = 0,003 između pacijenata koji su imali srčana obolenja i onih koji ih nisu imali.Pri kompariranju broja komplikacija nađena je statistička značajnost u skupini VSM postoji statistička značajnost t(38) = -4,706; p = 0,000 između pacijenata koji su imali komplikacije i pacijenata koji ih nisu imali te pri komparaciji stepena rane mobilizacije i riziko-faktora pušenje u skupini sa VSM postoji statistička značajnost t(28,19) = -2,569; p = 0,016 između pacijenata koji puše i onih koji ne puše. Prilikom komparacije komorbiditeta nisu nađene statističke značajnosti između dvije skupine pacijenata .

Nađen je odnos djece muškog i ženskog spola u omjeru 2,14:1, a prosječna životna dob djece je bila 5,68±0,25 godina. Zatim je utvrđeno da se tranzitorni sinovitis podjednako učestalo javljao na desnom i lijevom kuku kod oba spola (χ2 test; p>0,05). Utvrđena je godišnja incidenca tranzitornog sinovitisa u Tuzlanskom kantonu 1:10 000 djece. Nakon stratificiranja prem životnoj dobi, konstatovano je da djeca starosti od 3 do 7 godina statistički značajno češće obolijevaju od tranzitornog sinovitisa kuka, u odnosu na djecu mlađu i stariju od navedene grupe (χ2 test; p<0,01). Analizom incidence i životne dobi, u ovom istraživanju uočen je značajan pad incidence sa porastom životne dobi djece. Povezanost s prethodnom upalom gornjih respiratornih puteva je bila kod 74 djece (53,4%). Analizom učestalost tranzitornog sinovitisa u pojedinim godišnjim dobima utvrđena je podjednaka distribucija (χ2 test; p>0,05). Povišena tjelesna temperaturom je bila kod 23 (16,67%) djece, a prosječna vrijednost je bila 37,8 oC. Odnos djece sa normalnom i povišenom tjelesnom temperaturom je bio 5:1. Prosječna tjelesna temperatura kod sve djece je bila 36,8 ±0,04 oC. Sedimentacija eritrocita u prvom satu je bila povišena kod 89 (64,71%) djece, a prosječna vrijednost je bila 30,3±3,8mm/h. Prosječna vrijednost sedimentacije eritrocita u prvom satu kod sve djece je bila 22,8±2,9mm/h. U drugom satu sedimentacija je bila povišena kod 111 (80,43%) djece i prosječno je bila 51,82±4,3mm/h. Odnos djece sa normalnim i povišenim vrijednostima sedimentacije eritrocita u prvom satu je bio 1:1,8, a u drugom 1:4,1. Povišena vrijednost CRP-a je bila kod 42 (30,50%) djece, a prosječna vrijednost je iznosila 23,6±4,2 mg/L. Odnos djece sa normalnim i povišenim vrijednostima CRP-a je bio 2,3:1. Prosječna vrijednost CRP-a kod sve djece u ovom istraživanju je bila 7,7±2,1 mg/L. Vrijednost leukocita je bila povišena kod 27 (19,69%) djece i prosječno je iznosila 12,37±0,7x109/L. Odnos djece sa normalnim i povišenim vrijednostima leukocita je bio 4,1:1, a prosječna vrijednost leukocita kod sve djece je bila 8,4±0,2x109/L. Od 138 djece oboljele od tranzitornog sinovitisa u ovoj studiji, kod 64 je urađena diferencijalna krvna slika. Neutrofilni granulociti su bili povišeni kod šest (9,37%) djece, a prosječna vrijednost je bila 79,72±3,6 (%). Limfociti su bili povišeni kod 16 (25%) djece i prosječna vrijednost je iznosila 54,84±2,3 (%). Prosječna vrijednost neutrofilnih granulocita kod sve djece je bila 45,0±2,7 (%), a limfocita 34,2±2,3 (%). Ultrazvučni pregled kukova je urađen kod 47 (34%) djece, a izljev u kuku bio prisutan kod 37 (78,7%). Analizom nađeno da je broj djece oboljele od tranzitornog sinovitisa koja su imala izljev u kuku bio statistički značajno veći u odnosu na broj djece koja nisu imala izljev (Fisher test; p<0,05). Djeca sa izljevom nisu imala statistički značajno češće povišenu tjelesnu temperature u odnosu na djecu bez izljeva (Fisher-ov test; p>0,05). Ali se kod djece sa izljevom povišena koncentracija CRP-a i leukocita, te ubrzana sedimentacija eritrocita u prvom satu statistički značajno češće javljala u odnosu na djecu bez izljeva (Fisher-ov test; p<0,05). Statistički značajna pozitivna korelacija je utvrđena između veličine intraartikularnog izljeva i koncentracije neutrofilnih granulocita periferne krvi. S druge strani, uočena je statistički značajna negativna korelacija između veličine intraartikularnog izljeva i koncentracije limfocita periferne krvi.