Magistarski radovi

Rezultati ovog istraživanja su pokazali sledeće: a) broj povrijeđenih ispitanika koji su radili propriocepciju znatno manji nego što je broj ispitanika koji nisu radili propriocepciju, b) najveći dio povreda se dešava u uvodnom i završnom dijelu ( prvih 15 min. i u zadnjih 15 min.), c) ispitanici eksperimentalne grupe pretrpjeli procentualno dosta veći broj povreda 1. i 2. stepena, dok su ispitanici kontrolne grupe pretrpjeli procentualno veći broj povreda 3. stepena, d) grupa koja je radila propriocepciju ima znatno nižu incidencu povrijeđivanja nego što to ima grupa koja nije radila propriocepciju, e) postojanje statistički značajne veće vrijednosti respiratornih, kardiovaskularnih i motoričkih funkcionalnih parametara nije u potpunosti dokazano, f) postojanje statistički značajne povezanosti između respiratornih, kardiovaskularnih i motoričkih funkcionalnih parametara nije u potpunosti dokazano, g) dokazano je da postoji statistički značajna predikcija respiratornih, kardiovaskularnih i motoričkih funkcionalnih parametara u odnosu na broj i težinu sportske povrede, g) predviđa se da će u budućnosti doći do smanjenja incidence povrijeđivanja ali to smanjenje će biti veće kod grupe koja je radila propriocepciju.

Rezultati ovog istraživanja su pokazali da su simptomi i znaci promjena na kardiovaskularnom sistemu značajno češće prisutniji kod pacijenata nakon korištenja psihoaktivnih supstanci u odnosu na vrijeme prije korištenja istih, a koji se manifestuju pretežno poremećajem krvnog pritiska i pulsa, a supraventrikularna tahikardija i ekstrasistolne aritmije su najučestalije kod EKG promjena, osobe muškog pola su znatno češće zastupljene, najveća frekvenca osoba koje su se javile u SHMP zbog zloupotrebe nalazi se u dobnoj skupini od 30-39 godina, benzodiazepini i alkohol su najčešće zloupotrebljene psihoaktivne supstance, malaksalost i pospanost najučestaliji simptomi, somnolencija je najčešći poremećaj svijesti. Značaj studije je ukazati da, pored štetnih uticaja na centralni nervni sistem, zloupotreba psihoaktivnih supstanci predstavlja veliki problem i za kardiovaskularni sistem koji se, najčešće, primarno očituje promjenama pritiska, pulsa i srčanog ritma. Iz toga slijedi da bi učestala zloupotreba psihoaktivnih supstanci predstavljala jedan od riziko faktora za nastanak kardiovaskularnih bolesti. S obzirom na ove štetne efekte bitno je ukazati na značaj ovog problema i na vrijeme započeti prevenciju i liječenje kako bi se dugoročno izbjegle loše zdravstvenei društveno-ekonomske posljedice. Iz rezultata studije bi trebalo da proizađe procedura i protokol prehospitalnog menadžmenta akutne zloupotrebe psihoaktivnioh supstanci s akcentom na urgentno zbrinjavanje kardiovaskularnih poremećaja, prije svega poremećaja srčanog ritma, akutne ishemije miokarda i arterijskog pritiska.

vo istraživanje je imalo za cilj prikazati nove i potvrditi već prihvaćene stavove o uticaju opijatne analgezije na rani stresni odgovor u pacijenata sa teškim povredama grudnog koša. Rezultati ovog istraživanja pokazali su kao što se i očekivalo, da je intezitet ranog inflamatornog odgovora slabiji u skupini pacijenata sa teškim povredama grudnog koša tretiranim sa opijatnim analgeticima, te da su komplikacije manje učestale u skupini pacijenata koji su tretirani opijatnim analgeticima kao i dužina hospitalizacije ovih pacijenata. Na ovaj način su stvoreni preduslovi za još uspješnije liječenje i kraću hospitalizaciju pacijenata sa teškim povredama grudnog koša.

U istraživanje je bilo uključeno 163 odrasla pacijenta, koja su bila podvrgnuta mehaničkoj vetilaciji dužoj od 48 sati u Jedinici intenzivne terapije Klinike za anesteziologiju i reanimatologiju JZU UKC Tuzla u periodu od 01.01.2008 godine do 31.12.2011 godine. Dalje su pacijenti podjeljeni na one kojima je urađen zahvat traheotomije i oni kojima zahvat traheotomije nije rađen. Pacijenti sa urađenom traheotomijom su podjeljeni u dvije grupe. Prvu grupu čine pacijenti kojima je zahvat traheotomije rađen u prvih 9 dana od početka mehaničke ventilacije a drugu grupu pacijenti kojima je zahvata traheotomije rađen nakon 9 dana i poslije od početka mehaničke ventilacije. Od ukupnog broja pacijenata 66% je bilo muškog a 33% ženskog spola. Najveći broj pacijenata pripada dobnoj skupini od 51 godinu i više. 33% ženskog spola a čak 50% pacijenata muškog spola. Od ukupnog broja pacijenata VAP je razvilo 45,4% sa skoro jednakom incidencom oba oblika VAP-a (22,1% „rani oblik“ VAP-a, 23,3% „kasni oblik“ VAP-a). Najveća učestalost VAP-a je zabilježena tokom 2011 godine sa 56,4% a najmanja tokom 2009 godine sa 30,8%. Rezultati također pokazuju povezanost između trajanja mehaničke ventilacije i nastanka VAP-a (p<0,01). Urađena korelaciona analiza sa vrijednostima Pearsonovog koeficijenta r=0,331 govori u prilog statistički pozitivne povezanosti između vremena trajanja mehaničke ventilacije i vremena nastanka VAP-a. U odnosu na životnu dob pacijenata nema značajnije razlike u trajanju mehaničke ventilacije (p<0,440). Izračunate su i vrijednosti deskriptivne statistike za trajanje mehaničke ventilacije: mod 5, medijan 11, standardna devijacija 15,57, varijansa 242,584. Od ukupnog broja od 163 pacijenta kod 45 pacijenata je urađen zahvat traheotomije i to sa većim brojem pacijenata kojima je urađena traheotomija nakon 9 dana od početka trajanja mehaničke ventilacije (6% sa „ranom traheotomijom“ i 22% sa „kasnom traheotomijom“). Optimalno vrijeme traheotomije je 14,6 dana, duže od prihvaćenog standarda (7-10 dana). Životna dob pacijenata nije predstavljala značajan faktor između pacijenata kojima je učinjen zahvat traheotomije i pacijenata kojima zahvat traheotomije nije urađen (p<0,882). 97,1% pacijenata kojima je načinjen zahvat traheotomije nakon 9 dana od početka mehaničke ventilacije su razvili VAP, dok je kod pacijenata kojima je traheotomija bila načinjena do 9 dana od početka mehaničke ventilacije VAP dijagnostikovan kod 40% (p<0,001). Urađena Kaplan-Mayerova analiza ukazuje na to da pacijenti sa učinjenim zahvatom traheotomije do 9 dana od početka mehaničke ventilacije imaju znatno nižu kumulativnu incidencu VAP-a. Regresionom analizom su identificirani potencijali prediktori nastanka VAP-a, a to su bili vrijeme trajanja mehaničke ventilacije, vrijeme proteklo do traheotomije i dob pacijenta. Trajanje ventilacije sa korelacijskim koeficijentom od 2,9 je bio najbolji nezavisni prediktor razvoja VAP-a.

Prva skupina rezultata je obuhvatila opće kliničke i demografske podatke. Osnovni deskriptivni parametri varijabli za procjenu nivoa depresivnosti i anksioznosti mjerenih 24 sata prije i 7 dana nakon operativnog zahvata kod 60 pacijenata prikazani su u tabeli. Kao što se može vidjeti vrijednosti anksioznosti se kreću od nulte, odnosno neanksioznog, pa do ekstremnih vrijednosti koje se smatraju većim od 40. Srednje i maksimalne vrijednosti anksioznosti su manje kada su mjerenja obavljena 24 sata prije operacije u odnosu na vrijednosti dobivene mjerenjem 7 dana nakon operativnog zahvata. Na osnovu rezultata vidi se da najveći procenat ispitanika (53.3%), ili njih 32 ne pokazuje znake depresivnosti mjerenih 24 sata prije operativnog zahvata, 21.7%, ili 13 ispitanika pokazuje blage smetnje u ponašanju, 8.3% ili 5 ispitanika pripada grupi koja pokazuje graničnu kliničku depresiju, a kod 11.7% ili 7 pacijenata je izmjerena umjerena depresija. Jaku depresiju pokazuje 3.3% ili 2 pacijenata, a kod 1.7% ili 1 pacijenta je izmjerena ekstremna depresija. Na osnovu rezultata prikazanih u tabeli vidi se da najveći procenat ispitanika (33.3%), ili njih 20 ne pokazuje znake anksioznosti mjerenih sedam dana nakon operativnog zahvata, 21.7%, ili 13 ispitanika pokazuje blagu anksioznost, 26.7% ili 16 pacijenata pripada grupi koja pokazuje umjerenu anksioznost, a tešku anksioznost pokazuje 18.3% ili 11 pacijenata. Usporedbom procenata i frekvencija nivoa depresivnosti mjerenih 24 sata prije i sedam dana nakon operativnog zahvata vidi se da se smanjio broj pacijenata koji nisu imali znakove anksioznosti, ili su imali umjerenu ili blagu anksioznost nakon operativnog zahvata, a da se broj onih koji su bili teže anksiozni više nego udvostručio. S ciljem utvrđivanja razlika u nivou anksioznosti i depresije kod pacijenata (N = 60) mjerenih 24 sata prije operativnog zahvata i 7 dana nakon operativnog zahvata korišten je t-test za zavisne uzorke. Kao što se može vidjeti iz tabele postojale su statistički značajne razlike između nivoa aksioznosti mjerenih 24 sata prije operativnog zahvata (AS = 11.93, SD = 9,11) i mjerenih sedam dana nakon operativnog zahvata (AS = 15.23, SD = 11.97, t = -4.333, p < .05) i to sa većim vrijednostima anksioznosti nakon operativnog zahvata. Također, kao što prikazuje tabela postojale su statistički značajne razlike i između nivoa anksioznosti kod pacijenata koji nisu proveli na pumpi (off-pump) tokom operativnog zahvata (AS = 9.77, SD = 7,68) i pacijenata koji su proveli na pumpi (on-pump) tokom operativnog zahvata (AS = 24.30, SD = 11.17, t = -5.871, p < .05) i to sa većim vrijednostima anksioznosti za 14,5 kod pacijenata koji su proveli na pumpi tokom operativnog zahvata. Grafikoni 3 i 4 prikazuju razlike u nivou depresivnost i anksioznosti sedmog dana nakon operativnog zahvata kod pacijenata koji su operisani off-pump i on-pump. Također, iz tabele se vidi da nisu postojale statistički značajne razlike između nivoa depresivnosti mjerenih 24 sata prije operativnog zahvata (AS = 8.20, SD = 5,84) i mjerenih sedam dana nakon operativnog zahvata (AS = 8.03, SD = 6.85, t = .218, p = .83) i to sa neznatno većim vrijednostima depresivnosti nakon operativnog zahvata. Grafikon 7 na slikovit način prikazuju razlike u nivou anksioznosti i depresije mjerenih kod pacijenata koji su proveli na mašini srce-pluća (n = 30) 24 sata prije operacije i 7 dana nakon operacije.

Nađeno je da antenatalno dati kortikosteroidi značajno smanjuju učestalost RDS-a, a veću učestalost RDS-a imaju muška novorođenčad uz statistički značajnu razliku (p<0.0001). Prosječna gestacijska dob u eksperimentalnoj grupi novorođenčadi bila je 25.81±2.08, a u kontrolnoj grupi 30.07±2.73. Novorođenčad kontrolne skupine su imali statistički značajno veću gestacijsku dob (p=0.0001). Nađena je statistički značajna razlika između eksperimentalne i kontrolne skupine u odnosu na porođajnu težinu, novorođenčad kontrolne skupine imala su statistički značajno veću porođajnu težinu (p<0.0001). Veća incidencija RDS-a nađena je u ispitanika u manjoj težinskoj skupini do 1000 grama, uz statistički značajnu razliku (χ²=14.03; p=0.0002) i sa većom šansom za pojavu RDS [OR=3.465; (5% CI=1.834 do 6.548)]. Antenatalno dati kortikosteroidi ne utiču na učestalost RDS kod nedonoščadi iz veće težinske skupine od 1000 do 1500 grama. Novorođenčad majki koje su antenatalno primale kortikosteroide imala su simptome RDS-a nakon 6 sati od rođenja. Novorođenčad majki koje su antenatalno primale kortikosteroide su imala statistički značajno manje komplikacija osnovne bolesti. Najčešće komplikacije nedonoščadi sa RDS-om čije su majke antenatalno primile kortikosteroide bile su vezane za centralni nervni sistem, sepsu i komplikacije od strane respiratornog sistema. Pojedinačnom analizom komplikacija RDS-a kod nedonoščadi čije su majke antenatalno primile kortikosteroide i onih čije majke nisu antenatalno primile kortikosteroide nije nađena statistički značajna razlika. Nađena je veća smrtnost kod nedonoščadi kod kojih majke nisu antenatalno primile terapiju kortikosteroidima. Stepen jakosti korelacije muškog spola i RDS mogao bi se definisati kao srednje jaka korelacija. Nije nađena korelacija između šećerne bolesti i RDS. Analizom novorođenčadi rođene carskim rezom i učestalosi RDS, stepen jakosti korelacije definisan je kao jako slaba korelacija.

Analiziran je ukupno 49 ispitanika. Prosječna životna dob ispitanika uključenih u studiju bila je 53 godine. Najmlađi ispitanik je imao 15 a najstariji 79 godina. Od ukupnog broja ispitanika, u ovoj studiji, njih 7 ili 14,3% su bili muškog spola, dok su 42 ispitanika ili 85,7% bila ženskog spola. Rezultati ove studije potvrđuju da se u naših ispitanika najveći broj čvorova u štitnjači, lokaliziran na osnovu palpatorne i scintigrafske metode, nađen je u donjem polu oba režnja, ukupno u 40 ispitanika ili 81,6%, dok je najmanji broj čvorova nađen u lokalizaciji srednje trećine režnjeva ukupno u jednog ili 2% ispitanika. Najveći broj ispitanika je imao citološku dijagnozu papilarnog karcinoma, ukupno 22 ispitanika ili 44,9%, dok je citološka dijagnoza celularnog nodusa nađena samo u dva ispitanika ili 4.1%.Najveći broj karcinoma štitne žljezde je patohistološki potvrđen u ispitanika sa citološkom dijagnozom folikularne neoplazme I to u 12 ili 66,7% ispitanika.Največi dio ispitanika je imalo patohistološku dijagnozu diferenciranog tireoidnog carcinoma koja je potvrđena u 30 ili 61,2% ispitanika sa papilarnim I u 19 ili 38,8% folikularnim karcinomom. Največi dio carcinoma štitnjače potvrđenih patohistološkom metodom su nađeni u čvorovima smještenim u donjem polu oba režnja u 40 ili 81,63% ispitanika. Citološka punkcija pod kontrolom ultrazvuka je visoko senzitivna metoda u dijagnostici maligne tireoidne lezije, sa senzitivnošću od Se=83,7%. U predikciji pojave papilarnog karcinoma citološka metoda ima Se=66,7%, Sp=89,5% PPV=90,9% i NPV=63%. Na osnovu svega navedenog dobijeni rezultati pokazuju da primjena ove dvije metode, koje su uglavnom dostupne u većini centara, imaju veliki klinički značaj u dijagnostičkom protokolu u evaluaciji solitarnih tireoidnih čvorova. FNAC se pokazala kao lako izvodljiva, visoko specifična i visoko osjetljiva metoda, sa niskom cijenom koštanja u procjeni scintigrafski hladnog solitarnog čvora, zbog čega se može nazvati i sofisticiranim skrining-testom za selekciju velikog broja pacijenata sa čvorom u štitnoj žlijezdi u malu grupu ispitanika kojima će biti potreban operativni zahvat. Ona nosi direktnu i specifičnu informaciju koja će omogućiti ranu dijagnozu solitarnog scintigrafski hladnog čvora. Naime, kombinacijom navedenih pretraga rana dijagnostika maligne bolesti štitnjače će postati brža i lakša, čime će se skratiti put i poboljšati kvalitet dijagnostike a prije razvoja metastatskih promjena malignoma štitnjače, što bitno utiče na prognozu, konačno izlječenje pacijenta, bolji kvalitet njegovog života i na kraju produženje životnog vijeka

U prosječnoj starosti ispitanika muškog i ženskog spola nije nađena statistički značajna razlika. Učestalost komplikacija dijabetesa u spolnim skupinama nema statistički značajne razlike. U grupi ispitanika sa diabetesom i komplikacijama u oku, 51% ispitanika bilo je u kategoriji „na tabletama“ kao tip liječenja, dok je u istoj kategoriji bilo 46% ispitanika bez komplikacija. Na inzulinu je bilo 49% ispitanika sa komplikacijama i 54% ispitanika bez komplikacija. Razlike među proporcijama nisu statistički signifikantne. U ispitivanju proporcije satusa lijevog i desnog oka, sa ili bez dioptrije, nije nađena statistički značajna razlika. Također nije otkrivena statistički značajna povezanost između trajanja dijabetesa i pojave konjuktivitisa lijevog/desnog oka kod dijabetičara na tabletama i na inzulinu. Širmerov test kod pacijenata ispitivanih skupina nije mogla ukazati na povezanost zastupljenosti poremećaja lučenja suza i veličine suznog filma kod pacijenata sa i bez komplikacija dijabetesa bez obzira na starosnu dob. Od ukupnog broja 57,2% ispitaniak ug rupi sa normalnom sekrecijom bilo je starosne dobi u intervalu 50-69 godina, dok je 53,8% ispitanika iste starosne dobi u grupi sa insuficijentnoms ekrecijom. Ne postoji statistička povezanost između rezultata Schirmer testa i starosne dobi ispitanika, čime je prihvaćena nulta hipoteza uz vjerovatnoću p= 0,342. Pacijenti sa dijabetesom peroralne terapije, njih 57,2% imaju normalnu sekreciju suza kao i 53,8% pacijenata sa diabetesom na inzulinskoj terapiji. Ispitanicima sa dijabetesom i tabletama u terapiji koji nisu imali kataraktu na oba oka, nađena je statistički značajna veza sa starosnom grupom pa je veći broj ispitanika u starosnim grupama 30-49 i 50-69 godina bio bez katarakte, dok je veći broj ispitanika bio sa kataraktom u starosnoj dobi između 78-87 godina. Kada su u pitanju ispitanici na inzulinu koji su imali simpleks glaukom na lijevom i desnom oku, imali su prosječno duže vrijeme trajanja diabetesa nego ispitanici bez simpleks glaukoma, ali nije otkrivena statisitčki značajna razlika među njima. Od ukupnog boja ispitanika, 33% sa dijabetesom starosne dobi između 50-69 godina imali su intraokularnu hipertenziju na oba oka, dok njih 64,7% iste starosne dobi, nije imalo takvu pojavu.U grupi od 70-87 godina, kod njih 66,7% nađena je pojava intraokularne hipertenzije na oba oka, dok kod 29,4% ispitanika nije bil ta dijagnoza. Hi-kvadrat test je pronašao statistički signifikantnu povezanost između starosti ispitanika diabetičara i pojave intraokularne hipertenzije na oba oka. Rethninopathia diabetica proliferativa na oba oka u obje starosne skupine nije pokazala statistički značajnu vezu između ove pojave. Pojava maculopathia diabetica na oba oka nije bila statistički značajna.