Doktorske disertacije

Istraživanje je po svojoj metodologiji i području istraživanja nastavak ranije započetog istraživanja opštih kliničkih karakteristika i kontinuiranog sistematskog praćenja djece sa UAS na području Tuzlanskog kantona. Koncipirano je prema sličnim istraživanjima rađenim u svijetu i prvo je ove vrste na našem području. Respektabilan broj ispitanika uključenih u studiju, dužina praćenja, kao i broj pribavljenih antropometrijskih mjerenja prilika je za rasvjetljavanje kliničke problematike rasta djece sa UAS. Rezultati istraživanja utvrdili su odstupanja u rastu djece sa UAS, u odnosu na opštu populaciju, te definisati stepen zastoja i izmijenjenu dinamiku rasta kod različitih tipova anomalija i sa različitim stepenom hemodinamskih smetnji. Uz korisne opšte informacije o rastu djece sa različitim tipovima UAS, s obzirom na stepen razvoja dječije kardiohirurgije u našim uslovima, za očekivati su bile i evidentne razlike u dostignutom rastu, brzini rasta i stepenu nadoknade rasta u odnosu na rezultate studija objavljenih u razvijenom svijetu. Rezultati istorije rasta, stepena zastoja u koštanom i pubertetskom razvoju u djece sa različitim tipovima UAS u odnosu na dob i vrstu liječenja će, s obzirom na značaj rasta u djetinjstvu, biti parametri uspješnosti primijenjene terapije i osnova za razvoj strategije u preventivnom djelovanju. Rezultati ovog istraživanja predstavljaju prvu studiju o rastu djece sa UAS u Bosni i Hercegovini i širem regionu, te predstavljaju značajan doprinos u razumjevanju mehanizma negativnog uticaja izmjenjene hemodinamike i drugih faktora vezanih za UAS na rast djece.

Prvo su prikazani opći podaci o pacijentima: dob, spol, prevalenca karcinoma glave pankreasa i ampularne regije. Lokalizacija tumora je češća u glavi pankreasa (56%) u odnosu na ampularnu regiju (44%). Detaljno su analizirane dijagnostičke metode, uključujući i pato-histološku obradu reseciranog materijala. Na osnovu tih nalaza utvrđivana je radikalnost operativnog zahvata, gdje su resekcioni rubovi i zahvaćenost limfnih čvorova imali signifikantnu razliku. Kliničke karakteristike pacijenata koji su podvrgnuti operativnom zahvatu bile su slijedeće: u grupi sa karcinomom glave pankreasa bilo je 92% pacijenata kod kojih je zabilježen bilo koji simptom bolesti. Isti broj 92% zabilježen je u grupi pacijenata sa karcinomom ampule Vateri. Broj postoperativnih komplikacija u grupi sa karcinomom glave pankreasa bio je 25 (18.75%) i 7 (5.25%) kod ampularnog karcinoma. U histološkoj diferencijaciji tumora najčešće je preovladavao umjereni tip. Ukupno preživljavanje nakon prvog mjeseca je iznosilo 83,8%, nakon 6 mjeseci 67,6%, nakon 12 mjeseci 55,4%, nakon 24 mjeseca 29,7% i nakon 36 mjeseci 13,5%. Dobijeni rezultati predstavljaju značajan doprinos razumijevanju problema malignih tumora glave pankreasa i ampularne regije i osnovu za pravljenje strategije pristupa, pravovremenom dijagnosticiranju i operativnom liječenju te postoperativnim praćenju ovakvih pacijenata.

Po sadržaju, opsegu istraživanja, a posebno po orginalnim rezultatima, ova disertacija pruža značajan naučni doprinos u oblasti rane prognoze težine i ishoda akutnog pankreatitisa. Naučni doprinos posebno se ogleda u sljedećem: - Utvrđivanje značaja citokina i kompjuterizirane tomografije u ranoj prognozi težine i ishoda akutnog pankreatitisa do sada nije rađena u našoj zemlji, te će ovaj rad doprinjeti osvjetljavanju patogeneze akutnog pankreatitisa i postavljanju doktrinarnog stava u terapijskom pristupu ovakvim pacijentima. - Određivanje ranih prediktora težine akutnog pankreatitisa omogućava pravilan terapijski pristup pacijentima sa teškim formama oboljenja i doprinosi smanjenju stope morbiditeta i mortaliteta u ovakvih pacijenata. - Ovo istraživanje o ulozi citokina kao ranih markera težine akutnog pankreatitisa je u mnogo čemu dalo terapiji akutnog pankreatitisa prve rezultate ovakve vrste u BiH. Dobiveni rezultati su značajan doprinos nauci i biće relevantni za buduća istraživanja u oblasti patofiziologije i terapije akutnog pankreatitisa.

Dobijeni rezultati dodatno objašnjavaju fiziologiju posteljice, te potvrđuju mišljenje da EPH gestoze imaju uticaja na građu parenhimskog dijela posteljice, odgovornog za fetomaternu izmjenu tvari. U posteljicama kod trudnoća komplikovanih EPH gestozom nađena je redukcija volumenske, površinske i duljinske gustoće, zatim apsolutnog volumena, površine i duljine krvnih žila resorpcijskih resica; a značajno veće vrijednosti volumenske i površinske gustoće fibrinoida u odnosu na kontrolnu grupu. Iako se rezultati pojedinih istraživača razlikuju , saglasni su da u humanoj posteljici morfološke promjene horionskih resica ovise o prisustvu EPH gestoze, ali i o brojnim još nedovoljno istraženim faktorima.